ฟีนิกซ์ คืนแค้น

ในฐานะนักศึกษาศิลปะใสซื่อจากเชียงใหม่ ฉันตกหลุมรักอีธาน รัตนภาคิน มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งกรุงเทพฯ อย่างหัวปักหัวปำ

ความสัมพันธ์ลับๆ ของเราร้อนแรง และเขาบันทึกทุกช่วงเวลาส่วนตัวของเราไว้อย่างพิถีพิถัน พลางกระซิบว่า "สำหรับเราสองคนเท่านั้น"

แต่แล้วความจริงก็พังทลายโลกของฉัน: ฉันบังเอิญได้ยินอีธานสารภาพว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราเป็นเรื่องโกหกที่วางแผนมาอย่างดี เพื่อใช้ฉัน—และภาพถ่ายเหล่านั้น—เป็น "คอนเทนต์" เพื่อทำลายอาณาจักรเทคโนโลยีที่กำลังเติบโตของพี่ชายบุญธรรมของฉัน

เขายังจัดฉากปล้นเพื่อเอาความไว้ใจจากฉัน

ทุกการกระทำที่อ่อนโยน ทุกการปกป้อง เป็นเพียงการแสดงที่โหดร้าย

เพนต์เฮาส์สีทองของเขากลายเป็นกรงทอง และแผนการของเขาก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งการทำร้ายร่างกาย เพียงเพื่อควบคุมฉัน

ฉันเป็นแค่เบี้ยในเกมที่ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเล่นอยู่

ฉันตาบอดไปได้อย่างไร?

ความอัปยศอดสูแผดเผา แต่กลับจุดประกายความโกรธแค้นอันเยียบเย็น กลืนกินฉันในขณะที่อสูรร้ายตนนี้กัดกินความไว้ใจของฉัน เปลี่ยนความรักของฉันให้เป็นอาวุธทำร้ายครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี

แต่อีธานประเมินฉันต่ำไป ฉันไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป ฉันคือไฟป่า

ฉันลบความลับที่ใช้แบล็กเมล์ได้ทุกอย่างอย่างเป็นระบบ จากนั้นก็วางแผนการหลบหนีของตัวเอง

เขาไล่ตามฉันไปทั่วประเทศ เป็นชายที่แหลกสลายอ้อนวอนขอความเมตตา แต่กลับพบว่าฉันกำลังเดินเข้าสู่พิธีวิวาห์กับชายที่รักฉันอย่างแท้จริง

การได้เฝ้ามองโลกของเขาพังทลายลง โดยรู้ว่าฉันคือผู้วางแผนการล่มสลายของเขา มันคือการแก้แค้นที่หอมหวานที่สุด

บทที่ 1

เอวานอนจ้องเพดานอพาร์ตเมนต์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ผ้าปูที่นอนเนื้อซิลค์เย็นเฉียบสัมผัสผิว

อีธาน รัตนภาคิน ชายที่อายุมากกว่า ทรงอิทธิพล และเป็นทุกอย่างที่ชีวิตในเชียงใหม่ไม่ได้เตรียมให้เธอรับมือ กำลังปรับมุมโทรศัพท์ของเขา

"อีกรูปเดียวนะ ไฟป่าของผม" เขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำที่มักจะทำให้เธอละลาย "สำหรับเรา"

คำว่า "เรา" ของเขาคือโลกแห่งความลับที่ดำเนินมานานถึงสิบแปดเดือน ถูกซ่อนไว้เพราะอีธานคือคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของเลียม พี่ชายของเธอ เลียม ผู้ประกอบการด้านเทคโนโลยีในซิลิคอนแวลลีย์ เด็กชายที่พ่อแม่ของเธอรับมาเลี้ยงและรักเหมือนลูกแท้ๆ คนที่ปกป้องเธอมาตลอด เขาต้องเกลียดเรื่องนี้ เขาต้องเกลียดอีธาน

เอวารู้เรื่องนั้นดี อีธานก็รู้ มันคือความตื่นเต้นและอันตรายที่เคลือบแฝงอยู่ในความสัมพันธ์ของพวกเขา

เสียงชัตเตอร์กล้องโทรศัพท์ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบสงบหรูหรา

เอวาขยับตัว แววตาฉายแววไม่สบายใจ "อีธานคะ เราจำเป็นต้องถ่ายเยอะขนาดนี้จริงๆ เหรอ?"

เธอเป็นนักศึกษาศิลปะที่มหาวิทยาลัยศิลปากรด้วยทุนการศึกษาอันทรงเกียรติ "ธาตุพิเศษ" ของเธอ อย่างที่อีธานเรียก คือพรสวรรค์ของเธอ วิธีที่เธอมองโลก เขาอ้างว่าชื่นชมมัน ชื่นชมในตัวเธอ

แต่การถ่ายรูปแบบนี้ ซึ่งมักจะเป็นส่วนตัวและตามคำเรียกร้องของเขาเสมอ รู้สึกเหมือนไม่เกี่ยวกับศิลปะ แต่เกี่ยวกับ...อย่างอื่นมากกว่า บางอย่างที่เธอบอกไม่ถูกแต่ทำให้ปั่นป่วนในท้อง

อีธานลดโทรศัพท์ลง รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ของเขาปลดอาวุธเธอได้ทันที

"มันเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักของเรานะเอวา ไม่ปรุงแต่ง เร่าร้อน สำหรับสายตาของผมคนเดียว"

เขาโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอ "แรงบันดาลใจที่งดงามและไว้ใจของผม"

คำพูดของเขาที่นุ่มนวลราวกับวิสกี้ชั้นดีมักจะได้ผลเสมอ เธออยากจะเชื่อเขา ต้องการที่จะเชื่อ ความรักนี้ ความลับนี้ เป็นสิ่งที่รุนแรงที่สุดที่เธอเคยประสบมา

เขามักจะเรียกเธอว่า "ไฟป่าของผม" ชื่อเล่นที่ทำให้เธอรู้สึกทั้งถูกทะนุถนอมและบ้าบิ่นเล็กน้อย

เขามองนาฬิกาข้อมือราคาแพง "ผมต้องไปแล้ว งานกาล่าการกุศลน่าเบื่อนั่น"

เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนจากคนรักกลับไปเป็นอีธาน รัตนภาคิน เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์

"คนขับรถจะรอข้างล่างในอีกสามสิบนาทีนะ" เขาพูดพลางจูบที่ริมฝีปากเธอ "เดี๋ยวผมโทรหา เราจะวางแผนอะไรกันสำหรับสุดสัปดาห์นี้"

เขาออกไปครึ่งทางแล้ว ความคิดของเขาพุ่งไปที่เรื่องธุรกิจอย่างชัดเจน ไปที่ภาพลักษณ์ที่เขานำเสนอต่อชาวกรุงเทพฯ

เอวานอนอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นโคโลญของเขายังคงอบอวล

เธอรู้สึกสับสนจึงลุกขึ้นนั่ง สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่กระดุมข้อมือแพลทินัมของเขาบนโต๊ะข้างเตียง อันที่มีอักษรย่อ "R" เล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็น เขาคงกำลังมองหามันอยู่

ด้วยความหุนหันพลันแล่น เธอตัดสินใจจะเอามันไปให้เขา เป็นการแสดงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ บางทีมันอาจจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตจริงของเขามากขึ้น แม้เพียงชั่วครู่ แทนที่จะเป็นแค่ความลับ

เธอรู้ว่าเขาจะไปที่คลับหรูใจกลางเมืองก่อนงานกาล่า สถานที่ที่เขามักจะใช้ประชุมอย่างไม่เป็นทางการ

"ดิ เอ็มไพร์ คลับ" ตกแต่งด้วยไม้สีเข้มและบรรยากาศเงียบสงบ เอวาซึ่งรู้สึกแปลกแยกในชุดนักศึกษาศิลปะของเธอ สามารถเล็ดลอดผ่านเลานจ์หลักไปยังห้องส่วนตัวที่เธอรู้ว่าอีธานใช้เป็นบางครั้ง

เธอได้ยินเสียงมาจากประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย เสียงหัวเราะที่เป็นเอกลักษณ์ของอีธาน

จากนั้น มาร์ค หนึ่งในคนสนิทของอีธานก็พูดขึ้น เสียงของเขาเจือความขบขัน "เอาจริงดิอีธาน วิธีที่แกปั่นหัวเด็กตระกูลอมรินทร์นั่นน่ะ มันเป็นผลงานชิ้นเอกเลยว่ะ"

เดวิด เพื่อนสนิทอีกคนเสริม "แล้ว 'เด็กศิลป์' คนนั้นก็เป็นขุมทองเลย คอนเทนต์นั่นน่ะ? มีค่ามหาศาลตอนที่ IPO ของเลียม อมรินทร์เปิดตัว เขาจะยุ่งอยู่กับการรับมือผลกระทบจนไม่มีเวลาสนใจอย่างอื่น"

เอวาตัวแข็งทื่อ คอนเทนต์? IPO ของเลียม?

เสียงของอีธาน เย็นชาลงกว่าเดิม เจือไปด้วยความพอใจอย่างน่าขนลุกที่เธอไม่เคยได้ยินเมื่อเขาพูดกับเธอ

"เธอเป็นแค่เครื่องมือ การทำลายเลียม อมรินทร์จะเป็นอะไรที่งดงาม รูปถ่าย วิดีโอ... มันจะวาดภาพได้ชัดเจนเลยล่ะ ถ้าปล่อยถูกจังหวะ มันจะทำให้บริษัทของเขาล่มก่อนที่จะเปิดตัวด้วยซ้ำ เขาจะไม่รู้เลยว่าโดนอะไร"

เขาหัวเราะเบาๆ "แล้ว 'การช่วยเหลือ' เล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันจัดฉากเมื่อสองสามเดือนก่อนน่ะเหรอ? การปล้นนั่นน่ะ? ปิดดีลเลย ตอนนี้เธอไว้ใจฉันสนิท คิดว่าฉันเป็นผู้ช่วยชีวิตเธอ"

"ผู้ช่วยชีวิต" ของเธอ คำนั้นบิดม้วนในท้องของเอวาราวกับมีด

ลมหายใจของเอวาสะดุด เธอรีบยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น

พื้นไม้ลั่นเอี๊ยดเบาๆ ขณะที่เธอถอยหลัง

"นั่นเสียงอะไร?" มาร์คถาม เสียงแหลม

เสียงฝีเท้าของอีธานใกล้เข้ามาที่ประตู "คงเป็นพนักงานน่ะ"

เอวาสะดุดถอยหลัง หัวใจเต้นรัวอยู่ในอก เธอหันหลังแล้ววิ่งหนี น้ำตาพร่ามัวไปหมด โถงทางเดินที่หรูหราดูเหมือนจะทอดยาวไปไม่สิ้นสุด

หูของเธออื้อไปหมด ร่างกายสั่นเทา เธอพรวดพราดออกไปสู่อากาศยามค่ำคืนที่เย็นสบาย หายใจหอบ แสงไฟของเมืองหมุนวนน่าเวียนหัวและเย้ยหยัน

ระหว่างนั่งแท็กซี่กลับไปยังอพาร์ตเมนต์นักศึกษาเล็กๆ ของเธออย่างบ้าคลั่ง ชิ้นส่วนต่างๆ ก็ประกอบเข้าด้วยกันอย่างโหดร้ายและชัดเจน

"การปล้นที่จัดฉาก" ที่อีธานปรากฏตัวราวกับฮีโร่ ปัดป้องผู้โจมตีที่ตอนนี้ดูเหมือนจะปลอมอย่างน่าหัวเราะ

"อุบัติเหตุในงานแสดงศิลปะ" ที่เขาแก้ไขอย่างราบรื่น ทำให้เธอรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ

ทุกคำพูดที่อ่อนโยน ทุกค่ำคืนที่เร่าร้อน ทุกรูปถ่ายที่เขาเกลี้ยกล่อมให้เธอถ่าย—ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก การแสดงที่คำนวณมาอย่างโหดร้าย

เธอเป็นเบี้ย เป็นอาวุธที่เล็งไปที่เลียม

เธอจำได้ว่าตอนมาถึงกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความฝัน มุ่งมั่นที่จะสร้างชื่อเสียง เธอเป็นศิลปิน อิสระ และเต็มไปด้วยไฟ

แล้วอีธาน รัตนภาคิน ก็กวาดเข้ามาในชีวิตเธอที่งานเปิดแกลเลอรี่ มีเสน่ห์ ซับซ้อน ดูเหมือนจะหลงใหลในตัวเธอและผลงานของเธอ เขาดูเหมือนเป็นเส้นชีวิตในเมืองที่ท่วมท้น เป็นผู้พิทักษ์

เขาชื่นชมภาพสเก็ตช์ของเธอ วิสัยทัศน์ของเธอ เขาทำให้เธอรู้สึกว่ามีตัวตน

เธอช่างโง่เขลาเสียนี่กระไร เด็กสาวใสซื่อจากเชียงใหม่ ที่ตื่นตาตื่นใจได้ง่าย ถูกหลอกได้ง่าย

เขาไล่ตามเธออย่างไม่ลดละ อาบเธอด้วยความสนใจ กระซิบคำสัญญาถึงอนาคต

"คุณไม่เหมือนใคร เอวา" เขาเคยพูด แววตาจริงใจ "คุณเป็นของจริง เรื่องระหว่างเรา? มันเป็นของจริง"

เธอเชื่อเขา เธอตกหลุมรักภาพลวงตา ภาพมายาที่สร้างขึ้นอย่างประณีตเพื่อทำลายพี่ชายของเธอ

เมืองนี้รู้สึกเหมือนกำลังบีบรัดเธอเข้ามา เส้นขอบฟ้าที่ระยิบระยับตอนนี้กลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลาของเธอเอง เถ้าถ่านของกรุงเทพฯ โดยแท้ ไฟป่าของเธอดับมอด เหลือเพียงฝุ่นผงที่เย็นชาและขมขื่น

กลับมาที่ห้องเล็กๆ ของเธอ ตัวสั่นงันงก เธอควานหาโทรศัพท์ สัญชาตญาณแรกของเธอคือเลียม เลียมเสมอ

ราวกับสัมผัสได้ถึงความทุกข์ของเธอจากอีกฟากของประเทศ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมาทันที เป็นเขา

"เอวา? เสียงเธอดู...แปลกๆ มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?" เสียงของเลียมที่ปกติจะสงบและมั่นคง ตอนนี้กลับตึงเครียดด้วยความเป็นห่วง

น้ำตาไหลอาบแก้ม "เลียม" เธอพูดเสียงสะอื้น "ฉัน... ฉันมีปัญหา ฉันต้องออกจากกรุงเทพฯ ฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่"

เธอไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดกับเขา ยังไม่กล้า ความอัปยศมันยังดิบเถื่อนเกินไป

"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว" เลียมพูด เสียงหนักแน่นแต่อ่อนโยน "พี่กำลังจองตั๋วเครื่องบินไปแคลิฟอร์เนียให้ ไฟลท์แรกพรุ่งนี้เลย พี่มีมูลนิธิศิลปะใหม่ที่กำลังให้ทุนอยู่ พี่ต้องการคนที่ไว้ใจได้มาบริหาร งานนี้เป็นของเธอถ้าเธอต้องการ เริ่มต้นใหม่นะเอวา"

เริ่มต้นใหม่ มันฟังดูเหมือนการไถ่บาป

"ค่ะ" เธอกระซิบ "ค่ะ ได้โปรด"