รักอันบ้าระห่ำของเขา ชีวิตที่พังทลายของเธอ

แผนได้ผลอย่างสมบูรณ์แบบ

ผู้โจมตี ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง เห็นโอกาสของเขา

เขาปล่อยเคนซี่และพุ่งเข้าหาเอลิน

มันเกิดขึ้นเร็วมาก

วินาทีหนึ่งเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของธาวิน วินาทีต่อมา มือหยาบๆ ก็ปิดปากเธอ และแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อก็รัดคอเธอ ลากเธอถอยหลัง

หลังของเธอกระแทกกับคอนกรีตเย็นยะเยือกของขอบดาดฟ้า

ชั่ววินาทีที่หัวใจหยุดเต้น เธอเซอยู่บนขอบเหว แสงไฟของเมืองเบลอพร่าอยู่เบื้องล่าง

แล้วก็ไม่มีอะไรเลย

ความรู้สึกของการตกลงมานั้นสมบูรณ์แบบ

ลมพัดผ่านหูของเธอ เสียงคำราม оглушительный ที่กลืนกินเสียงอื่นๆ ทั้งหมด

ท้องของเธอปั่นป่วน และหัวใจของเธอก็เต้นรัวกับซี่โครง เป็นจังหวะกลองที่บ้าคลั่งและป่าเถื่อน

เธอหลับตาลง

ในวินาทีสุดท้ายที่น่าสะพรึงกลัวนั้น ความคิดหนึ่งที่ชัดเจนและเย็นชาได้ตัดผ่านความตื่นตระหนก

เขาจะฆ่าฉันเพื่อเธอ

เขาเห็นชายคนนั้นพุ่งเข้าหาเธอ และเขาก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้น

เขาใช้เธอเป็นโล่มนุษย์ เป็นเบี้ยที่ใช้แล้วทิ้งเพื่อความปลอดภัยของเคนซี่ผู้ล้ำค่าและในอุดมคติของเขา

สิบสองปีในชีวิตของเธอ วันและคืนที่ไม่สิ้นสุดของการรับใช้ของเธอ ไม่มีค่าอะไรเลย

เธอคือความสูญเสียที่ยอมรับได้

สิ่งต่อไปที่เธอรู้คือกลิ่นปลอดเชื้อของโรงพยาบาล

เสียงบี๊บเบาๆ เป็นจังหวะดังขึ้นในอากาศ

เธอ blinked ดวงตาของเธอพยายามปรับให้เข้ากับแสงฟลูออเรสเซนต์ที่รุนแรง

พยาบาลกำลังตรวจดูสายน้ำเกลือของเธอ

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีมาก"

"เกิด...อะไรขึ้นคะ?" เสียงของเอลินเป็นเสียงกระซิบแหบแห้ง

"คุณตกลงมาจากที่สูงมากค่ะ" พยาบาลพูด น้ำเสียงของเธอเป็นกลาง "แต่คุณตกลงบนตาข่ายนิรภัยที่โรงแรมติดตั้งไว้สำหรับคนเช็ดกระจก ซี่โครงหักไม่กี่ซี่ สมองกระทบกระเทือน แต่คุณจะรอดชีวิต ชายที่ตกลงมาพร้อมกับคุณไม่โชคดีเท่าไหร่ เขาพลาดตาข่าย"

เอลินหลับตาลง คำพูดของพยาบาลดังก้องอยู่ในใจ

เขาพลาดตาข่าย

ธาวินรู้เรื่องตาข่าย

ความคิดนั้นน่าขนลุก

เขาไม่ได้แค่ปล่อยให้เธอถูกโจมตี เขายังคำนวณโอกาสด้วย

เขารู้ว่ามีโอกาสที่เธอจะรอดชีวิต ในขณะที่มั่นใจได้ว่าภัยคุกคามต่อเคนซี่จะถูกกำจัดอย่างถาวร

มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ตื่นตระหนกในชั่วพริบตา

มันเป็นการคำนวณที่เย็นชาและโหดเหี้ยม

ประตูห้องของเธอเปิดออก และเขาก็เดินเข้ามา

เขาดูเหนื่อยล้า ชุดสูทราคาแพงของเขายับยู่ยี่

เขามาที่ข้างเตียงของเธอ สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างความกังวลและความรำคาญ

เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มเธอ

เธอหันหน้าหนี

มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศ

เขาถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อนและคว้ามือเธอแทน การจับของเขาแน่น

"เธอกำลังโทษฉันเหรอ?" เขาถาม เสียงของเขาเบา

เธอไม่ตอบ

"เอาน่า เอลิน" เขาอ้อนวอน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเด็กๆ แบบที่เขาใช้เสมอเมื่อต้องการอะไรบางอย่าง "อย่าเป็นแบบนี้สิ ฉันกลัว เคนซี่ตกอยู่ในอันตราย"

เอลินค่อยๆ ดึงมือออกจากมือของเขา

"เธอรู้เรื่องตาข่าย" เธอพูด เสียงของเธอเรียบ

เขานิ่งไป แล้วก็หัวเราะสั้นๆ อย่างไม่เชื่อ "นี่เรื่องนี้เหรอ? เธอโกรธที่ฉันช่วยเธอเหรอ? เธอเป็นอะไรสำหรับฉันมาตลอดหลายปีนี้ถ้าไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของฉัน?"

ความกล้าหาญในคำพูดของเขา วิธีที่เขาบิดเบือนการกระทำที่เห็นแก่ตัวของเขาให้กลายเป็นการเสียสละอันสูงส่งในส่วนของเธอ ช่างน่าทึ่ง

ฉันเป็นพนักงานที่ได้รับค่าจ้างของเธอ เอลินคิด

"เธอควรไปได้แล้ว" เธอพูด เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "เคนซี่คงจะกลัวมาก เธอต้องการเธอ"

เขาดูเหมือนจะพิจารณาเรื่องนี้ แล้วก็พยักหน้า โล่งใจที่มีข้ออ้างที่จะจากไป

"เธอพูดถูก เธอคงจะแย่มาก ฉันจะกลับมาเมื่อมีเวลา"

เขาหันหลังและเดินออกจากห้อง

เขาไม่เคยกลับมา

ในวันต่อๆ มา เอลินจะเห็นเขาเป็นครั้งคราวจากหน้าต่างของเธอ เดินอยู่ในสวนของโรงพยาบาลกับเคนซี่

เขาเป็นคนละคนกับเธอ

อ่อนโยน เอาใจใส่ ตามใจเธอทุกอย่าง

เขาจะป้อนไอศกรีมให้เธอ ห่มเสื้อแจ็คเก็ตให้เธอเมื่อเธอหนาวสั่น และพวกเขาจะจูบกัน ยาวนานและช้าๆ โดยไม่สนใจโลกรอบข้าง

เอลินมองพวกเขา และไม่รู้สึกอะไรเลย

ไม่มีความหึงหวง ไม่มีความเสียใจ

มีเพียงความรู้สึกโล่งใจที่ลึกซึ้งและไร้ขีดจำกัด

วันที่เธอออกจากโรงพยาบาล เธอเจอพวกเขาที่ล็อบบี้

เคนซี่ ใบหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความกังวลที่แสนหวาน รีบมาที่ข้างๆ เธอและคล้องแขนกับเอลิน

"เอลิน! เธอหายดีแล้ว! ธาวิน เราควรจะไปส่งเธอที่บ้านใช่ไหม?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเคนซี่เป็นรอยยิ้มที่หวานเลี่ยนและเสแสร้งแบบเดียวกับที่เอลินคาดหวัง ซึ่งตรงกันข้ามกับข้อความที่รุนแรงที่เธอส่งมา

ในรถ เคนซี่พูดไม่หยุด มือของเธอวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของบนต้นขาของธาวิน

เอลินนั่งเงียบๆ อยู่เบาะหลัง เป็นเหมือนผีในโลกใหม่ที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา

ทันใดนั้น เคนซี่ก็หันมา สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจัง

"ธาวิน" เธอถาม เสียงของเธอเป็นการผสมผสานที่คำนวณมาอย่างดีระหว่างความไร้เดียงสาและความวิตกกังวล "เธอ...มีคนอื่นไหม? แฟนคนอื่น?"

อากาศในรถนิ่งไป

มือของธาวินบีบพวงมาลัยแน่นขึ้น

เขาเป็นคนโกหกที่แย่มาก

ก่อนที่เขาจะทันได้ปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก เอลินก็โน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มเล็กๆ ที่รู้ทันปรากฏบนริมฝีปากของเธอ

"แน่นอน เขามี"

ศีรษะของเคนซี่หันขวับ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

ธาวินมองเอลินอย่างตื่นตระหนกในกระจกมองหลัง

"ใคร?" เคนซี่เรียกร้อง เสียงของเธอแหลม

รอยยิ้มของเอลินกว้างขึ้น

เธอมองไปที่เคนซี่โดยตรง

"เธอไง"

เธอเริ่มเล่าเรื่องโกหกที่สวยงามและซับซ้อน

เธอบอกเคนซี่ว่าตลอดสิบสองปี ธาวินไม่เคยหยุดรักเธอเลย

เขาจะพูดถึงเธอเป็นชั่วโมงๆ ผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยพบเป็นเพียงภาพเลียนแบบที่ซีดจางของเธอ

เธอบรรยายถึงความโหยหาของเขา ความทุ่มเทของเขา ความเชื่อที่ไม่สั่นคลอนของเขาว่าพวกเขาถูกกำหนดมาให้คู่กัน

เมื่อเธอพูดจบ เคนซี่ก็ร้องไห้ ใบหน้าของเธอซบอยู่บนไหล่ของธาวิน และเธอก็ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง

ธาวินไปส่งเคนซี่ก่อน

เมื่อพวกเขาอยู่กันตามลำพัง เขาจอดรถข้างทาง สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างความสับสนและความโกรธ

เขาคว้าข้อมือเธอ "นั่นมันอะไร? เธอเล่นเกมอะไรอยู่?"

"นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเหรอ?" เอลินถาม เสียงของเธอสงบ "เรื่องราวความรักที่สมบูรณ์แบบ? ฉันแค่ช่วยเธอขายมัน"

เขาโน้มตัวเข้ามา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอไม่กี่นิ้ว ดวงตาของเขาค้นหาเธอเพื่อหาสัญญาณของความหึงหวง ความเจ็บปวด

"เธอไม่เศร้าเลยสักนิด" เขาพูด เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่หงุดหงิด "ทำไมเธอไม่เศร้า?"

เพราะฉันไม่เคยมีความสุขเลย เอลินคิด คลื่นแห่งความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่เธอ

เพราะฉันไม่ได้รักเธอ

ฉันไม่เคยรักเลย

แต่เธอไม่ได้พูดมันออกมา

ไม่มีประโยชน์

เขาจะไม่เข้าใจ