หย่าปุ๊บ แต่งงานใหม่ปั๊บ

ผู้ชายชุดดำที่อยู่ปลายสายเต็มไปด้วยความสง่างาม ใบหน้างดงามราวกับรูปปั้น

ดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้น แต่ในเวลานี้กลับแปลก ๆ ขึ้นมาไม่น้อย

เจียงว่านหนิงรออยู่นานสองนานก็ไม่ได้รับการตอบกลับมาสักที จึงพูดขึ้นอีกครั้งอย่างอดไม่อยู่ “ฉันบุ่มบ่ามเกินไป คุณก็ถือซะว่าฉันไม่...”

“นับ”

เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงที่ทุ้มต่ำจากปลายสายก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

วินาทีนี้ เจียงว่านหนิงเป็นฝ่ายช็อกตกใจ

พูดตามตรง หลังจากที่พูดออกมา เธอก็รู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมา

ยกเลิกการหมั้นกับเยว่เซินได้

แต่แต่งงานกับฟู่จิงเซิน มันไม่ได้ต่างอะไรกับการเล่นกับไฟ

ท่ามกลางความมืด ความคิดของเจียงว่านหนิงย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

ในวันนั้นก็เป็นค่ำคืนที่มืดมิดแบบนี้เหมือนกัน เธอออกมาจากโรงพยาบาลตามปกติ แต่กลับเจอกับฟู่จิงเซินที่เจียนตายในตรอกซอยบริเวณทางตะวันตกของเมือง

ตอนที่ช่วยเขา เจียงว่านหนิงไม่รู้สถานภาพของเขา ดังนั้นก่อนที่เขาจะตอบแทนบุญคุณคืน เธอก็พูดอย่างล้อเล่นไปว่าขออะไรก็ได้ใช่ไหม

หลังจากที่ผู้ชายคนนั้นพยักหน้า เธอก็พูดขึ้นมาว่าสามารถอุทิศกายและใจให้เธอได้ไหม

เจียงว่านหนิงในตอนนั้นก็แค่ปากพาไปเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าฟู่จิงเซินจะพยักหน้าตอบตกลง

ในตอนนั้นเจียงว่านหนิงหมั้นกับเยว่เซินแล้ว ซึ่งได้ทำการหมั้นก่อนที่แม่ของเธอจะเสียชีวิต เธอรีบบอกออกมาทันทีว่าตัวเองล้อเล่น

ฟู่จิงเซินรู้ว่าเธอหมั้นแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พูดไปประโยคเดียวเท่านั้น ถ้าวันไหนเธอไม่อยากแต่งงาน ก็มาแต่งงานกับเขาได้ เงื่อนไขนี้มีระยะเวลา เขาจะให้เวลาเธอสองปี

อืม มันยังมีผลบังคับใช้อยู่！

เจียงว่านหนิงไม่รู้ว่าสายวางไปตอนไหนแล้ว

เธอจำได้แค่คำพูดประโยคนั้นของเขาเท่านั้น ให้เธอเตรียมตัวแต่งงานในอีกหนึ่งเดือน

แต่งงานกับใคร

แน่นอนว่าไม่ใช่เยว่เซินอยู่แล้ว

เจียงว่านหนิงนอนอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืดมิด เหนื่อยล้าไปหมดทั้งตัว นอนไม่หลับ ขณะที่กำลังจะนอนหลับแล้ว โทรศัพท์กลับส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เนื่องจากคุณยายอยู่ที่โรงพยาบาล เจียงว่านหนิงจึงไม่กล้าปิดเครื่องหรือว่าปิดเสียงโทรศัพท์

ตอนที่หน้าจอสว่างขึ้นมา เจียงว่านหนิงก็เห็นเศษชิ้นส่วนของอะไรบางอย่างกระจัดกระจายเต็มพื้น

พอมองดูอย่างละเอียดสักพัก เธอถึงแยกออกว่านั่นคือเสื้อสูทที่เยว่เซินใส่ในวันนี้ เสื้อสูทที่เธอทำให้เขากับมือของตัวเอง

พร้อมด้วยรูปถ่ายที่มีข้อความของเจียงเหยียน “ขอโทษด้วยนะพี่ ฉันไม่รู้ว่าเสื้อสูทตัวนี้เป็นเสื้อสูทที่พี่ทำให้อาเชินด้วยตัวเอง ฉันคิดว่ามันเป็นแค่เสื้อธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เห็นว่ามันสกปรกแล้วก็เลยตัดทิ้ง พี่คงจะไม่โกรธหรอกใช่ไหม？”

น้ำเสีนงหยั่งเชิงของเจียงเหยียนเต็มไปด้วยความลำพองใจ

เมื่อเห็นว่าเจียงว่านหนิงไม่ตอบ เจียงเหยียนก็ส่งมาอีกหนึ่งข้อความ “อาเชินบอกว่าเขาไม่ได้ตำหนิอะไรฉัน แค่เสื้อตัวเดียว มันไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด”

เจียงว่านหนิงรู้ว่าถ้าตัวเองไม่ตอบกลับ คืนนี้คงไม่ได้นอนแน่นอน

ดังนั้นจึงตอบกลับไป “เยว่เซินพูดถูก แค่เสื้อตัวเดียวเท่านั้น ฉันไม่โกรธหรอก เธอทำแล้วสบายใจก็พอ”

ตอนที่ปิดหน้าจอ เจียงว่านหนิงก็บล็อกหมายเลขโทรศัพท์ของเจียงเหยียนทิ้งไปทันที

เจียงว่านหนิงไม่ได้พูดโกหก เธอไม่โกรธจริง ๆ

ถึงยังไงเรื่องแบบนี้ก็มีมาไม่ขาดสายตลอดสองปีที่ผ่านมา

ถ้าเธอโกรธทุกครั้งล่ะก็ เกรงว่าป่านนี้ก็คงจะโกรธจนตายไปแล้วแน่ ๆ

เจียงว่านหนิงนอนลงไปอีกครั้ง แต่กลับทำยังไงก็นอนไม่หลับ

ไม่รู้ว่าถ้าแม่มาเห็นเธอในตอนนี้จะเป็นยังไง อยู่บนสวรรค์จะรู้สึกเสียใจบ้างไหม

เจียงเหยียนเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลเจียง เด็กกว่าเจียงว่านหนิงแค่ไม่กี่เดือน

ตอนที่หลี่หลัว แม่ของเจียงว่านหนิงค้นพบถึงการมีอยู่ของเจียงเหยียน ก็ส่งเธอไปต่างประเทศ แต่การต่อสู้ดิ้นรนตลอดหลายปีที่ผ่านมาทำให้หลี่หลัวสุขภาพร่างกายไม่ดี

ดังนั้นปีที่หลี่หลัวล้มป่วยหนัก เจียงเซิ่งก็รับโจวหยุนและเจียงเหยียนสองแม่ลูกกลับมาที่ตระกูลเจียงอีกครั้ง

หลี่หลัวเองก็รู้เหมือนกันว่าชีวิตที่มีแม่เลี้ยงจะต้องลำบากแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเจียงเซิ่งก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน

หลี่หลัวได้กำหนดเรื่องแต่งงานของเจียงว่านหนิงกับเยว่เซินภายใต้สถานการณ์แบบนี้

แต่เนื่องจากว่าหลี่หลัวกับชู่ฮัว แม่ของเยว่เซินเป็นเพื่อนสนิทกันมานานหลายปี

เจียงว่านหนิงกับเยว่เซินเองก็ถือว่าเติบโตมาด้วยกัน ประกอบกับความสัมพันธ์ของชู่ฮัว หลี่หลัวรู้สึกว่าเจียงว่านหนิงแต่งงานเข้าไปในตระกูลเยว่ จะต้องมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน

แต่หลี่หลัวคิดไม่ถึงเลยว่า คนเราจะเปลี่ยนไป

ก่อนที่หลี่หลัวจะเสียชีวิตก็เคยถามเยว่เซินว่าจะดูแลเจียงว่านหนิงเป็นอย่างดีไหม เยว่เซินสาบานอย่างหนักแน่นต่อหน้าของเธอและชู่ฮัว

หนักแน่นจนเจียงว่านหนิงเชื่อไปแล้ว

ช่วงเช้าตรู่ เจียงว่านหนิงถูกปลุกตื่นขึ้นมาด้วยเรี่ยวแรงบางอย่าง

ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นเยว่เซินที่แววตาโกรธเกรี้ยว

ความเจ็บปวดที่ข้อมือ ทำให้เจียงว่านหนิงสะบัดเยว่เซินออกไป “คุณเป็นบ้าอะไรตั้งแต่เช้า”

“เจียงว่านหนิง นอกจากเก่งแต่จะฟ้องให้แม่ของผมออกหน้าแล้ว คุณยังทำอะไรเป็นอีก？”

หลังจากที่ได้ยินแบบนี้ เจียงว่านหนิงก็ขมวดคิ้ว

วิดีโอว่อนไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ชู่ฮัวไม่เห็นก็แปลกแล้ว

หลังจากที่เยว่เซินได้รับสายจากชู่ฮัว ก็คิดขึ้นมาทันทีว่าเจียงว่านหนิงต้องไปฟ้องแน่นอน

เจียงว่านหนิงไม่อยากจะเสียแรงอย่างเปล่าประโยชน์ไปกับการอธิบายเรื่องแบบนี้

แต่ความคิดที่จะยกเลิกการหมั้นก็หนักแน่นมากขึ้น

ความเงียบของเจียงว่านหนิง เยว่เซินมองว่าเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย ระหว่างทางก็พูดจาประชดประชันต่าง ๆ นานา

แต่หลังจากที่เดินเข้าไปในวิลล่าของตระกูลเยว่ เยว่เซินก็เก็บท่าทีกลับไปทันที

เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของเขา เจียงว่านหนิงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน ในตอนแรกเธอตาบอดแล้วจริง ๆ ถึงมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนปลิ้นปล้อนตลบตะแลง