พ่ายเพลิงพิศวาส

ดิเอโก เค เวนนิส เจ้าพ่อใหญ่แห่งคาสิโนอันดับต้นๆ ของโลก ผู้โชกโชนในทุกสนามโดยเฉพาะสนามรัก เขาเปรียบประดุจกระทิงถึกที่คึกคะนองยิ่งได้คู่ประลองที่ถูกใจก็ยิ่งลิงโลดโผดโผน เจ้าพ่อหนุ่มแทบอยากกระโจนเข้าใส่เมื่อร่างน้อยดิ้นทุรนทุรายราวแทบจะขาดใจเมื่อเขารุกไล่ส่งมอบสัมผัสหวามไหวไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง เสียงหวานที่ครวญครางอย่างลืมอายยามถูกกระตุ้นจุดกระสัน เจ้าพ่อหนุ่มก็ยิ่งโรมรันอย่างย่ามใจ

“เป็นอะไรไปล่ะครับ ทำไมไม่ตบผมอีกล่ะครับคนเก่ง” เสียงทุ้มแหบห้าวสั่นพร่ากระซิบชิดกลีบปากอวบอิ่มที่เผยอแย้มระบายความหวามไหวซาบซ่านที่อัดแน่นภายในกาย ดวงตาคู่สีสนิมจับจ้องดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยประกายแห่งไฟปรารถนายามปรือตาขึ้นจับจ้องเจ้าของเสียงทุ้ม เจ้าพ่อหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพอใจในผลงาน

“มองผมแบบนี้หมายความว่าไงครับ” เสียงทุ้มกระซิบกระซาบริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดสร้างความรู้สึกประหลาดล้ำจนหญิงสาวต้องกระถดถอยเบี่ยงศีรษะหนี แต่กลายเป็นเปิดช่องให้คนที่ช่ำชองกว่าฝากฝังปลายจมูกโด่งลงตรงซอกคอกรุ่น ตามติดด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวส่งมอบจุมพิตพร่างพรมไปทั่วลำคอระหงและหยุดจุมพิตเนิ่นนานตรงแอ่งชีพจร

กายสาวดิ้นเร่ากับสัมผัสแสนวาบหวามสุดใจนั้นจนไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาอีกต่อไป หลังจากถูกจุดไฟจนเพลิงพิศวาสลุกโชนจนยากดับได้ ยามนี้หญิงสาวสิ้นไร้ความเขินอายบิดกายแอ่นอกเข้าบดเบียดเสียดสีกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นราวต้องการให้อาการรุ่มร้อนทุเลาลง แต่ก็เพียงช่วยผ่อนคลายให้เบาบางลงเพียงชั่วขณะ

“คะ...คุณ! ฉะ...ฉัน! อื้อ...” เสียงหวานออกอาการตะกุกตะกักเมื่อใจหนึ่งอยากให้เขาหยุดการกระทำ แต่อีกใจหนึ่งกลับอยากให้เขาเดินหน้าต่อเพื่อดับเพลิงพิศวาสที่กำลังแผดเผาเธอเสียจนรุ่มร้อนไปทั้งกายและใจ แต่เพียงแค่เขาผละออกห่างเรือนร่างบอบบางก็ผวาเข้าบดเบียดแนบแน่นราวกลัวอีกฝ่ายหลุดลอยหายไป แล้วเธออาจขาดใจตายด้วยความทุกข์ทรมานแสนหวานนี้

“ผมชื่อดิเอโก” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบบอกชื่อของตัวเองราวกับเป็นเรื่องสำคัญเสียเหลือเกินในยามนี้ ทั้งที่เขาควรรุดหน้าต่อไปให้ถึงฝั่งฝันโดยเร็ว ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งไฟปรารถนา แต่ทว่าเขาต้องการให้ทุกช่วงจังหวะดำเนินไปอย่างช้าๆ เพราะเขายังไม่อยากให้ช่วงเวลาแสนหวานนี้จบสิ้นเร็ว

เจ้าพ่อหนุ่มยอมรับว่าตั้งแต่เขามีสัมพันธ์สวาทแนบแน่นกับสาวงามมากหน้าหลายตา ไม่มีคนไหนที่เขารู้สึกติดใจเพียงแค่ได้สัมผัสคลึงเคล้าคลอเคลียเช่นนี้ เขาอยากดื่มด่ำกับความหอมหวานทั่วเรือนร่างให้นานเท่านานมากกว่าสอดประสานให้เป็นหนึ่งเดียว

“คุณดะ...ดิเอโก” สุพิชญาเอ่ยขานนามนั้นด้วยกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวามไหว แม้ใจอยากผลักไสอยากต่อต้านแต่เรือนกายกลับเรียกร้องอยากให้เขาสัมผัสแนบแน่นยิ่งขึ้น

“เรียกผมว่า ดิเอโกที่รัก สิครับยาหยี แล้วผมจะทำให้คุณหายทรมาน” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบสั่งด้วยเสียงสั่นพร่าเมื่อเรือนร่างแสนงดงามตรงหน้าบิดเร่าราวกำลังทุกข์ทรมาน

“ฉะ...ฉัน มะ...ไม่” สุพิชญาส่ายหน้าไปมาราวต้องการสกัดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่กำลังล้นทะลักจนกลายเป็นความทรมานที่แสนหวาน สติส่วนลึกย้ำเตือนให้ต่อต้านและยับยั้งสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นให้จบลง เขาเป็นใครมาจากไหนเธอจะปล่อยให้ไฟราคะมาเผาผลาญจนขาดสามัญสำนึกเช่นนี้ไม่ได้

“ทำไมล่ะครับ หรือคุณอยากให้ผมหยุด” เจ้าพ่อหนุ่มหรี่ตามองอาการกระสับกระส่ายของคนใต้เรือนร่างอย่างพอใจ เขารู้ว่าหญิงสาวพยายามขัดขืนฝืนความรู้สึก แต่คนมากด้วยประสบการณ์อย่างเขาหรือจะยอมให้ง่ายๆ ฝ่ามือใหญ่ผละออกจากดอกบัวตูมที่ตื่นตัวเต็มที่ด้วยฝีมือจิตรกรเอกเช่นเขา ฝ่ามือนั้นค่อยๆ ลากเลื่อนต่ำลงไปตามเอวคอดและเข้าครอบครองลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของสะโพกกลมมนแล้วลากไล้ไปวนกระตุ้นจุดที่ไวต่อสัมผัสจนกายสาวไหวสะท้านสั่นระริกกับสัมผัสแสนรัญจวนใจนั้น

“ดิเอโกขา... อย่า!” สุพิชญาพยายามออกปากห้ามแต่กลายเป็นขานนามนั้นด้วยเสียงหวานปนสั่นพร่าอย่างลืมตัวเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรัวปลายนิ้วกระตุ้นจุดกระสันที่ชูชันพลิ้วไหวตอบรับด้วยความหวามไหว

“หืม... เรียกผมว่าไงนะครับ” เจ้าพ่อใหญ่ทอดสายตามองผลงานที่จิตรกรเอกอย่างเขาเฝ้าปั้นแต่งด้วยความพึงพอใจ ยิ่งได้ยินเสียงเอ่ยขานนามเขาราวจะขาดใจทำให้เขามั่นใจว่าเจ้าของเรือนกายแสนงดงามนี้จะยินยอมพร้อมใจไปกับเขามากกว่าจะคิดต่อต้าน

“ดะ...ดิเอโกที่รัก ได้โปรด...”

“ได้สิครับ ผมตามใจคุณยาหยี” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบตอบรับทันทีที่ได้ยินวาจาออดอ้อนวอนขอนั้นด้วยรู้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการให้เขาทำสิ่งใด

“ดิเอโกคะ ฉะ...ฉัน ไม่เคย” สุพิชญาหลุบหลบตายามเอ่ยบอกเขาด้วยเสียงตะกุกตะกักอย่างขัดเขิน มือน้อยเหนี่ยวรั้งต้นคอแกร่งมั่นเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มขยับจะถอยห่างเพื่อเตรียมพร้อมปฏิบัติภารกิจตามคำขอ

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่คุณรับแขกต่างชาติแบบผม มันไม่ต่างกันหรอกผมรับรองว่าเราจะเข้ากันได้ดี”

“คุณ! ฉันไม่!” สุพิชญาอุทานตาโตเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มเข้าใจไปอีกทาง มือน้อยผละออกจากต้นคอแกร่งมาทาบทับแผงอกกว้างพยายามผลักไส เรือนกายหนาแน่นให้ออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจว่าหญิงสาวเกิดอาการหวาดผวากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากวินาทีนี้

“ชู่ว! อย่ากลัวสิครับ”

“ดิเอโกคะ ฉัน อุ๊ย!” สุพิชญาเว้าวอนเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรวบมือน้อยแล้วดึงรั้งต่ำลงไปด้านล่าง ท้ายประโยคหญิงสาวอุทานอย่างตกใจดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างมากขึ้นเมื่อมือน้อยถูกบังคับให้สัมผัสจับต้องชิ้นส่วนของร่างกายที่ผงาดกล้าอวดความยิ่งใหญ่อย่างอหังการ์

“เห็นไหม... มันก็เหมือนๆ กับที่คุณเคยสัมผัส มันอาจจะใหญ่กว่าแต่ผมสัญญาว่าคุณกับมันจะเข้ากันได้ดี” ดิเอโกกระซิบปลอบประโลมดวงตา สีสนิมจับจ้องดวงตาคู่หวานราวต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้

“ดะ...ดิเอโก ฉันไม่” สุพิชญาพยายามทักท้วงว่าเขากำลังเข้าใจผิด แต่สติแทบหลุดเมื่ออีกฝ่ายจับกุมมือน้อยของเธอไว้มั่นไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังบังคับให้ขยับเขยื้อนลูบคลำส่วนนั้นของร่างกายที่กำลังตื่นตัวตอบรับสัมผัสจากเธออย่างเริงร่า

“ปะ...ปล่อย! ได้โปรด...” สุพิชญาพยายามวิงวอนอีกครั้ง ใจดวงน้อยทั้งหวาดหวั่นและหวามไหว ใจหนึ่งใคร่อยากรู้อยากเห็นอยากลิ้มลองสัมผัสแสนวาบหวามนี้ต่อไปไม่สิ้นสุด แต่ใจหนึ่งยื้อยุดให้ตระหนักถึงศีลธรรมอันดีงาม ยามนี้ไฟราคะกำลังปะทะกับสำนึกฝ่ายดีจนหญิงสาวแทบอยาก กรีดร้องระบายความอึดอัดที่แสนทรมานนั้นให้หมดไป

“มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้ผมถอยง่ายๆ ได้ไงยาหยี” เจ้าพ่อใหญ่กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า ปล่อยมือน้อยให้เป็นอิสระแล้วเปลี่ยนเป้าหมายลากไล้ทักทายจุดกระสันเพื่อสร้างความซาบซ่านให้อีกฝ่ายทันที

“ดะ...ดิเอโก อย่า... อื้อ!” เสียงหวานขยับจะทักท้วงแต่เพียงแค่เอ่ยห้ามปลายเสียงก็กลับกลายเป็นครวญครางเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ตรงเข้าปลุกเร้าดอกบัวคู่งามพร้อมๆ กระตุ้นจุดกระสันเสียจนกายสาวบิดพล่านด้วยความซาบซ่านหวามไหว

ดิเอโกมองผลงานแสนรัญจวนใจนั้นจนเลือดหนุ่มพุ่งพล่านไปทั่วกาย ขืนเขาปล่อยตามคำขอนั้นเขาคงบ้าไปแล้ว ในเมื่อก้าวเดินต่อไปอีกเพียงไม่ กี่ก้าวเขาและเธอก็จะได้ลงไปแหวกว่ายในธารน้ำที่แสนชุ่มฉ่ำใจ

“ไม่ต้องกลัวนะ ผมรับรองว่าคุณจะรักและหลงใหลมัน” เพียงจบคำเจ้าพ่อหนุ่มก็ดันกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ท่อนขาแกร่งแยกออกห่างจากกันพอประมาณเพื่อรองรับน้ำหนักตัวและสะโพกกลมมนที่ถูกดึงรั้งเข้ามาแนบชิด ดวงตาสีสนิมวาววับอย่างพึงพอใจยามจับจ้องไปยังปากถ้ำที่มีธารน้ำล้นเอ่อ เรียวฟันงามขบกัดริมฝีปากล่างที่แสนบางมั่นสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่พุ่งพล่านขึ้นยามส่งปลายนิ้วเข้าไปสำรวจตรวจตราในซอกหลืบก่อนที่จะส่งตัวตนที่แท้จริงเข้าไป