ตัวตายตัวแทน เพื่อสนองความหมกมุ่นของเขา

"แล้วถ้าใช่ล่ะ?" ฉันย้อนกลับ เสียงของฉันเจือไปด้วยความประชดประชันที่ฉันไม่ได้รู้สึก "เธอจะแสดงความยินดีกับฉันเหรอ?"

ฉันจ้องมองใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่คินซ้อนทับลงบนใบหน้าของฉันในจินตนาการอันน่าขยะแขยงของเขา การได้เห็นมันทำให้ฉันคลื่นไส้

คาร่ายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เชื่องช้าและจงใจซึ่งไม่ไปถึงดวงตาของเธอ "โอ้ เอวา เธอยังไร้เดียงสาเหมือนเดิมเลยนะ"

เสียงของเธอนุ่มนวล แต่ความอาฆาตในนั้นช่างแหลมคม "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าผู้ชายอย่างคิน มิลเลอร์ จะชายตามองเธอ? คนที่มีพื้นเพอย่างเธอ?"

นิ้วของฉันกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดเป็นเหมือนสมอที่ทื่อด้านในทะเลแห่งความโกรธแค้น

ฉันพยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบ "ถ้าเธอต้องการเขา เธอก็เอาไปเลย แค่บอกความจริงกับเขา"

หัวใจของฉันเจ็บปวดเมื่อพูดออกไป มันเป็นการทดสอบ เป็นคำวิงวอนสุดท้ายที่สิ้นหวังเพื่อขอความดีงามบางอย่างจากเธอ

เธอแค่ส่ายหัว มองฉันด้วยสายตาสมเพชที่ดูถูกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ "เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? เธอที่ถูกไล่ออกจากบ้านของตัวเอง เธอไม่มีอะไรเลย ฉันมีทุกอย่าง"

"ฉันมีครอบครัวที่รักฉัน มีคู่หมั้นที่รักฉัน และฉันก็มีคิน ที่พันอยู่รอบนิ้วก้อยของฉัน" เธอพูดเสียงแผ่วเบา คำพูดของเธอถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุด "เธอรู้ไหมว่าเธอดูน่าสมเพชแค่ไหน ที่เกาะติดเขาเหมือนลูกหมาหลงทาง?"

แต่ละคำพูดคือการโจมตีที่แม่นยำและคำนวณมาอย่างดี ใบหน้าของฉันซีดเผือด ความทรงจำที่เธอขุดขึ้นมานั้นยังคงสดใหม่ เป็นบาดแผลที่ไม่เคยได้รับการเยียวยาอย่างเหมาะสม

ฉันจำคำสัญญาที่ว่างเปล่าของพ่อได้ "เอวา พ่อจะเป็นพ่อของลูกเสมอ" ฉันจำได้ว่าเขาพูดต่อหน้าฉันว่าฉันเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดในครอบครัว หลังจากที่คาร่าสร้างสถานการณ์ ร้องไห้ฟูมฟายว่าฉันรังแกเธอ ฉันจำได้ว่าพวกคนรับใช้กระซิบกระซาบกัน ความภักดีของพวกเขาเปลี่ยนไปหานายหญิงคนใหม่ของบ้าน ฉันจำได้ว่าฉันเดินออกจากประตูพร้อมกระเป๋าเดินทางใบเดียว ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเงาของแม่และชีวิตที่ฉันเคยมี

ฉันคิดว่าฉันฝังความเจ็บปวดนั้นไปแล้ว แต่มันกลับมาอยู่ที่นี่ สดใหม่และเลือดไหลซิบๆ

"ฉันให้ในสิ่งที่เธอต้องการแล้ว" ฉันพูด เสียงแหบพร่า "ฉันจากมาแล้ว"

"มันยังไม่พอ" คาร่ากระซิบ หน้ากากแห่งความอ่อนหวานของเธอหลุดออกในที่สุด "มันจะไม่มีวันพอจนกว่าฉันจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของเธอ"

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันหันหลังเพื่อจากไป

"อย่าเดินหนีฉันนะ!" เสียงของเธอแหลมสูงขึ้น

ฉันก้าวเข้าไปในลิฟต์ ก่อนที่ประตูจะปิดลง เธอพุ่งเข้ามา คว้าแขนฉันและกระชากฉันกลับลงไปบนพื้นหินอ่อน

จากนั้น เธอก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิด เธอตบหน้าตัวเองอย่างแรง รอยแดงปรากฏขึ้นบนแก้มของเธอทันที

เธอมองฉัน รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่ชั่วร้ายปรากฏบนริมฝีปาก

เสียงฝีเท้าดังก้องไปตามโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าที่เร็วและหนัก คิน

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ มันเกิดขึ้นอีกแล้ว เมื่อสิบปีก่อน เธอเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมเดียวกันนี้เพื่อทำให้ฉันถูกไล่ออกจากบ้านของตัวเอง พ่อของฉัน เมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอ ก็เชื่อเธอโดยไม่มีข้อกังขา

ครั้งนี้ ฉันจะไม่อธิบาย ฉันจะไม่ร้องขอ

ฉันเห็นขวดไวน์ที่ถูกทิ้งไว้บนถาดบริการ ความคิดของฉันว่างเปล่าไปด้วยความโกรธแค้นที่เย็นชาและสิ้นหวัง ฉันคว้ามันมา

"เธอจะทำอะไร?" คาร่ากรีดร้อง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความกลัวอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

ฉันฟาดขวดลงบนพื้นข้างๆ เธอ มันแตกกระจายเป็นพันๆ ชิ้น

"เอวา!"

เสียงของคินคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาวิ่งเข้ามา ไม่ใช่มาหาฉัน แต่มาหาคาร่า เขาดึงเธอไปไว้ข้างหลัง ปกป้องเธอด้วยร่างกายของเขาราวกับว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาด

"เจ็บตรงไหนไหม?" เขาถามเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

ฉันเฝ้ามองฉากที่คุ้นเคยดำเนินไป หัวใจของฉันกลายเป็นก้อนน้ำแข็งในอก มันเป็นภาพสะท้อนที่สมบูรณ์แบบและเจ็บปวดของอดีต

"ขอโทษเธอซะ" คินสั่ง เสียงของเขาต่ำอย่างน่ากลัว

ฉันมองตรงเข้าไปในตาเขา "ไม่"

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง "รปภ.!"

ชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสองคนปรากฏตัวขึ้นทันที พวกเขาเดินเข้ามาหาฉัน

คนหนึ่งเตะเข้าที่หลังเข่าของฉัน ฉันร้องออกมาเมื่อล้มลง เข่าของฉันกระแทกลงบนเศษแก้วที่แตกกระจาย ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วขา

ฉันกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้กรีดร้อง รสชาติคาวเลือดเต็มปาก กางเกงสีเข้มของฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้น

เสียงของคินไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "เธอตบคุณ คุณก็ตบเธอกลับ"

คาร่าลังเล ดวงตาของเธอเบิกกว้าง "คิน บางทีเธออาจจะไม่ได้ตั้งใจ..." เธอเริ่มเล่นบทเหยื่อผู้มีเมตตา

คินไม่สนใจเธอ เขาคว้ามือเธอ และก่อนที่ฉันจะทันได้ทำอะไร เขาก็บังคับให้เธอตบหน้าฉัน แรงตบนั้นเงอะงะ แต่มันก็แสบ

คาร่าอ้าปากค้างและถอยกลับไปซ่อนตัวในอ้อมแขนของเขาราวกับเด็กน้อยที่หวาดกลัว

ฉันเห็นสีหน้าของคินขณะที่เขากอดเธอ มันเป็นแววตาที่อ่อนโยนและห่วงใยอย่างสุดซึ้ง เป็นแววตาที่เขาไม่เคย ไม่เคยให้ฉันเลย

โลกของฉันหมุนคว้าง เขารู้ เขาน่าจะรู้ว่าคาร่าโกหก แต่เขาไม่สนใจ

"ขอโทษ" เขาย้ำ เสียงเหมือนหิน

ฉันแค่จ้องมองเขา ขบกรามแน่น ดวงตาของฉันร้อนผ่าวด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหล

เขาพยักหน้าให้การ์ด

การ์ดตบหน้าฉันอย่างแรงจนหน้าหันไปอีกทาง จากนั้นก็อีกครั้ง และอีกครั้ง หูของฉันอื้ออึง ภาพเบลอ โลกกลายเป็นวังวนของความเจ็บปวดและความอัปยศอดสู แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันกัดลิ้นตัวเองอย่างแรง

จากนั้น ฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย มีคนเอาเศษขวดที่เหลือฟาดเข้าที่หัวของฉัน

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดจะเข้าครอบงำคือใบหน้าของคาร่า ริมฝีปากของเธอโค้งเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่สวยงาม