เมียบำเรอที่ (ไม่) รัก

ณัฏฐ์ขับรถเข้ามาจอด แล้วเดินลิ่ว ๆ ตรงไปที่สระ เหมือนร้อนใจอะไรสักอย่าง แต่ด้วยมารยาท เขาหันกลับมายืนรอเธอเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าพาเธอมาด้วย แล้วถึงเดินเข้าไปพร้อมกัน

เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากสระทันทีที่เธอและณัฏฐ์มาถึง

“กว่าจะกลับได้นะครับคุณณัฏฐ์หายไปไหนมาทั้งวัน ปล่อยให้เพื่อนรออยู่บ้านจนเซ็ง”

“ดูจากสีหน้านายแล้วไม่น่าเซ็งนะ” ณัฏฐ์ย้อนแล้วแนะนำทางนั้นให้รู้จักกันกับเธอ “หนูดีครับ นี่เพื่อนพี่ชื่อจุติ”

อรนลินยกมือไหว้อย่างรู้มารยาททางสังคมดี ชายคนนั้นพาตัวเองขึ้นมาจากสระ เขารับไหว้เธอแล้วจึงหันไปช่วยดึงหญิงสาวสวยจัดคนในสระขึ้นมาบ้าง ส่งผ้าเช็ดตัวให้กันแล้วค่อยหันมาคุยกับเธอ

“ขออนุญาตให้คุณณัฏฐ์ดื่มกับพี่หน่อยนะครับหนูดี”

อรนลินรู้สึกตงิดใจกับวาจาของชายตรงหน้า แม้เธอจะอายุน้อยสุดในนี้ แต่เธอก็รู้พื้นฐานของอารมณ์มนุษย์ดีไม่แพ้พวกที่อายุมากกว่า

ชายคนตรงหน้าที่เป็นเพื่อนของณัฏฐ์กำลังแขวะเธอ

จึงหันไปมองทางว่าที่คู่หมั้นแล้วพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “หนูดีเป็นแค่ว่าที่คู่หมั้นนะคะไม่ใช่เจ้าชีวิต อยากเที่ยว อยากดื่มก็ได้ทั้งนั้นค่ะ หนูดีแฟร์ ๆ อยู่แล้ว”

เพื่อนของณัฏฐ์นิ่งไป ท่าทางคล้ายไม่พอใจเธออย่างไรอย่างนั้น เธอพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ

ณัฏฐ์ทำลายบรรยากาศที่เริ่มอึมครึมลงด้วยการถามขึ้นว่า

“ป้าเนียนยังอยู่ไหม”

“เมื่อตอนเที่ยงได้ยินแกบ่นปวดหลัง เห็นเข้าห้องไปนอนเหยียดหลังอยู่มั้ง” จุติเป็นคนตอบ ณัฏฐ์บอกไปทางคนที่ยืนตัวเปียกด้วยสายตาไม่ใคร่จะพอใจนัก

“ไปช่วยเตรียมอาหารหน่อยปาน”

จุติเลยพยักหน้าแล้วอาสา “เดี๋ยวติช่วย”

“ไม่ต้อง! เดี๋ยวกูจัดการเอง” ณัฏฐ์บอกเสียงแข็ง ส่งสายตาบีบบังคับให้ทำตามที่เขาสั่ง จนปานทิพย์หน้าเจื่อน หันไปบอกจุติว่า “ไม่เป็นไรหรอกติ เดี๋ยวติรอชิมฝีมือปานอยู่นี่แหละ”

ณัฏฐ์ไม่รีรอเดินนำเข้าบ้านไปก่อน หญิงสาวคนนั้นจึงค่อยๆเดินตามไป

อรนลินยืนมองเหตุการณ์อย่างอารมณ์ดี

ศึกชิงนางแหง ๆ เลยแบบนี้ เธอจะเกาะขอบจอรอดูจนจบเลยละ ยิ้มสวยอยู่ภายในใจว่าขอเชียร์ให้ณัฏฐ์ชนะเถอะ เพราะเธอหมั่นไส้นายจุติอะไรนี่เหลือจะทนจริง ๆ คนอะไรหน้าตาก็พอดูได้หรอกนะ แต่วางมาด ขี้เก๊กชะมัด

ชายคนที่เป็นเพื่อนของณัฏฐ์เงียบเอาแต่นั่งมองเธอ

จนอรนลินอึดอัด

เพราะอีกฝ่ายเอนตัวพิงพนักมองมาทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองนั้นเปลือยอกอยู่ ยังดีที่ท่อนล่างของเขามีผ้าเช็คตัวสีน้ำเงินเข้มปิดเอาไว้กันอุจาดสายตา

แต่ก็เถอะ...ผู้ชายอะไรไร้มารยาท จนเธอนึกรังเกียจ

และนานโขทีเดียวกว่าที่ณัฏฐ์จะกลับออกมา หลังจากปล่อยให้เธออยู่กับผู้ชายในชุดว่ายน้ำตามลำพัง

ไม่เคยสักครั้งที่คนง่ายๆสบายๆอย่างอรนลินจะอึดอัดกับการอยู่ร่วมกับใคร

ก่อนกลับอรนลินแอบภาวนาอยู่ภายในใจว่าขออย่าให้เธอได้เจอะเจอกับเขาอีกเลย

‘นายอะไรนั่นน่ะ...อ้อ นายจุติ ขออย่าให้ต้องเจอกับเขาอีกเลย รู้สึกไม่ถูกชะตาเลยแม้แต่น้อย’

“ใช่จ้ะข้าวฟ่าง งานเลื่อนเข้ามาอีก”

“บ้า ป่องเปิ่งอะไร ตลกละ เคนะ ไว้เดี๋ยวเจอกันที่งานเลย”

“อือ คิดถึงเหมือนกัน”

อรนลินวางสายแล้วนั่งอมยิ้มคนเดียวที่ระเบียงบ้าน พอดีที่มารดาเดินเข้ามาสมทบ จึงยิ้มน่ารักส่งให้ ก่อนเอ่ยปากขออนุญาต

“คุณแม่คะ หนูดีจะไปงานวันเกิดข้าวฟ่างนะคะ”

อรทัยเงียบไปเป็นนาน แล้วถึงได้ถามออกไปว่า “ที่ไหนคะลูก”

พอได้ยินชื่อโรงแรม ที่ซึ่งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร คนเป็นแม่ก็หน้านิ่วทันที บอกกลับไปว่า “แม่ไม่อยากให้ลูกไปเลย เมื่อคืนแม่ฝันว่ามีคนมาตัดนิ้วก้อยของแม่”

อรนลินยิ้มแล้วลุกขึ้นมาบีบนวดไหล่มารดา “หูย คุณแม่น่ะ เอาเรื่องฝันมาอ้างอีกแล้ว เนี่ย ๆ เพราะคุณแม่คิดมากก็เลยเก็บเอาไปฝันหรอกคะ ไม่ได้เกี่ยวกับหนูดีเลย” พูดจบ หอมแก้มมารดาอย่างประจบแล้วอ้อนเสียงหวานอีกที

“ให้หนูดีไปเถอะนะคะ เพื่อน ๆ บอกว่าจะฉลองให้หนูดีด้วย ที่ได้หมั้นเป็นคนแรกในกลุ่มเลยน่ะ” คนลูกพูดแบบติดตลก ถึงอย่างนั้นก็ดูไม่ได้ยินดีนักในน้ำเสียง

แต่คนเป็นแม่ไม่ทันได้สังเกตอาการ ทำเพียงถอนลมหายใจ สุดท้ายก็พยักหน้า อนุญาตให้ไปในที่สุด แต่ในใจก็อดพะวักพะวงไม่ได้ รู้สึกแปลก ๆ โหวง ๆ ชอบกลนัก เหมือนกับจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับตนและบุตรสาวอย่างนั้นแหละ แต่แล้วก็ปลอบใจตัวเอง ว่าคงคิดมากเกินไปอย่างที่บุตรสาวออกปากท้วงนั่นเอง