หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

พยัคฆ์มองใบหน้านวลใสที่เริ่มมีสีสันของคนตัวเล็กที่หลับสนิทมาหลายชั่วโมงอย่างพิจารณา ใบหน้าเรียวได้รูปไม่ว่าจะเป็นปากคอคิ้วคางช่างดูเหมาะเจาะรับกันได้ดีแม้ไม่ได้ดูสวยผุดผาดบาดตาแต่เขากลับถอนสายตาจากใบหน้าของเธอได้ยากลำบากเหลือเกิน โดยเฉพาะดวงตากลมโตยามที่จ้องมองเขาอย่างตื่นตระหนก กับริมฝีปากระเรื่อที่เขาได้เชยชิมมันก่อนที่เจ้าตัวจะหมดสติไปด้วยความหวาดกลัว และตรงนี้เองที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโจรโรคจิตหรือไม่ก็โจรหื่นกามที่คอยย่ำยีหญิงสาว ทั้งที่ความจริงแล้วตลอดชีวิตที่ผ่านมากว่าสามสิบสองปีของเขาไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงจนต้องไปฉุดคร่าขืนใจ มีหญิงสาวสวยมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนับไม่ถ้วน ทั้งสวยเริดระดับนางงาม นางแบบกระทั่งดาราแนวหน้าของเมืองไทย ไม่มีใครสักคนที่ทำท่าหวาดกลัวเขาและเป็นลมหมดสติเพียงแค่เขาจูบเจ้าหล่อน

แต่ยายจิ๋วเสียงนกหวีดคนนี้กลับทำให้เขาอ่อนปวกเปียกสำนึกดีชั่วตีกันวุ่นวาย สุดท้ายเขาก็หอบหิ้วเธอมาที่รีสอร์ตหรูของตนด้วย แล้วยังพ่วงพ่อของเจ้าหล่อนมาอีกคนหลังจากที่แข็งใจแสร้งแสดงละครเพื่อให้เธอบอกความจริงด้วยการทำเหมือนจะขืนใจ แต่แม่คุณก็ทั้งดิ้นทั้งทุบตีเขาไม่ยอมง่ายๆ จนเขาต้องแกล้งแสดงอาการหื่นกระหายรุนแรง แต่พอเขาจูบเธอเท่านั้นแม่คนที่กรีดร้องจนแสบแก้วหูก็หมดสติไปทันที ครั้นจะแสดงละครต่อก็ทำไม่ได้แม้จะติดใจในรสชาติจูบแบบไม่ตั้งใจนั้นก็ตาม แต่เขาก็แกล้งทิ้งร่องรอยบนผิวเนื้อขาวละมุนเป็นจุดๆ เพื่อหลอกให้เธอตายใจว่าตกเป็นของเขาแล้ว

“ว่าไงชาติชาย..” ชายหนุ่มลุกขึ้นรีบกดรับโทรศัพท์กลัวว่าเสียงเรียกเข้าจะรบกวนนิทรารมย์ของคนตัวเล็กแล้วเดินออกไปที่ระเบียงและปิดกระจกลง

“ยายป้าข้างบ้านสองคนนั้นแสบมากครับ เอาเรื่องที่เจ้านายมาที่นี่ไปพูดทั้งตลาด”

“พูดว่าไง”

“เขาไปพูดว่า เอ่อ ว่า...” ทางปลายสายอึกอักทำให้พยัคฆ์เริ่มหงุดหงิด

“ว่าอะไรวะ มันเป็นยังไงถึงพูดยากนัก”

“ก็แกไปพูดว่าคุณจ๋อมเป็นพวกหัวขโมยเป็นสิบแปดมงกุฎไปขโมยของสำคัญพ่อค้ายามา แล้วพ่อค้ายามาจับตัวไปเป็นโสเภณี แล้วเด็กๆ ในก๊วนของเธอเป็นเด็กส่งยาบ้า เป็นอาชญากร เขาว่าเจ้านายคือหัวหน้าแก๊งค้ายาครับ”

“อ้อ.. ยายป้าทึนทึกสองคนนั่นใช่มั้ย ส่งข้อมูลของสองป้ามหาภัยนั้นมาให้ฉัน”

พยัคฆ์สั่งเสียงเรียบแล้ววางสาย ดวงตาสีเทาเข้มเกือบดำดูขุ่นมัวด้วยความโกรธเมื่อนึกถึงสองสาวทึนทึกข้างบ้าน ชายหนุ่มอ่านข้อมูลของสองพี่น้องที่ชาติชายส่งมาให้ทางโทรศัพท์เครื่องหรูที่สามารถเข้าถึงข้อมูลต่างๆ ได้อย่างง่ายดายเพียงปลายนิ้วสัมผัสด้วยความไม่พอใจ ดีที่สมัยนี้มีเทคโนโลยีที่สามารถเข้าถึงข้อมูลต่างๆ ได้ไม่ยากและเขาก็สามารถรู้เรื่องราวและประวัติคร่าวๆ ของจุมพิตาได้จากสิ่งเหล่านี้เช่นกัน

วัชรากับอาภรณ์ สองพี่น้องสาวโสดวัยดึกเพื่อนบ้านของจุมพิตา วันๆ ไม่ทำอะไร คอยหาเรื่องนินทาชาวบ้านร้านตลาดไปทั่ว อาชีพหลักของสองพี่น้องคือการเล่นหวยและเล่นการพนันเล็กๆ น้อยๆ ตามงานศพบ้าง ตามบ่อนที่เปิดแบบลับๆ ในหมู่บ้านบ้างและที่สำคัญคอยแอบรับซื้อของโจรไปปล่อยต่อ แต่ภาพลักษณ์ภายนอกของสองพี่น้องนี่คือ หญิงวัยกลางคนที่ดูจิตใจดีแต่งตัวเรียบร้อยน่าเชื่อถือ

วัชราลักษณะท่าทางเหมือนจะเป็นทอมบอยพูดจาดูมีหลักการแต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่รู้ไม่จริงแต่มาใส่ไข่ใส่สีให้คนอื่นเข้าใจผิดคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง แล้วก็มักจะโบ้ยว่าคนอื่นพูดไม่เคยยอมรับว่าตนเป็นคนพูดหรือทำผิดและมักวิธีการพูดที่ทำให้ตัวเองดูดีต่อสายตาคนอื่นๆ อยู่เสมอ

ส่วนอาภรณ์น้องสาวชอบแต่งตัวสวยงามดูเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วแต่ชอบเขียนคิ้วๆ เชิดๆ เหมือนงิ้วรองพื้นหนาๆ พูดจาดูมีหลักการมีความรู้ด้วยว่าเรียนจบระดับปริญญาตรีและเคยรับราชการมาก่อนแต่ต้องออกจากราชการเพราะทุจริต

เขาจำได้ดีว่าก่อนที่เขาจะพาจุมพิตาออกมา สองพี่น้องขาเม้าท์ออกมายืนเกาะรั้วแล้วพากันซุบซิบๆ เหมือนจะวิพากษ์วิจารณ์อะไรสักอย่าง ตอนนั้นเขาไม่คิดจะใส่ใจแต่ตอนนี้เขาไม่ใส่ใจไม่ได้แล้วเมื่อพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมีชื่อของเขาเข้าไปพัวพัน

“บัดซบจริงๆ ยายป้ามหาภัยนั่นแสบมาก”

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ แล้วรีบหันหลังกลับเดินเข้าห้องอย่างรวดเร็วเมื่อเขาเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง

“กรี๊ดดด.. ปล่อยฉันนะไอ้สารเลว..”

หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อร่างที่กำลังจะไปถึงประตูถูกตวัดกลับเข้ามาปะทะกับอกกว้างของเขา พยัคฆ์พลิกร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้าซึ่งเจ้าหล่อนก็ทั้งร้องโวยวายและทุบตีเขาพัลวันจนเขาต้องรวบร่างบางไว้กับตัวแล้วรวบแขนทั้งสองข้างไว้ด้านหลังจนอกอวบนุ่มหยุ่นแนบไปกับอกแกร่งจนเขาเริ่มเกลียดการเข้าใกล้เธอเข้าให้แล้วเพราะมันทำให้เขาไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองนัก ไอ้สิ่งที่เคยสงบๆ ควบคุมได้ดีก็เริ่มจะควบคุมยากขึ้น กลิ่นกายสาวหอมละมุนก็รบกวนจิตใจให้ไขว้เขวจนน่าโมโห

“หยุด อย่าดิ้น”

“ฉันไม่หยุด ไอ้คนสารเลว ใจร้ายหน้ารังแกผู้หญิงไอ้คนทุเรศ..”

พยัคฆ์มองหน้าคนที่ต่อว่าเขานิ่ง ใบหน้าซีดเซียวบัดนี้แดงก่ำดวงตากลมโตที่เขานึกชมว่ามันงามระยับราวดวงตากวางน้อยเต็มไปด้วยความฉุนเฉียวแต่ก็ดูน่ารักดี

“ฟื้นมาก็ดีแล้วเราจะได้มาสานต่อสิ่งที่ค้างไว้อีกที เธอจะได้รับรู้ว่าตอนที่เธอหมดสติไปนั้นฉันทำอะไรกับเธอบ้าง”

“แก.. ไอ้คนสารเลว” หญิงสาวเค้นเสียงนัยน์ตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้พยัคฆ์ยิ้มเย็นอย่างพอใจ

“ด่าได้ดีมาก มีอะไรจะด่าอีกมั้ย..”

นึกสนุกที่ได้ต่อปากต่อคำกับเธอยิ่งนักแล้วกระชับวงแขนมากขึ้นและก้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าแดงก่ำเรื่อยๆ ในขณะที่เธอเอนกายหนีเขาจนสุดตัวและสุดท้ายปลายจมูกเล็กก็อยู่ห่างปลายจมูกโด่งของเขาเพียงเส้นด้ายกั้น

“มีเยอะแยะ แค่ยังคิดไม่ออก..”

หญิงสาวเบี่ยงหน้าหนีทำให้แก้มเนียนอยู่ใต้จมูกคมซึ่งเขาไม่ละเลยที่จะสูดกลิ่นแก้มสาวเข้าไปจนเต็มปอดอย่างอดใจไม่ไหว

“หึหึ.. ถ้าคิดไม่ออก เดี๋ยวจะแสดงให้ดูเผื่อคิดออกว่าคนสารเลวรังแกผู้หญิงของจริงเขาทำกันยังไง”

“อุ๊ย..” เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกออกจากปากบางเท่านั้นหญิงสาวก็ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เขาเมื่อริมฝีปากหยักสีเข้มทาบลงมาอย่างถนัดถนี่และฉวยโอกาสที่เธอเผยปากสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นเล็กที่ล่าถอยอย่างขลาดกลัวดูดดื่มเรียกร้องและหลอกล่อจนคนที่อ่อนเดียงสากว่าคล้อยตามด้วยความมึนงง