หลังจากออกจากงานก็โดนเจ้านายเก่ารังควาน

ท้องฟ้ามืดแล้ว เยี่ยนลี่หานออกมาจากห้องทำงาน ซ่งเซียงลุกขึ้นตาม รอบๆ มีเลขานั่งอยู่ต่างก้มหน้าก้มตาแสดงถึงความเห็นใจเล็กน้อย

เมื่อขึ้นรถ เยี่ยนลี่หานหลับตาพักผ่อน แล้วพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า "ฝ่ายบุคคลบอกว่าคุณไปตรวจสอบสัญญาเข้าทำงานเมื่อสองวันก่อน ?"

ซ่งเซียงในใจสะดุ้ง แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง "ลืมเวลาที่เข้าทำงานที่แน่นอน เลยอยากดูว่าเมื่อไหร่จะสามารถย้ายทะเบียนบ้านได้"

เยี่ยนลี่หานลืมตา มองด้านข้างของเธอด้วยความสนใจเหมือนจะยิ้ม "ผมนึกว่าคุณไม่ชอบบริษัทเยี่ยน คิดจะหนีซะอีก"

"คุณพูดเกินไป การได้เป็นเลขาของคุณถือว่าเป็นโชคของฉันแล้ว"

ซ่งเซียงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ในหัวกลับสับสนไปหมด

เยี่ยนลี่หานไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ใจของเธอกลับเต้นเร็วไม่หยุด

เธอวางแผนจะลาออกไป เพราะเยี่ยนลี่หานช่วงนี้เอาใจยาก เธอคิดว่าถ้าออกไปก่อนก็คงจะดีกว่า

ความฝันที่จะเป็นภรรยาของเยี่ยนลี่หานเคยมีเมื่อห้าปีก่อน แต่ตอนนี้เธอตื่นจากความฝันนั้นแล้ว

"คุณเยี่ยน ถึงแล้วครับ"

ซ่งเซียงที่ยังสับสนในความคิด รถก็จอดแล้วที่หน้าโรงแรมหรู

ผู้จัดการโรงแรมเตรียมคนออกมาต้อนรับ โค้งคำนับทักทายเยี่ยนลี่หาน

ซ่งเซียงรวบรวมความคิดตามหลังเยี่ยนลี่หานไปยังชั้นบนสุด จากหน้าต่างบานใหญ่สามารถเห็นวิวแม่น้ำยามค่ำคืน

เมื่อประตูลิฟต์เปิด กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ก็ลอยมา

ชายชาวตะวันตกผมทองตาฟ้าอายุสี่สิบในเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอ เดินเข้ามาหาเยี่ยนลี่หาน

เยี่ยนลี่หานหลบไปด้านข้างอย่างไม่สนใจ

พอดี หลุยส์ชนเข้ากับซ่งเซียงที่ยืนอยู่ข้างๆ

ชายคนนั้นตาเป็นประกาย คว้ามือซ่งเซียงไว้ "เยี่ยน สาวสวยคนนี้ข้างคุณช่างงามจริงๆ"

พูดไม่ทันขาดคำ มือก็เลื่อนขึ้นไปตามแขนของซ่งเซียง

ซ่งเซียงกัดฟันแน่น อดทนกับความรู้สึกไม่ดี ไม่ยอมถอย

ด้านหลัง เยี่ยนลี่หานเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทำเหมือนไม่เห็น ปล่อยซ่งเซียงไว้แล้วเดินเข้าไป

หลุยส์เห็นดังนั้นก็ยิ่งกล้าทำมากขึ้น กอดซ่งเซียงเข้ามาในอ้อมแขน

ซ่งเซียงยิ้มและหาทางหลบหนี แต่ไม่เจอช่องว่าง

เธอมองไปที่เยี่ยนลี่หานหลายครั้ง แต่เขากลับดูเฉยเมย ฟังคำพูดยกยอจากผู้บริหารที่มาด้วยกันบ้างเป็นบางครั้ง

เมื่อทุกคนนั่งลง หลุยส์กอดซ่งเซียงนั่งตรงข้ามเยี่ยนลี่หาน แล้วถามอย่างท้าทาย "เยี่ยน สาวเลขาของคุณคนนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะยอมให้ผม ?"

บรรยากาศดูแปลกๆ ผู้บริหารบนโต๊ะต่างจับตามองสีหน้าของเยี่ยนลี่หาน กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ

ซ่งเซียงจับที่วางแขนของเก้าอี้ รู้สึกเกร็งไปทั้งตัว

"เธอหรือ?" เยี่ยนลี่หานยกคิ้วขึ้น มองซ่งเซียงด้วยความสนใจ ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย "อยู่กับผมห้าปีแล้ว เงินเล็กน้อยคงไม่ทำให้เธอหวั่นไหว"

เมื่อเขาพูดจบ ทุกคนก็เข้าใจทันที

คนที่มีตำแหน่งสูงขนาดนี้ ใครจะเล่นกับผู้หญิงคนหนึ่งได้ถึงห้าปี คงเบื่อแล้วแน่นอน

เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกและถ้อยคำแซวหยาบคายดังขึ้น

ซ่งเซียงสูดลมหายใจลึก มองสบตาเยี่ยนลี่หานที่ไม่มีอารมณ์ใดๆ อดทนกับหลุยส์ที่พยายามจะจูบเธอ

เธอเบี่ยงตัวหลบจากจูบของหลุยส์

ตรงข้าม เยี่ยนลี่หานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"คุณหลุยส์ ฉันขอให้คุณ"

ซ่งเซียงยิ้ม ยื่นแก้วไวน์แดงให้ถึงริมฝีปากของหลุยส์ "ขอบคุณที่คุณสนใจฉันนะคะ"

รอบๆ มีเสียงโห่ร้อง

หลุยส์ดีใจมาก ดื่มไวน์จากมือของสาวงาม "ที่รัก คุณนี่ช่างน่ารักจริงๆ"

ซ่งเซียงรู้สึกถึงสายตาที่ร้อนแรงจากอีกฝั่ง เธอยิ้มกว้างขึ้นอีก แล้วรินไวน์ให้หลุยส์อีกแก้ว ยื่นให้ถึงริมฝีปากของเขา

"ดื่มอีกสักแก้วนะคะ"

ชายรอบๆ ส่งเสียงเชียร์ หลุยส์ที่กำลังครุ่นคิดย่อมต้องดื่ม

ซ่งเซียงเอียงมือไวน์หกใส่หน้าอกของหลุยส์ไปครึ่งแก้ว

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะ...ขอโทษค่ะ..."

เธอแสดงท่าทีตกใจเหมือนกระต่ายน้อยที่หลงทาง ขอโทษไม่หยุด

หลุยส์กลับไม่โกรธเลย คว้ามือเธอไว้ "ที่รัก ไม่ต้องกลัว แค่เสื้อผ้าเอง เราไปห้องพักไปเปลี่ยนกันเถอะ"

ซ่งเซียงตั้งใจให้เขาหาเรื่องทำ แต่ไม่คิดว่าเขาจะลากเธอไปห้องพักเลย

ไปห้องพักกับหลุยส์ก็ไม่ต่างจากไปเปิดห้องที่โรงแรม

เธอเริ่มกังวล มองไปทางอีกฝั่งอย่างไม่ตั้งใจ

"ต้องขออนุญาตเจ้านายก่อนหรือไง ?" หลุยส์จับคางของซ่งเซียงเล่น มองเยี่ยนลี่หานด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เยี่ยนลี่หานพิงเก้าอี้อย่างหยิ่งยโส ไม่แม้แต่จะมองซ่งเซียง ยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเบาๆ

"คุณทำเสื้อผ้าเลอะ ก็ต้องทำความสะอาดเอง"

เสียงของเขาเหมือนเครื่องจักร ไม่มีความลังเลเลย

ซ่งเซียงแทบกัดฟันจนแตก

เธอไม่มีเวลามองสีหน้าของเยี่ยนลี่หาน คนก็ถูกหลุยส์พาออกจากที่นั่ง

รอบๆ มีแต่ผู้ชาย สายตาล้อเลียนกันอย่างรู้กัน ไม่มีใครคิดจะช่วยเธอเลย

ซ่งเซียงรู้สึกเย็นชาไปทั้งใจ ร่างกายถูกพาไปโดยไม่สามารถควบคุมได้