เขาจมฉัน ฉันเผาโลกของเขา

คำพูดของอคินไม่ใช่แค่คำพูด มันคือเศษแก้วที่ฝังลึกลงไปในสมองของฉัน ความอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่เริ่มจากช่องท้องและแผ่ซ่านไปทั่วเส้นเลือด เปลี่ยนเลือดของฉันให้กลายเป็นน้ำแข็ง

ฉันโซซัดโซเซถอยหลัง ขาของฉันทรุดลง ฉันรูดตัวลงกับกำแพง กองอยู่บนพื้น น้ำตารินไหลอาบแก้ม ร้อนผ่าวและเงียบงัน เขาไม่ได้แค่นอกใจฉัน เขาอยู่กับเธอมาหลายเดือนแล้ว ในขณะที่เขาจูบหน้าผากฉันและบอกว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา เขาก็นอนกับนักกายภาพบำบัดของฉัน

และเรื่องยา... เขาจงใจทำให้ฉันอ่อนแอ ต้องพึ่งพาเขา เป็นนักโทษในร่างกายของตัวเอง ในบ้านที่เขาเรียกว่าบ้านของเรา

ฉันค่อยๆ คลานกลับไปที่รถเข็นอย่างเจ็บปวด การเคลื่อนไหวของฉันงุ่มง่ามและสิ้นหวัง บ้านของฉัน ฉันมองไปรอบๆ ห้อง มองไปที่ราวจับที่ติดตั้งไว้ตามผนัง สวิตช์ไฟที่ลดระดับลง และทางลาดสำหรับรถเข็นที่ทอดไปยังสวน เขาเคยนำเสนอการปรับปรุงแต่ละอย่างราวกับเป็นของขวัญแทนความรักที่ไม่วันตายของเขา เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความทุ่มเทของเขา

“ผมจะสร้างโลกที่คุณไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป เอวา” เขาเคยสาบาน แววตาของเขาจริงใจ

ตอนนี้ คำสัญญาของเขากลายเป็นเรื่องตลกขมขื่น นี่ไม่ใช่โลกที่สร้างขึ้นจากความรัก มันคือกรงที่สร้างขึ้นจากคำโกหก

ฉันเช็ดน้ำตาด้วยส้นมือแล้วเข็นรถกลับเข้าไปในห้องนอน เสียงมอเตอร์ที่นุ่มนวลเป็นเสียงเดียวในความเงียบที่น่าอึดอัด คืนนั้นฉันไม่ได้นอนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น เขาจูบหน้าผากฉันก่อนไปทำงาน ริมฝีปากของเขารู้สึกเหมือนเหล็กร้อนๆ ที่นาบลงบนผิวหนังของฉัน “วันนี้ดาลินลาหยุด ผมเลยยกเลิกคลาสของคุณแล้ว พักผ่อนนะวันนี้ โอเคไหม? อย่าหักโหมเกินไปล่ะ”

ความอยากที่จะกรีดร้อง ที่จะข่วนใบหน้าหล่อเหลาจอมโกหกของเขา เป็นแรงผลักดันทางกายภาพอยู่ข้างใน แต่ฉันกล้ำกลืนมันลงไป พยักหน้าให้เขาอย่างอ่อนแรง “โอเค อคิน”

ทันทีที่ประตูหน้าปิดลง ฉันก็เข็นรถเข้าไปในห้องน้ำแล้วขัดหน้าผากตรงที่เขาจูบจนผิวหนังถลอกปอกเปิก

จากนั้น ฉันก็เจอกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ในกล่องเครื่องประดับของฉัน ข้างในเป็นสร้อยคอแพลตตินัมเส้นบางๆ ที่สั่งทำพิเศษซึ่งเขาให้ฉันในวันครบรอบปีแรกของเรา สลักพิกัดของหน้าผาที่เขาขอฉันแต่งงาน ฉันแพ็กมันใส่กล่องเล็กๆ จ่าหน้าซองถึงที่ทำงานของเขา แล้วเรียกแมสเซนเจอร์ หนึ่งชั่วโมงต่อมา มันก็หายไปแล้ว

ขาของฉันปวดร้าว แต่ฉันฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ฉันเดิน ทีละก้าวอย่างทรมาน ไปยังมุมห้องที่พ็อดเกม VR พิมานเมฆ โครนิเคิลส์ ตั้งอยู่ มันวาวและดูล้ำสมัย ที่หลบภัยของฉัน สิ่งประดิษฐ์ของเขา ความย้อนแย้งนี้เป็นเหมือนน้ำหนักที่ถ่วงอยู่ในอก

ฉันรัดตัวเองเข้าไป กลิ่นที่คุ้นเคยของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่สะอาดและอากาศรีไซเคิลเต็มปอด ขณะที่ระบบกำลังบูต จิตสำนึกของฉันเชื่อมต่อกับโลกเสมือนจริง ฉันนึกถึงวันที่เขาเปิดตัวมัน “เพื่อให้คุณรู้สึกเป็นอิสระได้เสมอ วาลคีรีของผม” เขาเคยกระซิบ

ในพิมานเมฆ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพิการที่นั่งรถเข็น ฉันคือวาลคีรี ผู้เล่นอันดับสูงสุดในเกม ตำนานที่ฝีมือดาบไม่มีใครเทียบได้ ร่างกายเสมือนจริงของฉันแข็งแกร่ง รวดเร็ว และสมบูรณ์ ชุดแฮปติกตอบสนองต่อแรงกระตุ้นทางประสาทของฉัน แปลความคิดเป็นการกระทำ ที่นี่ ฉันรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าจากการออกแรง ความตื่นเต้นของการปัดป้องที่สมบูรณ์แบบ และสายลมที่พัดผ่านขณะที่ฉันกระโดดข้ามเหวที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้

ขาจริงๆ ของฉันอาจจะอ่อนแอ แต่ในพิมานเมฆ ไซแนปส์ของฉันทำงานเร็วกว่าที่เคย ปฏิกิริยาตอบสนองของฉันดีขึ้น ประสาทสัมผัสของฉันเฉียบคมขึ้น เกมนี้กำลังเยียวยาฉันในแบบที่การบำบัดของดาลินไม่เคยทำได้ และอคินก็พยายามจะพรากสิ่งนั้นไปจากฉันด้วย

ฉันออกมาจากพ็อดในอีกหลายชั่วโมงต่อมา ร่างกายอ่อนล้าแต่จิตใจปลอดโปร่ง แผนการหนึ่งก่อตัวขึ้น คมชัดและแม่นยำ จะมีการแข่งขันอีสปอร์ตระดับประเทศของพิมานเมฆในอีกสองสัปดาห์ เป็นงานที่จัดแบบเจอตัวจริง มันคือโอกาสของฉัน ฉันจะชนะมัน และบนเวทีนั้น ต่อหน้าคนทั้งโลก ฉันจะตัดขาดทุกความสัมพันธ์กับอคิน วงศ์วิวัฒน์

ฉันใช้ทุกวินาทีที่ตื่นอยู่ในเกม ฝึกฝน ผลักดันขีดจำกัดของตัวเอง นิ้วของฉันรัวอยู่บนคอนโทรลเลอร์ จิตใจของฉันจดจ่ออยู่กับเป้าหมาย

ไม่กี่วันต่อมา โทรศัพท์ของฉันสั่นพร้อมกับการแจ้งเตือนสองครั้ง ครั้งแรกคือโพสต์อินสตาแกรมจากดาลิน เป็นรูปของเธอกับอคิน ศีรษะของพวกเขาชิดกัน ยิ้มให้กันในร้านอาหารหรู แขนของเขาโอบรอบตัวเธอ มือของเขาวางอยู่บนเอวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ คำบรรยายเป็นเพียงอีโมจิรูปหัวใจธรรมดาๆ

มือของฉันสั่นขณะที่ปัดไปยังการแจ้งเตือนที่สอง มันเป็นข้อความเสียงจากอคิน

“เฮ้ ที่รัก” น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและใกล้ชิด “แค่โทรมาเช็กน่ะ กินข้าวกลางวันหรือยัง? อย่าอดข้าวนะ โอเคไหม? ผมรักคุณนะ”

ความรู้สึกเหมือนโดนเหวี่ยงไปมาจนน่าคลื่นไส้ ฉันงุ่มง่ามกับโทรศัพท์ นิ้วของฉันเก้งก้าง จิ้มหน้าจอหลายครั้งกว่าจะปิดแอปได้ในที่สุด

คืนนั้นเขาไม่กลับบ้าน มีข้อความเข้ามาตอนเที่ยงคืน

ติดประชุมดึกกับนักลงทุน ไม่ต้องรอนะ แล้วก็ ได้โปรดจำที่ผมพูดไว้ด้วย อย่าหักโหมกับการออกกำลังกายของคุณ คุณต้องปล่อยให้ร่างกายได้พักฟื้นตามจังหวะของมัน

รอยยิ้มขมขื่นเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน เขาสามารถรักผู้หญิงสองคนพร้อมกันได้ เขาสามารถโกหกได้ทุกคำพูดและยังคงฟังดูเหมือนนักบุญ

หรือบางที เขาอาจไม่เคยรักฉันเลย