กรงรักราชาโจร

กรงรักราชาโจร

ตอนที่ 1

(จัสซีเนีย)

"ที่ให้ไปสืบได้เรื่องยังไงบ้าง" เสียงเข้มดุดันน่าเกรงขามเอื้อนเอ่ย ในสิ่งที่เคยสั่งการกับคนสนิทในทำตามคำสั่ง

"เรียบร้อยขอรับนายท่าน ตามรายงานในแฟ้มนี้ทั้งหมด" แฟ้มสีดำทมิฬถูกยื่นไปตรงหน้าของนายเหนือหัว ที่เนื้อในมีเรื่องราวของตัวการใหญ่ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการกระทำที่โสมมและผิดกฎหมาย

"ฮึ! มันจะต้องได้รับบทลงโทษจากเรา...กำจัดพวกมัน!" เมื่อได้อ่านเนื้อหาที่สืบมา รอยยิ้มเย้ยหยันก็เผยขึ้นบนใบหน้าเข้มดุทันที

"แต่เรื่องนี้ใหญ่นัก กระผมว่านายท่านไม่ควรผลีผลาม เพราะถ้าหากท่านพ่อทรงทราบเข้าต้องโดนลงโทษหรือต่อว่าแน่ ๆ"

"บอกว่าอย่าพูดคำที่มันยุ่งยากกับเรา เราไม่ชอบยังไงก็เป็นเพื่อนกัน"

"แต่ศักดิ์ท่านสูงกว่ากระผม"

"ช่างสิ! ไม่ได้สนใจสักหน่อย...เราขอสั่งห้ามเด็ดขาดนับจากนี้ เราสองคนจะพูดเพียงธรรมดาฉันท์มิตร"

"ยกเว้นอยู่ในคฤหาสน์ต่อหน้าท่านพ่อและท่านแม่ของท่านขอรับ"

"ตามนั้นก็ย่อมได้"

(ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ไอ้พวกโจรใจบาป! ปล่อย!)

"เสียงเอะอะโวยวายอะไร!?"

"จะออกไปดูให้ครับ"

"อืม"

เสียงดังที่โวยวายอยู่นอกกระโจม ทำให้คนด้านในที่คุยกันต้องสนใจ เสียงแหลมแผดดังกังวานต่อว่า ที่บ่งบอกถึงการเป็นหญิง สถานที่แห่งนี้ที่อยู่ห่างไกลผู้คนนับหลายร้อยไมล์ ไม่มีผู้ใดได้ย่างกรายเข้ามาเหยียบย่ำได้ พื้นที่อันเป็นที่ขนานนามโด่งดัง กำลังซุ้มโจรที่โหดเหี้ยม หากผู้ใดหลุดเข้ามาทั้งที่มีลมหายใจ แต่การกลับออกไปนั้นไร้วิญญาณ

"มาจากที่ใด?" ริฎวานที่เดินออกมาจากกระโจมใหญ่ เปล่งวาจาถามไถ่ถึงบุคคลที่ไม่คุ้นหน้า รูปลักษณ์บ่งบอกว่าเป็นหญิง กำลังถูกจับกุมด้วยแรงชายสองคน กดไหล่ของเธอดันไว้ คุกเข่าลงกับพื้นทรายที่ตอนนี้ร้อนระอุ

"กระผมเห็นนางผู้นี้ด่อม ๆ มอง ๆ ดูมีพิรุธเลยจับตัวมาขอรับท่านริฎวาน" เสียงของลูกน้องบอกเล่า ในขณะที่จับล็อกหล่อนไว้

"ที่นี่ยากจะมีใครได้เข้ามา...เธอเป็นใคร!?" ริฎวานยืนมองหญิงตรงหน้า ด้วยท่าทางที่น่าเกรงขาม ไม่ต่างจากผู้เป็นนายเลยสักนิด

"พวกโจรใจบาป! พวกแกมันเลว! ชั่วช้ายิ่งกว่าสัตว์เดียรัจฉาน" เสียงแข็งกร้าวตะโกนด่าทอ ทั้งที่คนฟังนั้นยังไม่รู้สาเหตุ ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างฉงนใจงุนงง

"เธอมาจากไหน แล้วทำไมถึงได้ด่าทออย่างไม่มีสาเหตุเช่นนี้" ริฎวานยังคงไม่เข้าใจ จนได้เอ่ยปากพูดออกไปอีกครั้ง ทั้งที่ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกัน

"ทำไมจะไม่มีเหตุผล พวกแกฆ่าพ่อแม่ฉัน พวกแกมันระยำชาติชั่ว! ฉันจัสซีเนียคนนี้จะไม่ยอมให้พ่อแม่ฉันตายฟรี...พวกแกต้องชดใช้!!" หล่อนแผดเสียงดังอย่างไม่คิดกลัว ดวงตาคมจ้องเขม็งอย่างเคืองโกรธ

"จัสซีเนีย?" เสียงที่ก่อความรำคาญให้กับคนด้านในจนต้องเดินออกมาดูให้รู้แจ้งด้วยตัวเอง เป็นจังหวะเดียวกับชื่อที่ได้ยิน จนเขาต้องเอ่ยซ้ำกับชื่อของเธอผู้ถูกจับกุม

"นายท่าน" เมื่อเห็นผู้เป็นนายเหล่าบริวารจึงโค้งตัวคำนับอย่างเคารพ

"เธอบอกว่าชื่ออะไรนะ?" จาห์มาล์ ผู้ที่ถูกขนานนามว่าราชาโจร เขาเดินไปหยุดตรงหน้าของหล่อน แล้วย้อนถามด้วยสีหน้าเรียบตึง สายตาดุดันจ้องมองเธออย่างรอคำตอบ

"จำชื่อของฉันใส่สมองแกไว้ให้ขึ้นใจ จัสซีเนีย คือชื่อของฉัน...สักวันฉันจะฆ่าโจรป่าเถื่อนอย่างพวกแกให้ตายคามือ!"

เพี๊ยะ!! หล่อนพูดจบประโยคด้วยน้ำเสียงกร้าว ชื่อที่ดังเข้าหูของจาห์มาล์ ทำให้ฝ่ามือหนาของเขาฟาดลงใบหน้าของหล่อนอย่างแรงจนหน้าหัน และฟุบลงต่ำเกือบราบกับพื้นทราย

"เลวระยำจริง ๆ ฮึ!"

"ปากดีเสียจริง...เอานางไปขังแล้วล่ามโซ่ไว้ คนอย่างนางเราจะจัดการเอง!"

"ขอรับ!"