กลายเป็นแม่เลี้ยงเลวที่มีลูกเลี้ยงสี่คน

บทที่ 3

ความสามารถพิเศษ

เสียงร้องไห้ของเด็กๆ ในห้องดังขึ้นเรื่อยๆ สลับกันไปมา ทำให้ฉือเยว่ขมวดคิ้วอีกครั้ง เจ้าเกลียดเสียงร้องไห้ของเด็กที่สุด

วันๆ บรรยากาศในบ้านที่ดีๆ ถูกพวกเขาร้องไห้จนหมด

ฟังเสียงร้องของเด็กๆ ดูผิดปกติ เข้าห้องไปจะดูหน่อย แต่ลืมวางมีดในมือ พอไปยืนที่ประตู เด็กๆ เห็นเจ้าเข้ามาพร้อมมีดในมือ ก็ตกใจจนหยุดร้องไห้ทันที

ฉือเยว่เห็นหลี่เหวยนอนไม่ไหวติงบนพื้น ตาปิด หน้าซีดขาว

หลี่เฉียงตาแดงก่ำ เหมือนสัตว์น้อยที่ถูกบีบคั้นจนถึงที่สุด

"นางเป็นอะไรไป?"

"เจ้า หญิงใจร้าย อย่าเข้ามาใกล้พวกเรา เข้ามาอีกข้าจะสู้กับเจ้า!"

หลี่เฉียงตาแดงก่ำ ไม่ตอบคำถามฉือเยว่ กลับกางแขนป้องกันพี่สาวที่ล้มอยู่บนพื้น พร้อมกับปกป้องหลานชายหลานสาวที่อยู่ข้างหลัง

พูดจบ หลานชายข้างหลังก็พรวดออกมา จ้องฉือเยว่ด้วยสายตาดุร้าย ท่าทางพร้อมจะเอาชีวิต

มีแต่หลี่จื่อซีที่ร้องไห้จนหายใจไม่ทั่วท้อง

ฉือเยว่เห็นไม่มีใครตอบ จึงต้องเข้าไปดูเอง

แต่พอเจ้าขยับ หลี่เฉียงก็พุ่งเข้าใส่เหมือนจรวด แต่อาจเพราะไม่ได้กินอะไรมานาน ร่างกายไม่มีแรง พุ่งเข้ามาอย่างอ่อนแรง

หลี่จื่อเฉินก็วิ่งเข้าหาฉือเยว่พร้อมกัน

ฉือเยว่รู้สึกหมดความอดทน ตามนิสัยเดิมคงสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปแล้ว เจ้ามองหลี่เหวยที่ล้มอยู่บนพื้น ย่อตัวลงพลิกเปลือกตาดู เห็นยังมีลมหายใจอ่อนๆ

คิดสักครู่ก็เข้าใจ คงหิวจนเป็นลม

เจ้าออกไปยกชามน้ำข้นจากโต๊ะเข้ามา ป้อนเข้าปากหลี่เหวยตรงๆ แม้ท่าทางจะดูหยาบ แต่ก็ระวังไม่ให้หก ไม่ได้ป้อนมาก ไม่งั้นจะสำลัก พร้อมกับพยุงหลี่เหวยให้นั่งครึ่งๆ เพื่อให้กลืนของในปากได้สะดวก

หลี่เฉียงที่กำลังคลุ้มคลั่งเห็นฉือเยว่ทำแบบนี้ ก็นึกได้ว่าพี่สาวเป็นลมเพราะความหิว

น้ำข้นชามนั้นให้หลี่จื่อเฉินกับหลี่จื่อซีกินหมด เขาก็ดื่มไปอึกหนึ่ง พี่สาวไม่ยอมดื่มเลยแม้แต่อึกเดียว แล้วพาพวกเขาเข้าห้องให้นอน บอกว่านอนหลับแล้วจะไม่รู้สึกหิว

ตัวเจ้าเองหิวจนดื่มน้ำไปสองชาม แต่ก็ยังเป็นลม

การเป็นลมของหลี่เหวยเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทับอยู่บนใจเด็กๆ

หลี่เหวยหิวมานานเกินไป น้ำข้นครึ่งชามป้อนเข้าไปนิดหน่อย กลับไม่มีอะไรเข้าปากเลย ไหลออกมาหมด กลืนไม่ลงเลย แบบนี้ไม่ได้

ฉือเยว่อุ้มหลี่เหวยจากพื้นขึ้นเตียงแล้วก็เดินออกไป

หลี่เฉียงกับเด็กเล็กสองคนก็พุ่งเข้าไปหา ร้องไห้เบาๆ

ฉือเยว่ตัดสินใจต้มไก่ป่าและกระต่ายเป็นน้ำซุปก่อน ป้อนน้ำซุปให้หลี่เหวย อาจจะได้ผล น้ำข้นเหนียวเกินไป กลืนไม่ลง ทั้งไม่มีสารอาหาร ขนมเปี๊ยะนั่นก็ไม่รู้เก็บไว้นานเท่าไหร่แล้ว

เจ้าเพิ่งออกมาถึงประตู หางตาเหลือบเห็นหญ้าป่าไม่รู้ชื่อที่โคนกำแพง ทันใดนั้นสรรพคุณและประโยชน์ทั้งหมดของหญ้าป่านั้นก็ปรากฏในสมองอย่างชัดเจน

เหมือนมีจอคอมพิวเตอร์ติดตั้งในสมอง แสดงสารานุกรมออกมา

การปรากฏขึ้นครั้งนี้ทำให้ฉือเยว่ตกใจ

เจ้าไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา กลับก้าวเข้าไปใกล้หญ้านั่นอีกก้าว แล้วถอนมันขึ้นมาเลย

หลี่เหวยหิวจนเป็นลม รุนแรงถึงขั้นใช้อาหารช่วยก็ไม่ได้ผลแล้ว แต่หญ้าไร้ค่าตรงหน้านี้กลับช่วยได้

ฉือเยว่ไม่สนใจว่าทำไมสมองถึงผุดความรู้เรื่องสรรพคุณและประโยชน์ของหญ้านี้ขึ้นมา

ตอนนี้ได้แต่ลองดู

ต้มหญ้าสมุนไพรนี้สะดวกรวดเร็วกว่าฆ่าไก่ถอนขนแล้วเอาไปต้มมาก

ไม่นานก็ต้มยาสมุนไพรจนเดือด ฉือเยว่ถือน้ำยาครึ่งชามเข้ามา กำลังจะป้อนยาให้หลี่เหวย กลับถูกหลี่เฉียงขวางไว้

"เจ้า หญิงใจร้าย เจ้าจะทำอะไร?

อย่าคิดว่าข้าไม่เห็น เมื่อกี้เจ้าเก็บหญ้ามาสุ่มๆ โยนลงหม้อต้ม เจ้าจะวางยาพิษฆ่าพี่สาวข้าใช่ไหม?"

ฉือเยว่พยายามอดทน

"พี่สาวเจ้าไม่ดื่มยาในชามข้า เดี๋ยวก็ต้องตาย ดื่มยาในชามข้าอาจจะรอด เจ้าอยากให้นางรอดหรืออยากให้นางตายกันแน่?"

หลี่เฉียงถูกฉือเยว่ถามจนหมดคำตอบ เขาแน่นอนว่าอยากให้พี่สาวมีชีวิตอยู่ แต่เขาไม่เชื่อใจหญิงคนนี้เลย

แต่ขณะที่เขากำลังลังเล ฉือเยว่ก็ถือชามยา บีบปากหลี่เหวย ป้อนยาที่เย็นพอดีแล้วเข้าไปรวดเดียว

น้ำยานี้ต่างจากน้ำข้นเมื่อกี้ ถึงจะสำลักก็แค่สำลักน้ำ ไม่ถึงกับอุดหลอดอาหารหลอดลม

หลี่เหวยดื่มยาหมดชาม ไม่นานก็ลืมตาขึ้นจริงๆ

ฉือเยว่รู้สึกไม่อยากเชื่อ แม้แต่ยาวิเศษก็คงไม่เกินนี้กระมัง?!

แต่นี่ก็แค่สมุนไพรที่ถูกกับอาการเท่านั้น

คนที่ช่วยฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว

ส่วนหลี่เฉียงที่พุ่งเข้ามาจะตายพร้อมกับฉือเยว่ กลับเห็นพี่สาวตัวเองฟื้นขึ้นมา เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงรู้สึกตัว ตาแดงก่ำ ความโกรธที่เกิดจากความกลัวก็สงบลง

หลี่เหวยฟื้นมาแล้วไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป หลี่เฉียงตอนนี้ไม่กล้ามองฉือเยว่ พูดอย่างเก้อเขินเรื่องที่ฉือเยว่ต้มยาให้พี่สาวดื่ม

หลี่เหวยรีบขอบคุณฉือเยว่

"ขอบคุณพี่สะใภ้ที่ช่วยชีวิต"

หลี่เฉียงได้ยินพี่สาวพูดแบบนั้นก็ไม่เห็นด้วย ก็เพราะผู้หญิงใจร้ายคนนี้ พี่สาวถึงได้หิวจนเป็นลม จะขอบคุณนางทำไม!

แต่เขาคิดในใจเท่านั้น

ฉือเยว่เป็นคนไม่เก่งเรื่องเข้าสังคมกับเด็ก พูดเสียงแข็งๆ: "ในเมื่อฟื้นแล้วก็มาช่วยก่อไฟสิ"

หลี่เหวยลงจากเตียงทันที ตอนนี้เจ้ารู้สึกว่าร่างกายอุ่นๆ แม้จะยังหิวอยู่ แต่ไม่เวียนหัวแล้ว รีบไปต้มน้ำ

ฉือเยว่มองหลี่เฉียงที่ยืนอยู่ที่ประตู จ้องไก่ป่าและกระต่ายบนพื้นตาโต

"มาถอนขน"

หลี่เฉียงมองไก่ป่าและกระต่ายพลางกลืนน้ำลาย เขานึกภาพออกแล้วว่าไก่ป่าและกระต่ายต้มสุกจะมีรสชาติอย่างไร

บ้านพวกเขาไม่ได้กินเนื้อมานานแค่ไหนแล้ว ตั้งแต่พี่ชายจากไป พวกเขาแม้แต่ข้าวก็กินไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเนื้อ

ถึงตอนนี้ฉือเยว่จะให้เขากินเนื้อไก่ดิบเขาก็ยอม ไม่ต้องพูดถึงให้เขาถอนขนไก่ป่า เขารีบเข้าไปช่วยอย่างกระตือรือร้น

คิดว่าถึงหญิงคนนี้จะไม่ให้พวกเขากินเนื้อ แต่ก็คงได้ซดน้ำแกงสักอึกใช่ไหม

ฉือเยว่คิดว่าเด็กเล็กขนาดนี้คงทำงานพวกนี้ไม่เป็น แต่กลับเห็นหลี่เฉียงไม่มีท่าทางเก้งก้างเลย กลับดูเหมือนทำจนชินแล้ว ทำได้คล่องมาก เจ้าจึงไม่ลงมือช่วยอีก

ปล่อยให้หลี่เฉียงทำเองเถอะ แบบนี้จะช่วยให้จิตใจที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงบ้าง

ตอนนี้ฉือเยว่จึงมีเวลาคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ ว่าทำไมพอเห็นหญ้านั่นถึงรู้สรรพคุณของมัน