สามีข้าช่างน่าแกล้ง เล่ม 2 (จบ)

จักรพรรดิน้อยขมวดขนงมุ่นตลอดช่วงบ่าย เขาเดินวนไปมาเพื่อคิดหาทางออกให้แก่ตนเอง เหล่าขุนนางไม่มีทีท่าจะยอมแพ้โดยง่าย ถึงตอบปัดออกไปอย่างไรก็ไม่พ้นต้องวกกลับมาถามไถ่อีกอยู่ดี

“น่ารำคาญใจเสียจริง” จักรพรรดิน้อยพึมพำ

“ยัดเยียดสนมให้แก่ข้าไม่ยอมเลิก น่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก”

เมื่อหลีกเลี่ยงเรื่องที่จะต้องเข้าหอกับเหล่าสนมไม่ได้แล้ว เขาก็คิดหาอุบายใหม่ พอวันเข้าหอใกล้เข้ามาเขาก็เริ่มล้มป่วยกระเสาะกระแสะจนแรงไม่ค่อยมี บรรดาขุนนางต่างก็ไม่พอใจที่เหตุการณ์กลายเป็นเช่นนี้ แต่ในเมื่อเป็นเรื่องใหญ่จึงได้แต่สงสัย ไม่มีใครกล้าออกความเห็น

“แค่ก ๆ”

จักรพรรดิน้อยกระแอมไอออกมา ใบหน้าอิดโรยคล้ายคนหมดแรง เขายื่นแขนให้หมอหลวงได้จับชีพจรเพื่อตรวจดู

“.......”

หมอหลวงตรวจแล้วก็ถึงกับถอนหายใจ สายตาขององค์จักรพรรดิก็ลอบกดดันเขาเหมือนมีคมดาบจ่ออยู่ที่ลำคอ สายตาของเสนาบดีอาวุโสที่นั่งอยู่ด้านหลังรอผลตรวจเองก็กดดันไม่แพ้กัน จนเขาไม่รู้จะเอ่ยปากออกมาอย่างไรดี

“อาการขององค์จักรพรรดิเป็นอย่างไรบ้าง”

เสนาบดีมองใบหน้าซีดเซียวของจักรพรรดิน้อยสลับกับสีหน้าหนักใจของหมอหลวงแล้วก็อยากจะรู้เต็มแก่ว่าเป็นอย่างไรกันแน่

“องค์จักรพรรดิทรงมีพระวรกายอ่อนแอเนื่องมาจากอาการอ่อนเพลียสะสม ชีพจรเต้นอ่อนจนจับแทบไม่ได้ ทรงหายใจไม่เต็มปอด คงเป็นเพราะทรงหักโหมมากจนเกินไปทำให้พักผ่อนไม่เพียงพอขอรับ”

หมอหลวงวินิจฉัยอาการโดยไม่ได้ลงรายละเอียดว่าหักโหมของจักรพรรดิน้อยนั้นหมายถึงเรื่องใด แต่ก็ทำให้คนฟังอีกหลายคนหูแดงได้ไม่น้อย ด้วยต่างรู้กันดีว่าองค์จักรพรรดินั้นร่วมหอกับองค์ฮองเฮาจากเผ่าจงเฉินอย่างหักโหมเพียงใด

“ร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือท่านหมอ”

“ขอรับ องค์จักรพรรดิจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ”

“แล้วเช่นนี้เรื่องทายาทเล่า” ขุนนางคนหนึ่งเอ่ยปากถามออกมาอย่างลืมตน เป็นผลให้องค์จักรพรรดิน้อยตวัดตามองอย่างไม่สบอารมณ์นัก

นี่ขนาดเขาเจ็บป่วย พวกมันยังจะคิดถึงแต่เรื่องทายาทอีกหรือไง!

“ที่ข้าถามเพียงต้องการทราบว่าองค์จักรพรรดิจะให้กำเนิดทายาทได้อย่างสมบูรณ์ดีหรือไม่ขอรับ”

ขุนนางผู้นั้นแก้ต่าง แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเลยสักนิด

“หากพระวรกายไม่แข็งแรง ย่อมยากที่จะให้กำเนิดทายาทขอรับ”

พอเสนาบดีทั้งสามได้ยินอย่างนั้นก็หน้าเสียไปตาม ๆ กัน ต่างคนต่างก็คิดว่าช่างบังเอิญเหลือเกินที่ทรงประชวรในตอนนี้พอดิบพอดี แต่เมื่อคิดทบทวนถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาก็พอเข้าใจได้ ขนาดทรงร่วมหอกับฮองเฮาแทบทุกราตรีก็ยังไร้วี่แววตั้งครรภ์โอรสสวรรค์ อาจเพราะพระวรกายอ่อนแออย่างที่หมอหลวงว่าจริง ๆ

“เช่นนั้นจะมีทางรักษาหรือไม่ท่านหมอ”

เสนาบดีอาวุโสถามอย่างร้อนใจ หากจักรพรรดิน้อยไม่สามารถมีทายาทได้เลยย่อมเป็นปัญหาใหญ่แน่ แคว้นนี้จะไม่มีผู้สืบทอดบัลลังก์ ทายาทร่วมสายโลหิตของพระองค์คนอื่นก็ถูกอดีตอ๋องสิบเจ็ดสังหารสิ้นนับแต่เขาชิงบัลลังก์มาจากอดีตจักรพรรดิแล้ว

“ข้าแนะนำว่าให้ทูลเชิญองค์จักรพรรดิไปพักผ่อนที่วังฤดูร้อนคงจะดีขอรับ ให้พระองค์ทรงพักผ่อนพระวรกายอย่างเงียบ ๆ” หมอหลวงแนะนำ

“หากพักผ่อนแล้ว พระวรกายจะกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ดีใช่หรือไม่”

“ขอรับท่านเสนาบดี” หมอหลวงตอบ “ข้าแนะนำให้ทูลเชิญองค์จักรพรรดิไปที่วังฤดูร้อน เนื่องจากที่นั่นเหมาะแก่การพักผ่อนและฟื้นฟูพระวรกาย”

เหล่าเสนาบดีได้ฟังก็ขบคิดกันอย่างหนัก การแปรพระราชฐานของจักรพรรดิไม่ใช่เรื่องเล็ก ทั้งต้องคำนึงถึงความปลอดภัยและยังต้องคำนึงถึงราชกิจแผ่นดินที่ต้องจัดการอีกด้วย แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นก็จำต้องทำตามคำของหมอหลวง ในฐานะที่เขาจะต้องถวายการรักษาตลอดแม้จะแปรพระราชฐานไปพักที่ใดก็ตาม

“เช่นนั้นก็เห็นสมควรที่จะต้องทูลเชิญองค์จักรพรรดิไปพักที่นั่นสักระยะเถิด”

เสนาบดีกล่าวกับหมอหลวงอย่างยินยอม หากพระวรกายองค์จักรพรรดิยังเป็นเช่นนี้เห็นทีอาณาจักรจะอ่อนแอลงได้ ด้วยไร้ผู้ครองบัลลังก์ที่ทรงอำนาจ

องค์จักรพรรดินอนฟังด้วยสีหน้าอิดโรยอย่างคนไร้เรี่ยวแรงโดยแท้ ดวงเนตรของเขาเลื่อนลอยแต่ในใจกลับลอบยิ้มเจ้าเล่ห์สมปรารถนา

“ข้าจะออกประกาศให้ทราบโดยทั่วว่าองค์จักรพรรดิจะเสด็จไปประทับที่วังฤดูร้อน”

เสนาบดีก็เสนาบดีเถิด จะสู้ความเฉลียวฉลาดของเขาได้อย่างไรเล่า!

ข่าวการเสด็จขององค์จักรพรรดิสร้างความกังวลใจให้ผู้คนในวังหลวงมิใช่น้อย แม้แต่เหล่าสนมเองที่เมื่อได้รับประกาศเลื่อนการเข้าหอในครานี้จากองค์ฮองเฮาก็กังวลฟุ้งซ่าน ด้วยพวกนางกำลังจะได้ถวายงานรับใช้องค์จักรพรรดิในไม่ช้านี้แล้ว จู่ ๆ พระองค์กลับล้มป่วยลงเสียได้

เพื่อความแนบเนียนยิ่งขึ้น นับตั้งแต่ป่วยจักรพรรดิน้อยก็ไม่เสด็จตำหนักฮองเฮาอีกเลย ทำให้หลายคนเชื่อว่าพระองค์ป่วยจริง จะมีก็แต่อู่ซุนต้าเอ่อร์เท่านั้นที่รู้ทันสวามีของตนดี

ตอนที่นางได้รับข่าวจากคนของตำหนักใหญ่ว่าสวามีของนางป่วยจนถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อก็ตกใจไม่ต่างจากคนอื่น เพราะเขาไม่ได้บอกนางเอาไว้ล่วงหน้าแม้แต่น้อย

คนแข็งแรงราวกับโคถึกถึงเพียงนั้นมีหรือวันดีคืนดีจะล้มป่วยโดยง่ายเช่นนี้...