รักต้องห้ามของราชาอัลฟ่า แค้นเงียบของฉัน

เอลาร่า POV:

ยาต้มมีรสชาติขมปร่าของรากไม้และดินเย็นๆ ผู้เยียวยามองฉันด้วยสายตาที่รู้ทันขณะที่ฉันดื่มมันลงไป ผลของมันเกิดขึ้นทันที ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากมดลูกของฉัน ซึมลึกเข้าไปในกระดูก มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความว่างเปล่า ความรู้สึกกลวงโบ๋ สัญญาณชีวิตอันอบอุ่นที่ริบหรี่อยู่ภายในตัวฉันถูกดับลง ซ่อนอยู่หลังม่านเวทมนตร์

ฉันใช้เวลาที่เหลือของวันอยู่บนเตียง รู้สึกเหมือนรอดชีวิตจากอาการป่วยหนัก เมื่อฉันลุกขึ้นในที่สุด ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกก็ดูซีดเซียวและน่ากลัวเหมือนคนแปลกหน้า ฉันซ่อนรอยคล้ำใต้ตาด้วยเครื่องสำอาง สวมชุดเดรสเรียบๆ และสั่งให้พวกโอเมก้าเก็บเครื่องประดับทุกชิ้น เสื้อโค้ทขนสัตว์ทุกตัว และชุดแบรนด์เนมทุกชุดที่คีเลนเคยให้ฉัน

"เอาไปบริจาค" ฉันพูดเสียงเรียบ "ให้กับหมาป่าตัวเมียที่ยังไม่มีคู่ในฝูง"

คีเลนกลับมาบ้านและพบว่าพวกโอเมก้ากำลังขนกล่องที่บรรจุชีวิตในอดีตของฉันออกไป เขาขมวดคิ้ว รัศมีอันทรงพลังของเขาแผ่กระจายไปทั่วห้อง "นี่มันอะไรกัน เอลาร่า?"

"คำอธิษฐาน" ฉันโกหกอย่างแนบเนียน วางมือลงบนท้องที่ตอนนี้เย็นเฉียบของฉัน "เพื่อลูกของเรา เป็นเครื่องบูชาแด่เทพีแห่งดวงจันทร์เพื่อขอพรจากพระองค์"

สีหน้าของเขาอ่อนลง เทพีแห่งดวงจันทร์เป็นนามที่ไม่มีหมาป่าตนใดกล้าลบหลู่ เขาเอื้อมมือมาจะสัมผัสท้องของฉัน เพื่อสัมผัสพลังชีวิตที่เขาเชื่อว่ากำลังเติบโตอยู่ ฉันจับมือเขาเบาๆ สอดนิ้วประสานกับเขา

"ฉันเหนื่อย คีเลน" ฉันพูด "ให้เทพีได้รับเครื่องบูชาของพระองค์เถอะ"

เขาลดมือลง แต่ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ ฉันรู้ ความอ่อนแอในกลิ่นกายของฉัน การขาดพลังชีวิตที่สดใสซึ่งควรจะแผ่ออกมาจากลูน่าที่ตั้งครรภ์

ก่อนที่เขาจะทันได้ซักถาม กระแสจิตของเขาก็ดังขึ้น เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง "อัลฟ่า ลูน่า เรากำลังจัดงานเลี้ยงต้อนรับไลรา เธอกลับมาที่ฝูงแล้ว เราคาดหวังให้ท่านทั้งสองมาในคืนนี้"

ปฏิกิริยาของคีเลนเกิดขึ้นทันที เขาไม่ปรึกษาฉัน เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาเข้าควบคุมกระแสจิต เสียงของเขาดังก้องด้วยพลังอำนาจของคำสั่งอัลฟ่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"เราจะไป"

ก่อนที่เราจะออกไป เขาหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมา ข้างในเป็นสร้อยคอ สร้อยเงินเส้นหนาพร้อมจี้ที่แกะสลักด้วยอักษรรูนโบราณแห่งการปกป้อง มันแพงอย่างเหลือเชื่อ

"ของขวัญต้อนรับกลับบ้านสำหรับป้าของเธอ" เขาพูด สายตาของเขาล่องลอย "เธอควรจะเป็นคนให้เธอ"

เขาต้องการให้ฉันสวมของขวัญจากเขาไว้รอบคอของเธอ ความโหดร้ายนั้นช่างเป็นเรื่องธรรมดาจนแทบจะเป็นศิลปะ

งานเลี้ยงจัดขึ้นในห้องโถงใหญ่ของบ้านประจำฝูง ไลรายืนอยู่ข้างเตาผิง ดูสวยงามเหมือนในภาพวาดของคีเลน เมื่อเธอเห็นฉันควงแขนคีเลน รอยยิ้มของเธอก็ชะงักไป ความตกใจ จากนั้นก็เป็นความไม่สบายใจอย่างลึกซึ้งปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ เธอไม่รู้ว่าคนรักเก่าของเธอได้จับคู่กับหลานสาวของตัวเอง

ฉันเดินตรงไปหาเธอ ยื่นกล่องให้ ฉันยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่สดใสแต่เปราะบาง "ของขวัญ จากคู่แท้ของฉัน" ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "รสนิยมของคีเลนเฉพาะตัวมากเสมอ"

ใบหน้าของเธอซีดเผือด

ตลอดมื้ออาหาร คีเลนเป็นคนละคน เขาดูมีชีวิตชีวา กระตือรือร้น ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับไลราเท่านั้น เขาลืมไปว่าฉันอยู่ที่นั่น เขาลืมไปว่าฉันกำลังตั้งท้อง เขาหัวเราะกับเรื่องเล่าของเธอและส่งอาหารจานโปรดให้เธอ

เขายังเลื่อนจานหอยเชลล์ย่างไปให้เธอ ซึ่งเป็นอาหารเลิศรสที่ปรุงบนตะแกรงเงิน เงินเป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์ของเรา แม้ว่าปริมาณเล็กน้อยในอาหารจะไม่ฆ่าหมาป่าที่แข็งแรงได้ แต่ก็เป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเด็ดขาดสำหรับหมาป่าตัวเมียที่ตั้งครรภ์ มันอาจเป็นอันตรายต่อลูกหมาป่าได้

เขาคงลืมไปแล้ว หรือบางที เขาอาจไม่เคยใส่ใจพอที่จะจำ

เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการรับใช้ผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง

---