นางเอกสุดโหด

“โอ๊ย เจ็บ.....”

เจี่ยนอู่เจ็บจนมึนหัว รู้สึกมีสิ่งแปลกปลอมแข็ง ๆ แทงเข้ามาที่ตัวเธอ

จากนั้นก็เห็นเลือดสีแดงไหลออกมาจากหว่างขา อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา “ตายแล้ว！”

เมื่อกี้เธอลืมไปว่ามีดอกดรีมวีดช่อหนึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ จึงเผลอนั่งทับลงไปโดยไม่ทันระวัง ทำให้หนามแหลม ๆ ยาว ๆ ของมันแทงเข้าไปในเนื้อของเธออย่างลึก

ดรีมวีดเป็นพืชที่มีฤทธิ์ทำให้ชาอย่างรุนแรง ต่อมาน่าจะทำให้เธอไร้เรี่ยวแรงไปกว่าหกชั่วโมง เธอจึงตัดสินใจ： ปิดร้าน พักผ่อน！

ดังนั้นเธอทนต่อความเจ็บปวดดึงหนามออก เตรียมไปแขวนป้าย ‘วันนี้หยุด’

แต่ทันที่เธอจะได้ลุก จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดสูทเดินผ่านประตูกระจกเข้ามาในร้านดอกไม้ ทันใดนั้นลมหายใจที่รุนแรงก็ปะทะเข้ามาที่ใบหน้า

เขามองตรงไปที่เธอ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเย็นชาราวกับน้ำค้างแข็ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ ความเกลียดชัง และความโหดร้ายประหนึ่งอยากจะทรมานเธอให้ค่อย ๆ ตายไปอย่างไรอย่างนั้น

เจี่ยนอู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่รู้จักเขา แล้วก็ไม่รู้รายละเอียด และจุดประสงค์อะไรของเขาเลย

แต่สิ่งที่เธอเห็นได้อย่างชัดเจนเลยก็คือ เขาไม่ได้มาดีแน่！

เธอมีศัตรูมากมาย แม้ว่าเธอจะใช้ชื่อปลอมและสวมหน้ากากทุกครั้งที่ไปทำภารกิจ แต่ก็ไม่สามารถรับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวตนของเธอจะไม่ถูกเปิดเผย การที่องค์กรจะมีคนทรยศนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นการที่ศัตรูจะมาตามไล่ฆ่าหรือลักพาตัวเธอ มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าแสดงท่าทีหุนหันพลันแล่น ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเอาไว้เท่านั้น

“คุณผู้ชายอยากจะซื้อดอกไม้เหรอคะ？”

“เหอะ！”

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะออกมา

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง จับเอวเธออุ้มขึ้นมาและเดินออกไปข้างนอกทันที

เจี่ยนอู่ต่อยเขาไปตามสัญชาตญาณ แต่พอหมัดที่เบาราวสำลีของเธอชกเข้าที่ตัวของเขา ให้ตายเถอะมันกลับดูเหมือนท่าทางงอลง้อมากกว่า

จากนั้น ฉากด้านนอกร้านก็ทำให้เธอต้องตกใจครั้งใหญ่

ถนนเมืองเก่าที่ทั้งแคบและทรุมโทรม กลับมีรถโรลส์-รอยซ์สีดำหรูหลายสิบคันจอดอยู่อย่างอลัง

บอดี้การ์ดชุดดำหลายร้อยคนได้ล้อมรอบร้านดอกไม้เล็ก ๆ ของเธอเอาไว้

คนที่เดินถนนต่างก็ตกใจกลัวกัน จนไปแอบอยู่ในร้านค้าสองข้างทาง

มันเหมือนกับฉากในละครทีวีที่พวกอันธพาลพากันออกมายึดถนนก่อความวุ่นวายไม่มีผิด

แม้ว่าเจี่ยนอู่จะรอบรู้ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถเดาได้เลยว่าเป็นใครในเมืองเบลเบิร์นกันแน่ที่ต้องการจะจับเธอ

การก่อความวุ่นวายเวลากลางวันแสก ๆ แบบนี้ ถือว่าอวดดี และบ้าระห่ำเกินไป！

ชายคนนั้นโยนเธอเข้าไปในรถอย่างป่าเถื่อน

จากนั้นก็ขึ้นรถ มานั่งข้าง ๆ เธอ

เมื่อประตูรถปิดลง พื้นที่เล็ก ๆ และคับแคบได้ถูกรังสีความเย็นชาอันทรงพลังของเขาบีบจนตัวแทบจะแตก และขาดอากาศหายใจอยู่แล้ว

เจี่ยนอู่พยายามตั้งสติ เธอแอบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าอย่างเงียบ ๆ เพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือ อยากจะกดส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

แต่ตอนที่เธอเพิ่งจะสัมผัสโดน โทรศัพท์ก็ถูกผู้ชายข้าง ๆ แย่งไปซะก่อน

เธอเหลือบมองไปที่ใบหน้าด้านข้างที่ทั้งน่ากลัวและตึงเครียดของเขา “คุณผู้ชาย คุณควรจะบอกชื่อให้ฉันได้ทราบหน่อยรึเปล่าว่าคุณเป็นใคร แล้วมาจับฉันด้วยจุดประสงค์อะไร..... อุ๊บ！”

เธอถูกบังคับให้กลืนประโยคครึ่งหลังลงไป เพราะมีฝ่ามือใหญ่ ๆ อันแข็งแกร่งข้างหนึ่งมาจับคอของเธอเอาไว้

ราวกับว่าหากเธอกล้าไม่เชื่อฟัง เขาจะหักคอเธอในทันที

“ฉันไม่อยากดูเธอเล่นละครเสแสร้งอะไรทั้งนั้น！”

“หากพูดจาไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว ฉันทำให้เลือดเธอแห้งหมดตัวแน่！”

เพื่อรักษาชีวิตน้อย ๆ ของตัวเองไว้ เจี่ยนอู่จึงหุบปากทันที

เธอไม่มีแรงที่จะต้านทานได้เลย จึงทำได้แค่รอดูผลที่จะเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ กลับทำให้เธอช็อคเป็นครั้งที่สอง

ผู้ชายคนนี้พาเธอไปที่สำนักงานเขต

เพียงแค่เดินเข้าและเดินออก ชื่อของเธอก็ถูกพิมพ์ลงไปในช่องคู่สมรสของเขาแล้ว！

ตอนที่ถูกโยนกลับเข้าไปในรถอย่างป่าเถื่อนอีกครั้ง สีหน้าเจี่ยนอู่ดูสับสนมาก

เธอจ้องมองทะเบียนสมรสในมืออย่างอึ้ง ๆ ในที่สุดก็รู้ชื่อของเขาสักที：ฟู่ซือเจี้ยน

ในเมืองเบลเบิร์น คนที่มีมีทรัพย์สมบัติมหาศาล และมีนามว่าฟู่ซือเจี้ยน มีเพียงผู้กุมอำนาจอันดับหนึ่งของตระกูลฟู่เท่านั้น

แล้วเขาก็ยังเป็นเศรษฐีพันล้านที่ผู้คนในเมืองต่างก็ล่ำลือด้วย！

ช่างเป็นเรื่องที่น่าตกใจ และน่างุนงงจริง ๆ

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยไปมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลผู้สูงศักดิ์ และน่ากลัวแบบเขาคนนี้มาก่อน

หรือต่อให้เธอจะไปทำให้เขาขุ่นเคืองโดยไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่การลอบสังหารหรือการแก้แค้นก็ยังเป็นเรื่องที่เข้าใจได้มากกว่า แล้วการบังคับให้แต่งงานนี่คือ.....？

“เอ่อ คุณฟู่คะ.....”

“หุบปาก！”

เธออยากจะถามเรื่องนี้ให้ชัดเจน แต่เขากลับไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดเลย

หลังจากเสียงดุที่โหดเหี้ยมพ่นออกมาแล้ว เขาก็จับมือซ้ายของเธอมาสวมแหวนเพชรอันล้ำค่าเม็ดเท่าไข่นกพิราบบนนิ้วนางของเธอ

จากนั้นเขาก็ออกคำสั่งขึ้นมาว่า “เมื่อก่อนเธอทำให้คุณย่ามีความสุขได้ยังไง วันนี้ก็ต้องพยายามทำให้ได้อย่างนั้น อย่าทำให้ฉันต้องโมโหอีก！”

เจี่ยนอู่ “..…”

เธอไม่เคยเจอคุณย่าของเขามาก่อนเลย แล้วจะทำอย่างไร？

“คุณฟู่ เราเข้าใจอะไรกันผิดไปรึเปล่าคะ..... อุ๊บ！”

เธอถูกเขาบีบคอเอาไว้อีกครั้ง

เขาดูหงุดหงิดอารมณ์ไม่สดใส ทุกคำพูดที่เขาพูดออกมาเหมือนกับลอยออกมาจากหลุมดำอย่างไรอย่างนั้น

“ตอนนั้นเธออุตสาห์พยายามอย่างหนักใช้เล่ห์เลี่ยมกล่อมคุณย่าบังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอ สุดท้ายพอฉันตอบตกลงทำตามที่เธอต้องการแล้ว คนทั้งโลกต่างก็ได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานของเรากันหมดแล้ว แต่เธอกลับหนีไปในวันจดทะเบียนเนี่ยนะ？”

“ฉันไม่สนใจเรื่องที่เธอมาเกาะแกะก่อนหน้านี้ และเรื่องหนีการแต่งงานครั้งก่อนอะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่ได้สนใจเรื่องหน้าอาย และปัญหาที่เกิดขึ้นเพราะเรื่องนี้ด้วย แต่คุณย่าป่วยหนักเพราะเรื่องนี้จนต้องเข้าห้องฉุกเฉิน แค้นนี้ยังไงก็ต้องสะสาง！”

“อาการของคุณย่าอยู่ในขั้นวิกฤต เธอต้องรีบกลับไปทำตัวเป็นหลานสะใภ้ที่ดีเดี๋ยวนี้ หากเธอตุกติกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะฝังตระกูลเจี่ยนให้หมด！”

เจี่ยนอู่พอจะเข้าใจแล้ว

เขาลักพาตัวผิดคนนั่นเอง！

น่าจะเพราะเธออาจดูคล้ายกับคู่หมั้นของเขาที่หลบหนีไป จนทำให้เขาจำผิด

เธอและเจียงฉือคู่หมั้นของเธอได้นัดกันเอาไว้แล้วว่า พรุ่งนี้จะกลับไปจดทะเบียบสมรสที่บ้านเกิดของเขา เมืองหมิงซีเจิ้น ทว่าตอนนี้จะทำอย่างไรดี？