ความเสียใจถูกกว่าฝุ่น

ฉันนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล มองดูรอยน้ำบนเพดานที่ทำให้ฉันนึกถึงชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตลอดห้าปีที่ผ่านมา

เข้ามาพักรักษาตัวที่นี่ห้าวันแล้ว แต่โจวซือเหยียนยังไม่เคยมาหาฉันเลย

เขาพาซูยู่ถางไปเที่ยวทะเล และจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้สัตว์เลี้ยงของเธอ

ในงานเลี้ยงนั้น เขาเชิญคนสำคัญในวงการเซี่ยงไฮ้มาเยอะมาก

เมื่อเห็นข่าวนี้ขึ้นเทรนด์ ฉันกลับไม่รู้สึกเสียใจอย่างที่คิดไว้

แต่งงานกันมาห้าปีแล้ว เขาไม่เคยจัดงานวันเกิดให้ฉันเลย

ของขวัญที่เขามอบให้ซูยู่ถางนั้นเป็นสิ่งที่ฉันไม่กล้าฝันถึง

ฉันเคยพูดกับเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำพูดว่า "เธอช่างเป็นคนที่เอาแต่ใจ"

ไม่เพียงแค่นี้ ข่าวลือที่โรงพยาบาลก็มากขึ้นเรื่อยๆ

"คนที่ไม่ได้รับความรักคือคนที่สาม ยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอ น่าสมเพช"

"โจวซือเหยียนกับซูยู่ถางจะมีลูกในเดือนหน้า แต่เธอกับโจวซือเหยียนแต่งงานมาห้าปีแล้วยังไม่มีลูก ใครๆ ก็เดาได้ว่าเป็นปัญหาของใคร"

"ใครจะไปรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่มีลูก? อาจจะเพราะไปยุ่งกับผู้ชายข้างนอกมากเกินไปจนตัวเองมีลูกไม่ได้"

คำพูดเหล่านี้ฟังแล้วเจ็บปวดเกินไป ฉันรู้ดีว่านี่คือวิธีที่โจวซือเหยียนบีบให้ฉันยอมแพ้

วิธีการเหล่านี้เขาใช้กับฉันจนหมดแล้ว ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาจะใช้วิธีต่างๆ เพื่อทรมานฉัน

แต่ครั้งนี้ ฉันไม่สนใจแล้ว

ฉันคิดว่าเขาจะเย็นชากับฉันไปเรื่อยๆ แต่พอถึงวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล เขาก็มาเยี่ยมฉัน

เขาเปิดประตูห้องพยาบาล ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกกระเป๋าที่จัดไว้ให้ฉัน

ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจจากไป ฉันก็ซื้อตั๋วรถไฟ เตรียมหาบ้านใหม่และงานใหม่แล้ว

ฉันดึงกระเป๋าจากมือเขา "คืนของให้ฉัน โจวซือเหยียนทำไมไม่ไปอยู่กับซูยู่ถาง แต่กลับมาหาฉันทำไม?"

ตามปกติแล้ว เมื่อได้ยินฉันพูดแบบนี้ เขาจะวางกระเป๋าและด่าฉันก่อนจะออกไป

แต่ครั้งนี้เขาไม่ทำ

เขาจับมือฉัน น้ำเสียงที่อ่อนโยนไม่เคยมีมาก่อน "ยังโกรธอยู่เหรอ? จำเป็นต้องขนาดนั้นเลยเหรอ ?"

“หลินว่าน เรามีลูกกันเถอะ”

คำพูดนี้ทำให้ฉันตกใจจนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

"อยากให้ฉันจัดงานวันเกิดให้เธอเหรอ? วันเกิดเธอใกล้จะถึงแล้วใช่ไหม? ฉันจะจัดงานให้คืนนี้เลย"

“หรืออยากให้ฉันซื้อดอกไม้ให้? ของขวัญ? ฉันจะให้คนไปซื้อให้ตอนนี้เลย”

ฉันยิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างเบาๆ “วันเกิดฉันยังอีกตั้งครึ่งปี ฉันแพ้เกสรดอกไม้ เธอไม่รู้หรือ?”

โจวซือเหยียนนิ่งไป

“ฉันบอกแล้วว่า เราหย่ากันเถอะ”

ฉันพยายามดึงกระเป๋าจากมือเขา แต่เขาไม่ยอมปล่อย

ระหว่างที่ดึงกัน มือฉันไปโดนกระเป๋าเสื้อสูทของเขา มีเอกสารหล่นออกมา

บนเอกสารเขียนไว้ว่า "ความเสี่ยงของโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดในทารก"

นี่คือผลตรวจครรภ์ของซูยู่ถาง

ฉันมองเขาด้วยความตกใจ น้ำตาเริ่มไหลออกมา

นี่คือเหตุผลที่เขามาพยายามเอาใจฉันใช่ไหม?

ในเวลาไม่กี่วินาที บอดี้การ์ดของโจวซือเหยียนเข้ามาและจับฉันไว้ที่เดิม

ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที "หลินว่าน ไม่ยอมดีๆ ก็ต้องใช้วิธีรุนแรงใช่ไหม ?"

“พาเธอกลับไปบ้านโจว โดยที่ไม่มีการอนุญาตจากฉัน ใครก็ห้ามปล่อยเธอออกมา!”

ฉันยังอ่อนแอมาก จึงไม่สามารถต้านทานบอดี้การ์ดสองคนที่กำยำได้

เมื่อไปถึงบ้านโจว โจวซือเหยียนก็ขังฉันไว้ในห้องนอน

ซูยู่ถางเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้เดือนเดียว บ้านนี้ไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับฉันหลงเหลืออยู่

ต้นทับทิมที่ฉันปลูกอย่างตั้งใจมาสองปี ในสวน เพราะซูยู่ถางบอกว่าไม่ชอบ โจวซือเหยียนก็สั่งให้ตัดทิ้ง

ฉันแพ้เกสรดอกไม้ บ้านนี้ไม่เคยมีดอกไม้ใดๆ เลย

ตอนนี้ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องนอนเต็มไปด้วยดอกลิลลี่ที่ซูยู่ถางชอบ