กบฏรักหัวใจปรารถนา

อกัณห์ นภนนท์ ถอนใจเฮือก รับรู้ว่าความสงบทางใจที่หาได้ยากยิ่งในระยะหลังๆ มานี้ของเขา สิ้นสุดลง ทันทีที่ร่างอรชรอ้อนแอ้นขัดกับสัดส่วนบ่งบอกความเป็นอิตถีเพศ เดินเข้าประตูห้องนั่งเล่นที่เขากำลังนั่งหย่อนใจในวันหยุด

พอเห็นเขาเจ้าหล่อนก็หยุดกึก แล้วสีหน้าเฉยๆ ก็เปลี่ยนเป็นร่าเริงสดใสพอๆ กับเสียงทักทายจากปากอิ่มสีชมพูระเรื่อด้วยเลือดฝาดแห่งวัยสาว

“แน่ะ! วันนี้อากัณห์อยู่บ้าน ทำไมคะ หรือสาวไม่ยอมรับนัด”

“พูดมากเราน่ะ! แล้วนี่ไปไหนมาแต่เช้า?”

อกัณห์พยายามตีหน้าเคร่งขรึม หวังขู่ให้แม่หลานสาวต่างสายเลือดเกิดความยำเกรง เลิกทำหน้ายิ้มแป้นยั่วเย้าอย่างกับเขาเป็นเพื่อนเล่นเสียที

แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล...

“เช้าอะไรกันคะ”

เสียงใสๆ ค้านหลังพาตัวเองเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา

“จะสิบเอ็ดโมง สายแล้วค่ะ แล้วนี่อากัณห์อ่านอะไรอยู่คะ”

ไม่พูดเปล่า ขณะที่พูดยังขยับมายืนข้างๆ โน้มตัวยื่นหน้ายื่นตาเข้ามาใกล้ เพื่อมองหนังสือในมือเขา

ใกล้เสียจนหน้าเรียวเนียนใส ประกอบด้วยเครื่องหน้าไม่ว่าปาก ตา จมูก คิ้ว คาง รับกันอย่างเหมาะเจาะ แทบจะชิดหน้าเขา จนเขาต้องเป็นฝ่ายผงะหนี ถลึงตาขุ่นๆ เข้าใส่

“นี่!” เขาทำเสียงดุ “จะพูดจะจาอะไรกับผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ทำกิริยาให้มีมารยาทหน่อย ไม่ใช่มายืนค้ำหัวหาความคารวะไม่มีแบบนี้ ลูกผู้ดีเขาไม่ทำกันหรอกนะที่จะเห็นญาติผู้ใหญ่เป็นเพื่อนเล่น”

“จะจับบทเทศนาแจ้อีกอีกแล้วเหรอคะ เฮ้ออออออ”

มีเสียงถอนใจยาวอย่างตั้งใจให้เขาได้ยิน แม้ใบหน้าเนียนใสจะถอยห่างไปแล้ว

“แจ้!” อกัณห์เรียกดุๆ

“ขา”

เสียงขานรับหวานจ๋อย

เห็นชายหนุ่มทำท่าพูดไม่ออก ก็เลยต่อเสียเอง

“อากัณห์จะเอาเรื่องเอาราวอะไรกับแจ้นักละคะ ก็รู้อยู่พ่อแท้ๆ ของแจ้แค่พนักงานขับรถ หาเทือกเขาเหล่ากอไม่มี แม่ของแจ้ก็ใช่ว่าเลือดผู้ดีมาจากไหน สาวชาวบ้านๆ ที่ได้รับการศึกษาดีหน่อย แต่ก็แค่นั้นแหละ”

“ถึงไม่ใช้ลูกผู้ดีในความคิดของแจ้” เขาพยายามข่มความหงุดหงิดทำหน้าที่ผู้ปกครองที่ดี “ต่อให้เป็นลูกกรรมกรหาเช้ากินค่ำ ถ้าได้รับการอบรมมาดี ที่จะมายืนค้ำหัวผู้ใหญ่เขาก็ไม่ปฏิบัติกัน”

ร่างอ้อนแอ้นภายใต้เสื้อยืดเน้นอกอวบกลมกลึงบ่งบอกวัยสาวเต็มกาย ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาข้างหน้าเขา ชนิดพอแม่เจ้าประคุณนั่งลง เข่าก็แทบจะชิดเข่าเขานั่นแหละ แถมยังตั้งท่าเตรียมฟังเทศนาจากเขาเต็มที่

ให้ตายเถอะ!

อกัณห์เอ็ดอึงอยู่ในใจที่ไม่อาจละสายตาจากอกสาวที่ออกจะอวบใหญ่เกินร่างบอบบางไปมาก

นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าการจากไปกะทันหันด้วยอุบัติเหตุ ขณะเดินทางไปทำธุระกับภรรยาที่เป็นแม่ม่ายลูกติด เมื่อสิบปีที่แล้วของพี่ชาย จะนำความยุ่งยากใจมาให้ในวันนี้ วันที่เด็กหญิงกำพร้าตัวบางๆ เจริญเติบโตเป็นสาว

สิบปีที่แล้ว เขาไม่สามารถเลี่ยงภาระ อย่างไรก็ต้องให้ความดูแล เลี้ยงดูลูกเลี้ยงของพี่ชาย เมื่อเด็กไม่มีใครอีกแล้ว สิ้นมารดาก็เหลือตัวคนเดียวในโลก บิดาที่ให้กำเนิดหล่อนนั้น ก็เสียชีวิตก่อนหล่อนจะทันจำความได้เสียอีก ญาติสนิทเป็นต้นว่าปู่ย่าตายายก็ล้มหายตายจากไปสิ้น

พูดจริงๆ เขาไม่คิดว่าการดูแลเด็กผู้หญิงตัวบางๆ คนหนึ่งจะเป็นงานหนัก เพราะหน้าที่ดูแลจริงๆ ส่วนใหญ่ เป็นของแม่สายคนเก่าแก่ที่อยู่กับครอบครัวเขามานาน

และยิ่งนึกไม่ถึง ว่าวันหนึ่ง เด็กตัวบางๆ คนนั้น จะสร้างปัญหาให้กับเขาในทางใดทางหนึ่ง เมื่อเติบโตเป็นสาว

ทว่าที่เป็นอยู่ขณะนี้ เด็กสาว 'หลานเลี้ยง' ของเขา ไม่เพียงแต่สร้างปัญหา แต่เจ้าหล่อนกำลังจะส่งเขาลงนรก!

ความหงุดหงิด เข้าขีดงุ่นง่านของเขา เริ่มขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว

ถึงเวลานี้อายุเขาเพิ่มขึ้นจากสามสิบสามเป็นสามสิบห้า แต่ความหวงชีวิตหนุ่มโสดที่ยังรักอิสระ ไม่ต้องการหาพันธะถาวรมาเป็นห่วงผูกคอยังคงอยู่อย่างเหนียวแน่น

แล้วผู้ชายหนุ่มวัยสามสิบห้า จะทนอยู่ร่วมบ้านกับเด็กสาววัยสิบแปด ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดอย่างสงบสุขได้อย่างไร โดยเฉพาะเมื่อเด็กคนนั้นเป็นสาวสะพรั่ง มีความงามสดใสยวนตายวนใจทั้งรูปร่างหน้าตา

แต่ก่อนแต่ไรมา เขาไม่มีรสนิยมชอบเด็กสาวๆ ผู้หญิงที่เขาเลือกเป็นคู่นอน ล้วนแต่เป็นผู้ใหญ่ สามารถรับผิดชอบตัวเองได้

นอกจากเรื่องวัย เขายังเลี่ยงที่จะสานสัมพันธ์กับหญิงสาวที่เขาแน่ใจว่ายังเป็นสาวบริสุทธิ์ รู้สึกสบายใจกว่าที่จะยุ่งเกี่ยวกับสตรีที่พอมีประสบการณ์มาบ้าง และทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเขาจะต้องรับได้ในเงื่อนไข ‘ไม่มีความผูกพันถาวร เบื่อกันเมื่อไหร่ต่างคนต่างไป’