สยบรักร้าย นายคาสโนว่า (ภาค 2)

“โอ๊ย!!” เคร่ารีบเอามือปิดปากทันทีเพราะกลัวว่าคนที่นอนอยู่จะได้ยินเคร่าพยายามพาร่างของตัวเองไปที่ห้องน้ำ ถ้ากลับไปหาพี่คาร่าในสภาพแบบนี้ต้องโดนถามแน่เลยว่าไปทำอะไรมา เคร่าพาร่างของตนเข้าไปในห้องน้ำก็รีบจัดการตัวเองให้เสร็จก่อนที่วิคเตอร์จะตื่นเพราะเธอไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี ไม่นานเคร่าก็เดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นวิคเตอร์นั่งดูดบุหรี่อยู่เคร่าถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“ตื่นแล้วเหรอ ยัยเด็กน้อย เป็นไงบ้างเดินได้เปล่า”

“นี่นายมาถามอะไรแบบนี้ฮะบ้าป่ะเนี่ยแล้วฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้ว”

“แล้วนี่เธอชื่อเคร่าใช่ป่ะ อย่าลืมไปหายากินด้วยล่ะเมื่อคืนฉันจัดสดพอดีถุงหมด แล้วเธอก็อ่อยหนักมากด้วยฉันเลยจัดสดเลย”

“นี่นายมาพูดเรื่องแบบนี้ทำไมฮะ ไม่อายฟ้าอายดินบ้างหรือไงฮะ หรือว่าชินแล้ว”

“นี่ยัยเด็กน้อยฉันช่วยเธอนะ ไม่ขอบคุณยังมาว่าฉันอีก รู้งี้ไม่น่าช่วยเลย”

“อืมๆ ขอบคุณล่ะกันที่ช่วยพรากความสาวไปจากฉัน”

“นี่เธอกำลังโทษว่าเป็นความผิดฉันรึไงเธอเป็นคนขอร้องให้ฉันช่วยเองนะจำไม่ได้ไง รู้งี้อัดคลิปไว้ก็ดี”

“นี่นายจะอัดคลิปเลยเหรอ ชั่วมากเลยนะเนี่ย”

“ขอบคุณที่ชมนะอย่าชมฉันบ่อยล่ะเดี๋ยวฉันดีใจไม่ทัน รีบๆไปแต่งตัวจะได้กลับบ้านหรือว่าจะจัดอีกซักดอกก่อนแล้วค่อยกลับ”

“หยุดความคิดชั่วๆของนายเลยนะฉันกลับของฉันเองได้ย่ะ ชิ” เคร่าพูดจิงก็รีบไปแต่งตัวแล้วเดินสะบัดบ๊อบออกจากห้องของวิคเตอร์ทันที เธอเดินลงมาข้างล่างก็สวนกับผู้หญิงคนนึงแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอคิดอะไรมากมาย เคร่านั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านของริชแมน พอมาถึงบ้านก็รีบตรงเข้าไปที่ห้องนอนของตัว แต่ก็ไม่ทัน เพราะพี่สาวของเธอเดินลงมาจากข้างบนพอดี

“นี่เคร่าพี่ขอคุยด้วยหน่อยสิ”

“ได้ค่ะพี่มีอะไรเหรอคะ”

“เราหายไปไหนมา พี่โทรไปหาก็ไม่รับสายรู้ไหมพี่เป็นห่วง”

“เคร่าขอโทษค่ะพี่ พอดีเคร่าเที่ยวสนุกไปหน่อยก็เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยค่ะ”

“วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะพี่เป็นห่วง แล้วเย็นนี้มางานเลี้ยงด้วยนะ”

“คือพี่คะ เคร่าจะขอตัวกลับไทยก่อนกำหนดได้ไหมคะพอดีเคร่าเที่ยวเบื่อแล้วค่ะ อีกอย่างเคร่าจะได้กลับไปเตรียมตัวทำงานด้วยเลยค่ะ”

“แน่ใจเหรอว่าจะกลับไปทำงาน พี่ว่าตอนนี้เคร่ากำลังปิดบังพี่อยู่นะใช่เรื่องพี่วินรึเปล่า”

“ไม่ใช่หรอกค่ะพี่ เคร่าไม่คิดเรื่องพี่วินเลย เคร่าแค่อยากกลับเฉยๆค่ะ”

“งั้นก็ได้แล้วจะกลับเมื่อไหร่ล่ะ”

“ตอนนี้เลยค่ะเดี๋ยวเคร่าไปเก็บของแล้วจะกลับเลยค่ะ งั้นเคร่าขอตัวก่อนนะพี่”

“โอเคร รีบๆล่ะเดี๋ยวพี่รอตรงนี้ พี่มีอีกเรื่องจะคุยด้วย”

“ค่ะพี่” เคร่ารีบวิ่งขึ้นมาบนห้องของเธอรีบเก็บของเท่าที่จะรีบได้ เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานกลัวเจอหน้าวิคเตอร์แล้วจะทำตัวไม่ถูก

เคร่าเก็บของไปก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนหน้าก็แดงขึ้นมาทันที ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องทำตัวหน้าอายแบบนั้นด้วยนะถ้าไม่ใช่เพราะฉันโดนยานั้น โอ๊ยๆๆอยากจะบ้าตาย ไม่นานเคร่าก็เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วเดินลงมาข้างล่างก็เห็นพี่สาวยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนนึงนั้นก็คือ วิคเตอร์นั้นเองยิ่งเกลียดยิ่งเจอนะเนี่ยเคร่าพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“พี่คะ พี่มีเรื่องจะคุยอีกเปล่าคะ ถ้าไม่มีงั้นเคร่าขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวตกเครื่อง”

“นี่เคร่าจะรีบไปไหนนักหนาฮะเรื่องที่พี่จะคุยด้วยก็คือ เรื่องวิคเตอร์นี่ไง รู้จักกันรึยัง นี่วิคเตอร์น้องชายพี่ริชแมนเขาพี่ว่าจะแนะนำให้เคร่ารู้จัก พี่ว่าเบาๆเรื่องเที่ยวบ้างก็ดีนะ”

“พี่คะมีแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นเคร่าขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ คุณวิคเตอร์ ขอตัวค่ะ”

“เดี๋ยวสิเคร่า”

“ไม่เป็นไรครับพี่คาร่าเดี๋ยวผมตามไปทำความรู้จักต่อเองครับ”

“จ้ะ ยังไงก็คุยกันดีๆนะน้องสาวพี่ก็เป็นแบบนี้แหละ” วิคเตอร์รีบวิ่งตามเคร่าออกมาข้างนอก เคร่าไม่สนใจคนที่วิ่งตามเธอมาแต่อย่างใด เธอเอาแต่เดินและก็เดินให้เร็วที่สุด

“นี่เคร่า เคร่าฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไงฮะ ยัยเด็กไม่มีมารยาท”

“นี่นายจะเรียกอะไรนักหนาฮะ ฉันรำคาญ มีไรก็พูดมา”

“นี่เธอ ว่าผัวมันไม่ดีนะรู้ไหม คนไทยเขาถือไม่ใช่เหรอ”

“นี่นายพูดบ้าอะไรเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นเขามาได้ยินเขาจะคิดยังไง แล้วที่นายเรียกฉันมีอะไรก็ว่ามา”

“เธอจะไปไหนเนี่ย หรือว่าจะหนีไปอยู่กับฉัน ไม่เอานะฉันชอบอยู่คนเดียวมากกว่า”

“นี่นายหลงตัวเองมากไปไหมฉันจะกลับบ้านย่ะ ไม่ไปอยู่กับคนอย่างนายหรอก บาย ลาขาดเลยนะอย่าได้เจอกันอีกเลย บาย” เคร่าพูดจบก็เดินขึ้นรถที่จอดรอเธออยู่หน้าบ้านโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองวิคเตอร์อีกเลย เคร่ารู้สึกแปลกๆทุกครั้งเวลาอยู่ใกล้ๆกับวิคเตอร์ใจเต้นแรงทุกครั้งส่วนวิคเตอร์ได้ยินเคร่าบอกลาแบบนั้น ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

“ฝันไปเถอะว่าจะไม่ได้เจอกันอีก ฉันจะตามติดเธอไปทุกที่ยัยเด็กน้อย”วิคเตอร์ยืนมองรถที่เคร่านั่งแล่นออกไปจนพ้นบ้านก็เดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างสบายอารมณ์ เขาชักจะสนใจยัยเด็กนี่ขึ้นมาจริงๆแล้วสิเพราะแค่เขาเห็นรูปเคร่าก็ตกหลุมรักทันทีแล้วตอนนี้เขายังได้เป็นคนแรกของเธออีกด้วยเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่ (แล้วเราจะได้เจอกันเคร่า) สบายใจจังเลยเฮ้อ