รักนะคะคนเถื่อนของฉัน

“หนูไปทำแทนก็ได้ค่ะคุณแม่บ้าน” แตงอ่อน สาวใช้วัยเปรี้ยวซ่าก๋ากั่นที่อยู่มานานกว่าสาวใช้คนอื่นๆ รีบรับอาสา ด้วยว่าเธอน่ะอยากเข้าไปทำความสะอาดห้องของคุณเล็กแทบตาย แต่ไม่เคยได้รับเลือกเลยสักครั้ง

“หน้าที่ของเธอคือล้างส้วม หรืออยากจะไปขุดสวนหลังบ้านช่วยนายชมล่ะยัยแตงแก่” เสียงห้วนเข้มของคุณแม่บ้านพาให้เด็กๆ ทุกคนถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

รวมทั้งแตงอ่อนที่รู้สึกอับอายและเสียหน้า ก่อนจะหันสายตาขวางๆ มามองสาวใช้คนใหม่ ที่มาอยู่เพียงวันที่สอง แต่กลับได้รับมอบหมายหน้าที่ที่สาวใช้วัยเอ๊าะๆ จ้องอยากทำ

“แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว เธอด้วย รีบทำให้เสร็จไวๆ ก่อนคุณเล็กตื่นล่ะ”

“ค่ะ” สาวน้อยรับคำด้วยความงุนงง

ทุกคนแยกย้ายกันเดินออกไปอย่างเป็นระเบียบ มีเพียงแตงอ่อนที่กระฟัดกระเฟียดใส่ลับหลังยามคุณแม่บ้านไม่ทันมอง พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตให้สาวใช้รุ่นน้อง โดยที่อีกคนที่ไม่เคยคิดร้ายต่อใครไม่ได้รู้ตัวหรือรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมคนสักนิด

จนทุกคนลับหายไปหมดแล้ว สาวน้อยจึงค่อยๆ หิ้วอุปกรณ์ทำความสะอาดมุ่งตรงไปยังห้องของคุณเล็ก ที่ตอนนี้คาดว่าน่าจะยังไม่ตื่นนอนตอนบ่าย คุณแม่บ้านบอกว่าคุณเล็กเพิ่งสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท ช่วงที่ผ่านมาเขาเรียนหนักและไม่ค่อยได้พักผ่อน การหลับนอนก็ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเนื่องจากต้องทำวิทยานิพนธ์ส่ง จนตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยกลับมาอยู่ที่บ้านได้ ก่อนหน้านี้ก็ไปขลุกอยู่ที่คอนโดของเพื่อน ไม่ก็บ้านของเพื่อนที่สนิทบ้าง

นั่นคือสิ่งที่เธอได้รับฟังจากคุณแม่บ้านเมื่อคืนตอนก่อนเข้านอน ด้วยว่าการมาของเธอฉุกละหุก ที่หลับที่นอนจึงยังไม่เรียบร้อย คุณแม่บ้านใหญ่จึงให้ไปพักด้วยกันที่เรือนพักของนาง และถือโอกาสนั้นบอกเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ของเจ้านายแต่ละคน พร้อมวิธีปฏิบัติดูแลและงานที่ต้องรับผิดชอบ

นางบอกว่าเห็นเธอซื่อๆ เรียบร้อยดี คงไม่คิดจะตีเสมอเจ้านาย จึงให้เธอเป็นคนดูแลอะไรต่างๆ ที่เกี่ยวกับคุณเล็ก เพราะก่อนหน้านี้เคยมีปัญหาเยอะมาก เรื่องสาวใช้วัยใสที่ดัดจริตอยากใช้เต้าไต่ขึ้นมาเป็นคุณนาย สุดท้ายก็ถูกไล่ตะเพิดออกไปเหมือนหมูเหมือนหมา หรือบางคนหวังจับคุณเล็กแต่คุณเล็กไม่เล่นด้วย กลายเป็นโดนคุณหนึ่งคุณสองเขมือบกิน ก่อนจะต้องระเห็จออกไปพร้อมกับเงินตั้งตัว

แต่นั่นมันไม่ได้คุ้มกันสักนิดกับศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง แต่ก็ว่าไม่ได้ ความคิดคนเราไม่เหมือนกัน บางคนก็ถนัดใช้ทางลัดแบบนั้น ท้ายที่สุดก็ต้องออกไปจากบ้านหลังนี้ ด้วยคุณท่านทั้งสองไม่พอใจที่จะให้บรรดาบ่าวไพร่มาคลุกคลีกับลูกๆ ของตนในแบบชู้สาว ท่านถึงกับสั่งห้ามว่า อย่าให้เห็นว่ามีใครบังอาจมาชม้ายชายตาให้ลูกชายท่าน ไม่งั้นล่ะได้เห็นดีกัน

สาวน้อยรับรู้และเข้าใจแต่โดยดี แม้จะเกิดมาจนแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะใช้วิธีสร้างความก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดอย่างนั้นเลยสักนิด ถ้าคิดจะทำ ทำแบบนั้นตั้งแต่ตอนอยู่ที่บ้านนอกไม่ดีกว่าเหรอ แถมไม่ต้องทำอะไรสักนิด แค่เอ่ยปากตอบตกลง ทุกอย่างก็พร้อมจะมากองอยู่ตรงหน้า เสียแต่ว่าเธอไม่ได้ยินยอมพร้อมใจจะเป็นของใครคนนั้น ถึงได้หนีมาตายเอาดาบหน้า จนจับพลัดจับผลูได้มาทำงานบ้านที่นี่นั่นแหละ

มือบางค่อยๆ แง้มเปิดประตูอย่างแผ่วเบา ด้วยเกรงจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้าของห้อง พยายามทำทุกอย่างให้เงียบกริบ แต่ยังมีเสียงครืดคราดอยู่ดี ด้วยอุปกรณ์ที่มีก็หลายอย่าง ต้องหิ้วบ้างลากบ้างตามแต่แรงของคนตัวเล็กๆ อย่างเธอจะอำนวย

สายตากลมโตสอดส่ายไปมาเมื่อไม่เห็นคนที่คาดว่าน่าจะนอนอยู่บนเตียง รอยยับย่นของที่นอนบอกได้ว่า เขาน่าจะนอนแล้วลุกออกไป ว่าแต่เขาหายไปไหนกัน?

เธอละสายตามาหลุบมองที่อุปกรณ์ต่างๆ แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำความสะอาด วงแขนแข็งแรงที่ไร้ที่มาก็รวบกอดเข้าที่เอวเล็กคอด พร้อมกับรั้งร่างเธอไปไว้ในอ้อมแขนจนล้มลงไปบนที่นอนด้วยกัน...

“ฮึกๆ ฮึกๆ”

เสียงสะอื้นเล็กๆ แว่วๆ ดังขึ้นเป็นระยะจากคนตัวเล็ก

“ทำไมคุณเล็กทำกับหนูแบบนี้ล่ะคะ”

“แบบไหน” คนตัวใหญ่ว่าอู้อี้ติดซอกคอขาวที่เขากำลังดมดอม พร้อมๆ กับมือหนาๆ สองข้างที่ลูบไล้ไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ก่อนที่ข้างหนึ่งจะขยับขึ้นมาบีบคลึงปทุมถันอวบอิ่มสมตัวที่ไร้เครื่องแต่งกายปกปิด ด้วยเขาจัดการลอกคราบเธอออกไปทีละชิ้นๆ โดยที่คนอ่อนแอไร้ประสบการณ์ไม่มีโอกาสได้ขัดขืนสักนิด