ทัณฑ์สายน้ำผึ้ง

อันดามันหน้าแดงซ่านกับคำพูดที่ค่อนข้างตรงไปตรงมาของผู้เป็นอา จอมทัพพูดไม่ผิดนักหรอก เพราะเมื่อกี้เธอกับภีมภัทรเองก็กำลังช่วยกันโหมไฟรักเป็นระลอกที่สอง อย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม แต่มีเสียงดังขึ้นกลางดึกเสียก่อน

“ยังไงอาภูก็อย่าทำอะไรรุนแรงกับหยีนะคะ มิ้มขอร้อง หยีเป็นคนดีนะคะอา” อันดามันอดที่จะเอ่ยปากขอร้องผู้เป็นอาไม่ได้

“เรื่องนั้นอาไม่รับปากหรอก ผัวเมียอยู่ในห้องด้วยกันคงต้องทำอะไรกันบ้างล่ะ จะแรงหรือจะเบามันก็ขึ้นอยู่กับระดับอารมณ์ในตอนนั้น”

เป็นอีกครั้งที่อันดามันต้องเหวอกับคำพูดของผู้เป็นอา ครั้นจะต่อปากต่อคำอะไรอีกก็กลัวจอมทัพจะโกรธกว่าเดิม จึงทำได้แค่หันไปมองหน้าสามีของตัวเอง จอมทัพจึงถือโอกาสกึ่งลากกึ่งจูงกึ่งบังคับให้สายน้ำผึ้งกลับเข้าห้องไปด้วยอีกครั้ง

“มิ้มเป็นห่วงหยีจังค่ะอา” อันดามันรำพึงขึ้นหลังจากที่ประตูห้องของจอมทัพปิดลง  

“เอาน่าคนดี ใจเย็นๆ ก่อนเถอะนะ ภูไม่ใช่คนใจร้ายอะไรนักหรอก” ภีมภัทรเอ่ยปลอบภรรยาซึ่งมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด

“เวลาอาภูโกรธน่ากลัวจังค่ะ น่ากลัวพอๆ กับเวลาที่อาภีมโกรธนั่นแหละ”

“ยังไง”

“ร้อนพอๆ กับไฟแต่ก็เย็นเหมือนน้ำแข็งจนไม่รู้ว่าต้องรับมือยังไง” หญิงสาวตอบสามีไปตามที่ตัวเองเคยประสบ

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับเข้าห้องไปกับอา อาจะทำให้มิ้มรู้ว่าตอนนี้ในตัวของอามีแต่ไฟและคนที่จะดับได้ก็มีแต่มิ้มคนเดียว” ภีมภัทรบอกตาพราวระยับ แขนแกร่งตวัดเอวเจ้าสาวหมาดๆ เข้าไปกอดไว้

“ไม่ง่วงบ้างหรือไงคะ เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา” 

“อามีแรงถึงยันสว่างเลยล่ะ ไปกันเถอะ” 

พูดจบภีมภัทรก็ย่อตัวช้อนอุ้มเอาร่างอรชรของภรรยาสาวขึ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วพากลับเข้าห้องของตัวเองบ้าง 

บรรยากาศระหว่างเจ้าบ่าวเจ้าสาวภายในห้องหอดำเนินไปอย่างหวานหอมอีกครั้ง ผิดกับห้องข้างๆ ซึ่งตอนนี้มีแต่ความเย็นชาและคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด

สายน้ำผึ้งยืนตัวลีบ รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ขณะเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ตัวใหญ่และสูงกว่าเกือบฟุต ใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้ผู้ชายที่เธอเคยแอบปลื้ม ตอนนี้ถมึงทึงและบึ้งตึงเต็มแก่ สายตาที่มองมายังเธอก็ราวกับเพชฌฆาตที่กำลังจะประหารนักโทษ ทำให้หญิงสาวเกือบจะกลับคำเรื่องที่ต้องการให้เขาแต่งงานเพื่อรับผิดชอบเธอ

“อาคะคือว่าหยี...”

“เลิกเรียกฉันว่าอาเสียที ฉันไม่ได้อยากนับญาติกับเธอ” 

จอมทัพตวาดเสียงดังทำเอาคนที่กำลังจะเริ่มพูดถึงกับสะดุ้งโหยง ความเป็นผู้หญิงปากกล้าเมื่อครู่นี้หายวับไปทันที ตอนนี้เธอกลับเป็นคนเดิมที่มีแต่ความหวาดหวั่นยามที่ต้องเผชิญหน้ากับอะไรซึ่งน่าสะพรึงเช่นเขา

“คือหยี...”

“ขึ้นเตียง!”

“อะ...อะไรนะคะ” สายน้ำผึ้งอ้าปากค้าง นี่เขาจะนั่นนี่กับเธออีกเหรอ ทั้งๆ ที่มันเพิ่งจะจบลงแท้ๆ เธอรับไม่ไหวแน่ๆ

“ฉันบอกให้ขึ้นเตียง เธอหูหนวกหรือไงสายน้ำผึ้ง หรือต้องให้ฉันอุ้มแล้วโยนขึ้นไป” จอมทัพย้ำเสียงเข้ม แววตาขึ้งจัดนั้นบอกชัดว่าเขาไม่ได้แค่ขู่ แต่คนประเภทเขาเป็นพวกคนจริง คำไหนคำนั้น และอย่าริอ่านที่จะขัดใจยามที่เขาอยู่ในอารมณ์โกรธเกรี้ยวเช่นนี้เด็ดขาด

“แต่ว่าคุณภูเพิ่งจะ...” 

หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างท้อแท้ เรื่องเซ็กซ์มันยังเป็นเรื่องใหม่และร้อนแรงเกินไปสำหรับเธอ เธอยังไม่พร้อมจะลองมันอีกในตอนนี้หรอก เขาน่าจะเห็นใจกันบ้าง แต่ดูท่าแล้วจอมทัพคงจะไม่ปรานีเธอ เขาคงโกรธมากที่เธอบีบบังคับให้ต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานด้วย ไม่แน่ว่ารอบนี้เขาอาจจะทำรุนแรงกับเธอเพื่อระบายอารมณ์ก็ได้ ยิ่งคิดสายน้ำผึ้งก็ยิ่งเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“น่ารำคาญชะมัด”

เขาสบถอย่างหงุดหงิด แล้วร่างสูงก็ก้าวพรวดเข้าไปหา สายน้ำผึ้งซึ่งไม่ได้หาทางหนีทีไล่เตรียมไว้จึงลอยหวือขึ้นไปในวงแขนของเขาอย่างง่ายดาย พริบตาเดียวร่างเล็กก็ขึ้นมานอนหงายอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีเจ้าของเตียงเบียดกายอยู่แนบชิด 

“หันหลังไป” เขาสั่งเสียงเข้มอีก

ใบหน้าเนียนแดงด้วยความว้าวุ่น หัวใจเต้นแรงโครมคราม เมื่อผิวเนื้อนุ่มๆ ถูกเสียดสีด้วยมัดกล้ามกำยำของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีทางพฤตินัยของตัวเอง

“อย่าทำอะไรหยีอีกเลยนะคะคุณภู หยีคงรับไม่ไหวแน่ๆ” เสียงหวานสั่นนิดๆ ขณะเอ่ยขอความปรานี

“มารยา! เมื่อกี้เธอยังปากกล้าอยู่นี่ ตอนนี้มาทำเสียงสั่น”

“หยีแค่...”

“หุบปาก! แล้วทำตามที่ฉันสั่งซะสายน้ำผึ้ง! หรืออยากลองดีกับฉัน!” 

จอมทัพตวาดเสียงดังจนสายน้ำผึ้งสะดุ้งโหยง รีบพลิกร่างหันหลังให้เขาอย่างที่เขาสั่ง พร้อมกับหลับตาเพื่อตั้งรับความโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น 

ลำแขนแข็งแรงสอดเข้าที่เอวเล็กแล้วลากให้แผ่นหลังไปแนบสนิทกับแผงอกกำยำของเขา ก่อนที่ขาแข็งแรงจะยกขึ้นพาดบนต้นขาขาวอวบ ทำเอาสายน้ำผึ้งตัวเกร็งไปหมด เธอคิดว่าเขาจะต้องกระชากเสื้อผ้าของเธอแล้วฉีกทึ้งเป็นลำดับต่อไปแน่ๆ แต่ผิดคาดเพราะจอมทัพแค่กอดกระชับเอวแน่นๆ แค่นั้น