ปล้นรัก(ว่าที่)คุณสามี

“ผู้กองครับผู้กอง”

เสียงตะโกนเรียกที่ดังมาตั้งแต่หน้าสถานีตำรวจ ทำให้คนถูกเรียกที่เวลานี้ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องชะเง้อมองออกไป กระทั่งเห็นลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา สีหน้าดูตกใจไม่น้อย

“มีอะไรจ่า วิ่งหน้าตั้งมายังกับถูกโจรปล้นบ้าน” ร้อยตำรวจเอกเมฆาเอ่ยถามออกไปพร้อมรอฟัง ก่อนจะก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่ ซึ่งตอนนี้เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว

“โจรปล้นบ้านจริงๆ ครับผู้กอง” จ่าสิบตำรวจมนตรีรีบบอก พร้อมจ้องมองหน้าเจ้านายเขม็ง สีหน้าดูกระอักกระอ่วนที่จะรายงานต่อ

“บ้านจ่าเหรอ มีใครเป็นอะไรไหม” นายตำรวจหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง นั่นเพราะเวลานี้เข้าใจว่าบ้านลูกน้องถูกปล้น

“ไม่ใช่บ้านผมครับ”

“อ้าว! ไม่ใช่บ้านจ่าแล้วบ้านใคร”

“บ้านผู้กองครับ”

“บ้านผมเหรอ!” เมฆาอุทานออกมาอย่างตกใจ

“ครับ...เมื่อครู่สายตรวจวิทยุมาบอก ว่าบ้านผู้กองถูกโจรยกเค้า”

“เวรแล้วไหมละ” สบถเสร็จ เมฆาก็รีบรุดออกไปจากห้องทำงาน โดยเป้าหมายของนายตำรวจหนุ่มคือบ้านพักที่อยู่ไกลจากสถานีตำรวจอันเป็นสถานที่ทำงานพอสมควร

เขาไม่เคยถูกโจรยกเค้าบ้านมาก่อน เพราะทุกคนในละแวกนั้นต่างรู้ว่านั่นคือบ้านของตำรวจ จึงไม่มีโจรที่ไหนกล้าลองดี แถมยังติดกล้องวงจรปิดไว้รอบๆ บ้านอีกหลายตัว แต่สุดท้ายก็ไม่วายถูกลองของเข้าจนได้

“โจรที่ไหนมันกล้าล้วงคอตำรวจแบบนี้วะ ไม่กลัวตายหรือไง ผู้กองๆ รอผมด้วย” จ่ามนตรีรีบตะโกนตามหลังเจ้านาย จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งตามมาสมทบ แต่ทว่ากลับไม่ทันเพราะเมฆาขี่รถออกไปแล้ว จึงหันหลังกลับไปสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ประจำตำแหน่ง ก่อนจะบิดคันเร่งตามหลังไป

เมฆามาถึงก็เห็นตำรวจสายตรวจสองนายยืนรอรายงานอยู่หน้าบ้าน เมื่อฟังรายงานจบนายตำรวจหนุ่มจึงเข้าไปตรวจดูความเสียหาย ทุกอย่างภายในบ้านถูกรื้อค้นจนกระจุยกระจายราวกับพายุเข้า สิ่งของที่พอจะขายได้ก็ถูกยกไปหมด ไม่เว้นแม้แต่ไมโครเวฟ

“กล้องวงจรปิดในบ้านถูกตัดสายหมดเลยครับผู้กอง ตัวไหนที่ตัดสายไม่ได้ก็ถูกบิดหน้ากล้องจนเสียหายหมด” จ่ามนตรีรายงานเรื่องนี้ให้เจ้านายทราบอีกครั้ง นายตำรวจหนุ่มถึงกับยืนกัดฟันกรอดๆ อย่างหัวเสีย

“จะหยามกันเกินไปหน่อยแล้วมั้ง” เมฆาหัวเสียนิดๆ ก่อนจะรีบรุดขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน ซึ่งสภาพที่เห็นก็ไม่ได้แตกต่างจากชั้นล่างแม้แต่นิดเดียว เขาก้าวเท้าข้ามข้าวของบนพื้นแล้วตรงไปยังลิ้นชักตรงหัวเตียงอย่างเร็ว ก่อนจะพบว่ากล่องไม้มันได้หายไปเช่นกัน

“ฉิบหายแล้วไอ้เมฆ” เมฆาอุทานออกมา นั่นเพราะกล่องไม้ที่ว่าคือของที่ผู้เป็นแม่ได้ฝากไว้ ขืนรู้ว่าถูกโจรขโมยไปแบบนี้ เขาตาย ตายอย่างเดียว

“เก็บไว้ให้ดีๆ นะเมฆ ห้ามทำหายแม้แต่อย่างเดียว ไม่งั้นแม่ตัดแกออกจากกองมรดกแน่”

เสียงของผู้เป็นแม่แว่วเข้ามาในหัว ทำให้เมฆาถึงกับหน้าถอดสี ทางเดียวที่จะรอดคือต้องตามกล่องไม้รวมถึงของในนั้นกลับมาให้ครบทุกชิ้น และต้องทำให้ได้ภายในหนึ่งเดือนก่อนที่แม่จะกลับจากต่างประเทศด้วย

“จ่า...จ่าตรี” เมฆาตะโกนเรียกลูกน้อง

“ครับผู้กอง”

“ขึ้นมาหาผมบนนี้หน่อย”

“ครับ”

“ไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดละแวกนี้มาให้หมด ผมต้องรู้ให้ได้ว่าใครมันกล้ายกเค้าบ้านผมแบบนี้” นายตำรวจหนุ่มออกคำสั่ง

ในเมื่อกล้องวงจรปิดภายในบ้านเขาถูกตัดสายหมดแบบนี้ ทางเดียวที่จะมีหลักฐานตามจับคนร้ายคือต้องขอจากเพื่อนบ้าน

“ได้ครับได้”

“ผมต้องการด่วนที่สุด เข้าใจไหมจ่า”

“ครับผู้กอง” จ่ามนตรีตะเบ๊ะท่ารับทราบอย่างแข็งขัน ก่อนจะรีบรุดลงไปสั่งการต่อที่ข้างล่าง ส่วนเมฆานั้นได้แต่ยืนเท้าสะเอวมองความเสียหายตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ แล้วคาดโทษไปยังโจร...เหล่านั้น

“เราได้เจอกันเร็วๆ นี้แน่”