อ้ายหลานสาวน้อยจอมพลัง
ตอน 2
จางหย่งสะพายย่ามผ้าคู่ใจใบใหญ่ออกไปยืนรอเกวียนที่ปากทางเพื่อเข้าไปตลาดไม่นานเกวียนก็มา
“จางหย่งจะเข้าตลาดรึ”
“ขอรับท่านลุง วันนี้คนเข้าตลาดน้อยเสียจริง”
“ชาวบ้านก็ไม่ได้เข้ากันทุกวันหรอก นอกจากเอาของไปขายหรือซื้อของใช้จำเป็น”
จางหย่งและคนขับเกวียนก็สนิทกันพอสมควรจึงนั่งคุยกันไปตลอดเส้นทางถึงตลาด จางหย่งจ่ายค่าเกวียนสองอีแปะแล้วกำลังจะเดินจากไป
“จะกลับพร้อมกันหรือไม่ ข้าทำธุระเสร็จยามเซินหากจะกลับด้วยก็ไปรอที่ประตูทางออกนะ”
“กลับขอรับข้าจะรอท่านลุงที่ประตูทางออกในยามเซิน”
หลังจากนัดหมายกันแล้วทั้งสองแยกกันทำธุระส่วนตัวของตนเอง จางหย่งมาขายสมุนไพรหลายครั้งจึงพอจะรู้จักร้านที่ให้ราคาดีอยู่บ้าง เขาจึงไม่รอช้ารีบไปยังร้านนั้นทันที แม้ร้านนั้นจะอยู่ห่างไกลกว่าร้านอื่น แต่ก็มั่นใจว่าจะได้ราคาดีและปลอดภัยต่อตัวเขาด้วย ปกติเขาจะไปร้านปากทางเพราะต้องรีบกลับไปดูแลภรรยา
หลงจู้เห็นจางหย่งมาจึงออกมาต้อนรับยิ้มทักทายเช่นเคย หลงจู้ผู้นี้เป็นคนอัธยาศัยดี มักมีอารมณ์ขันเขามาทีไรก็มีเรื่องให้ขำอยู่ตลอดเวลา
“จางหย่งเชิญ ๆ เจ้าหายไปหลายวันเลย”
“ท่านหลงจู้ภรรยาข้าใกล้คลอดข้าจึงไปไหนไม่ได้ วันนี้ข้านำสมุนไพรล้ำค่ามาขายท่านสนใจหรือไม่”
อันที่จริงเมื่อวานเขาก็เข้ามาแต่ไม่ได้มาที่นี่
“สนใจสิ สมุนไพรที่เจ้าหามามีแต่ของชั้นดี วันนี้มีอะไรมารึ”
สมุนไพรแต่ละอย่างที่เขานำมานั้นสมบูรณ์มาก เขาขุดมาทั้งรากและไม่ล้างมา เขาใช้ใบไม้ห่อมาอย่างดี แน่นอนต้นที่สมบูรณ์คนเหล่านี้ย่อมปลูกลงดินเพาะขยายพันธุ์ได้อีก
“ข้ามีโสมมาขายขอรับท่านรับซื้อหรือไม่”
“โสมรึ! เอามาให้ข้าดูก่อนนะ"
จางหย่งหยิบโสมต้นเล็กที่สุดออกมาหนึ่งต้นวางใส่ถาดไม้ตรงหน้าหลงจู้ หลงจู้เห็นโสมต้นนั้นเกิดอาการนิ่งอึ้งชั่วขณะหลังจากที่หยิบมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาเอ่ยคำพูดออกมาอย่างตะกุกตะกะติดอ่างโดยไม่รู้ตัว
"สะสะโสมต้นนี้! เช่นนั้น…เช่นนั้นเจ้ารอสักครู่ข้าจะไปตามท่านเจ้าของร้านและท่านผู้เฒ่ามาตรวจสอบและประเมินราคา ท่านผู้เฒ่าเชี่ยวชาญเรื่องโสมอายุกี่ปีเขาดูออก เจ้ารับรองได้เลยว่าเจ้าไม่ถูกกดราคาแน่นอนข้าเอาหัวเป็นประกัน”
หลงจู้พูดอย่างตื่นเต้น นานๆ จะพบโสมสักต้นจะไม่ให้ดีใจได้เช่นไร หลงจู้วิ่งเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นจนลืมอายุว่าตนนั้นชรามากแล้ว พอวิ่งไปถึงห้องโถงเขายืนหอบอยู่นานจนผู้เฒ่าหมิงเอ็ดเอา
“อาเกาเจ้านี่นะ อายุปูนนี้แล้วยังวิ่งเช่นเด็กน้อยไปได้ ไม่ดูสังขารเสียบ้าง”
เฒ่าหมิงกำลังเดินหมากล้อมกับเฒ่าซ่งอยู่ถึงแม้ตาจะจดจ้องอยู่บนกระดานแต่หูก็ได้ยินเสียงคนวิ่งและหอบอยู่ใกล้ ๆ
“ท่านผู้เฒ่าหมิงนายท่านซ่งเชิญท่านไปดูบางอย่างกับข้าสักหน่อย”
หลงจู้ทั้งพูดทั้งหอบไม่หยุดเพราะเหนื่อยมากจริงๆ
“มีอะไรที่ทำให้เจ้าเนื้อเต้นจนลืมความชราเล่าอาเกา”
“โสมพันปี! ข้าไม่แน่ใจท่านไปดูสักหน่อยเถิด"
เฒ่าหมิงกำลังหยิบหมากดำขึ้นมาหมายจะวางลงในจุดที่ตั้งใจไว้ก็พลันหยุดชะงัก
“โสมพันปี!”
เฒ่าหมิงและเฒ่าซ่งรีบไปด้านหน้าของร้านทันที โดยไม่สนหมากกระดานนั้นเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองเฒ่าวิ่งออกมาก็พบกับชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ที่ห้องรับรองจึงตรงรี่เข้าไปถามอย่างตื่นเต้น
“ไหนๆ พ่อหนุ่มข้าขอดูสักหน่อย”
จางหย่งยืนถาดใส่โสมหนึ่งต้นไปให้ผู้เฒ่าที่มาใหม่
“โสมคน…โสมคนจริงๆ พ่อหนุ่มเจ้าไปเจอที่ใด”
ถามไปโดยลืมว่าเป็นคำถามที่ไม่ควรถาม 'ใครเขาจะบอกเล่า'
“เอ่อ…ข้าพบในป่าขอรับท่านผู้เฒ่า”
จางหย่งตอบไปเพียงเท่านั้นก็เขาเจอในป่าจริง ๆ ไม่ได้เจอในบ้านเสียหน่อย
“ข้ารับหมดเจ้ามีกี่ต้นข้ารับหมด โสมนี่ไม่ต่ำกว่าพันปีแน่นอนข้าจะประเมินราคาให้ โสมห้าร้อยปีสองพันโสมนี่ข้าให้สามพันตำลึงทองเจ้าคิดเห็นเช่นไรกับราคานี้”
จางหย่งอึ้งไปชั่วขณะ'แพงขนาดนี้เชียว! '
“ขอรับจริงสิข้ามีทั้งหมดสามต้นขอรับท่านผู้เฒ่า”
จางหย่งตัดสินใจขายทั้งหมดที่ใส่ถุงผ้ามา โสมนี่เขาได้มาเมื่อวานนี้ภรรยาเขานำไปล้างและตากเก็บไว้อย่างดีทุกต้น หลังจากนั้นนางก็ปวดท้องคลอด
“สะสามต้น!”
“ท่านจะรับซื้อทั้งหมดหรือไม่”
“รับ ๆ เจ้าเอามาเลย อาเกาเจ้าไปเตรียมตั๋วแลกเงินมาเก้าพันตำลึงทองเร็วเข้า”
จางหย่งนะโสมอีกสองต้นออกมาไว้ โดยสองต้นนี้ใหญ่กว่าต้นแรกมาก
“ขอรับนายท่าน พ่อหนุ่มรอสักครู่นะ”
“เดี๋ยวๆ อาเกาเจ้าเตรียมมาเพิ่มอีกหนึ่งพัน สองต้นนี่ข้าให้หัวละ 3500 ตำลึงทอง รวมเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงทองพอดีเจ้าคิดเห็นเช่นไรพ่อหนุ่ม”
จางหย่งพยักหน้าเบา ๆ ทำหน้านิ่ง ๆ แต่ในใจเขาลั่นรัวกว่ากลองศึกอีก เขาไม่คาดคิดว่าโสมนั่นมันจะได้ราคาดีขนาดนี้ หากคนเหล่านี้รู้ว่าเขามีมากกว่านี้พวกเขาจะทำเช่นไรกัน ไม่ได้ ๆ เรื่องโสมจะให้ใครรู้ไม่ได้เขาจะต้องซื้อหีบไปใส่และเอาไปฝังดินซ่อนไว้ก่อน เก็บไว้ให้ภรรยาเขาสักต้นก็พอ
“พ่อหนุ่มหากเจ้าพบโสมชนิดนี้อีกเจ้ารีบเอามาให้ข้าเลยนะไม่ต้องล้าง ข้าให้ราคาเดิม”
“เอ๋ไม่ต้อล้างทำความสะอาดหรือขอรับท่านผู้เฒ่า”
“โสมนี่มีน้ำมากหากเจ้าตากไม่ดีมันจะเน่าเสีย เจ้าขุดมาได้กี่วันแล้วล่ะ”
“รวมวันนี้ก็สองวันขอรับท่านผู้เฒ่า”
“โสมสดนี่จะใช้ได้เจ็ดวันมันจะเน่าเสีย หากจะเก็บให้ได้นานต้องตากแดดแรงๆ หรือใช้อบในเตาดินให้แห้งสนิท”
จางหย่งพยักหน้ารับรู้กับความรู้ใหม่ที่ได้รับ เขาไม่เคยรู้เรื่องเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย เมื่อก่อนซื้อโสมต้นแห้งก็ไม่ได้รู้ว่าเขาทำกันอย่างไรจางหย่งตัดสินใจอีกครั้งเขาจะขายทั้งหมดทุกต้นที่มี เขารู้ที่เก็บแล้ว ไว้ค่อยไปเก็บอีกก็ได้ไม่เสียหาย
“ท่านผู้เฒ่าหากข้ามีอีกท่านจะรับซื้อหรือไม่”
“รับสิเจ้ามีกี่ต้นข้ารับทั้งหมดข้าจะส่งไปขายในวังเจ้าไม่ต้องห่วงข้ารับรองความปลอดภัยและจะเก็บเป็นความลับ”
“อ่อ เปล่าขอรับข้าหมายถึงหากข้าหามาได้อีก”
“เจ้านำมาเลยข้ารับหมดทุกต้นอายุมากหรือน้อยกว่านี้ก็รับแต่ต้องมากกว่าเจ็ดปีนะ”
คุณอาจจะชอบ
