เธอคนนั้นกลับมา แต่ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้ว

เหตุผลนั้นช่างง่ายดายมาก ก่อนที่ซูเจียหย่วนจะกลับมา จำเป็นต้องมีคนช่วยเขารับมือกับพวกผู้ใหญ่ในตระกูล แล้วเธอก็เป็นที่โปรดปรานของพ่อแม่และปู่ของเขาพอดี เหมาะสมที่สุด

บางครั้งเธออยากจะถามเขามาก

เธอดูเหมือนคนโง่มากเลยเหรอ？

ไม่อย่างนั้นทำไมไอ้เลวเนี่ยถึงมั่นอกมั่นใจมากว่าเธอจะเต็มใจช่วยเขาปกปิดเรื่องที่เขานอกใจกับพวกผู้ใหญ่

ตอนนี้จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดบริเวณหน้าอกอยู่ไม่น้อย

ถึงแม้ว่าจะเตรียมใจมาเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายสารเลว แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกอยู่บ้าง

หลังจากค่อยๆ ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก เธอก็เดินไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

เปิดวีแชท หารายชื่อผู้ติดต่อที่หมายเหตุเอาไว้ว่า “หนูขาวตัวน้อย” จากนั้นก็เปิดช่องสนทนาที่ไม่ได้ติดต่อกันมาสองปี แล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไป：【ไปสืบมาหน่อยว่า ช่วงนี้เนี่ยซื่อ กรุ๊ปเผชิญกับปัญหาความลำบากอะไรหรือเปล่า แล้วก็เนี่ยเหยียนเซินป่วยระยะสุดท้ายใช่หรือไม่ 】

หลังจากที่ส่งข้อความเสร็จ อีกฝ่ายก็แทบจะตอบกลับมาในทันที

หนูขาวตัวน้อย：【 ！！！！ 】

หนูขาวตัวน้อย：【พี่ซี พี่เป็นศพกระตุกหรือเปล่าเนี่ย？ 】

หนูขาวตัวน้อย：【พระเจ้า คิดไม่ถึงว่าตลอดชีวิตนี้จะยังมีโอกาสได้รับข้อความจากพี่อีก ตลอดสองปีที่ผ่านมาพี่หายไปไหนมา ทำไมถึงหายไปไม่ปรากฏตัวนานหลายปีขนาดนี้？ 】

หนูขาวตัวน้อย：【พี่รู้ไหมว่า พวกเราเกือบจะสร้างอนุสาวรีย์ให้พี่แล้วนะ 】

เหยียนซี “……”

เธอไม่ได้อธิบายอะไรมากมาย เธอเพียงแค่ตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่านั้น：【ไปสืบ 】

หนูขาวตัวน้อย：【รับทราบครับ！ 】

เหยียนซีวางโทรศัพท์ไว้ตรงนั้น แล้วรอข้อความตอบกลับมา

ถ้าไอ้เลวเนี่ยวางแผนที่จะหย่ากับเธอเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอพลอยเดือดร้อนไปด้วย เธอก็จะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป ถึงขนาดที่สามารถช่วยเหลือเขาได้อีกด้วย แต่ถ้าเขาเป็นคนสารเลวจริงๆ เธอก็จะถีบหัวส่งอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้าอีกครั้ง

หนูขาวตัวน้อย：【ไม่มีปัญหาอะไร ไม่ได้ป่วยระยะสุดท้าย แล้วก็ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บด้วย 】

หนูขาวตัวน้อย：【พี่ซี พี่ให้ผมสืบเรื่องนี้ไปทำไม？ 】

หนูขาวตัวน้อย：【จะว่าไปแล้วเนี่ยเหยียนเซินหน้าตาดีมีความสามารถแล้วก็ร่ำรวยมาก พวกพี่สองคนเหมาะสมกันมาก พี่ชอบคนที่หน้าตาดีไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ลองดูสักหน่อยล่ะ 】

เหยียนซีเมินเฉยใส่คำถามของเขา ก่อนจะตอกกลับไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด：【นายเองก็เหมาะกับคนเลวๆ เหมือนกันนะ 】

หลังจากที่ตอบกลับไปแบบนี้แล้ว เธอก็กดออกจากวีแชท

ในเมื่อไม่มีปัจจัยจากภายนอก ถ้าอย่างนั้นก็เหลือเพียงแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น ไอ้เลวเนี่ยเป็นคนสารเลวจริงๆ ！

หนูขาวตัวน้อยถูกตอกกลับจนสับสนมึนงงไปหมด

ทำไมพี่ซีถึงเกรี้ยวกราดขนาดนี้นะ？

ตอนนี้เขาไม่สามารถหาคำตอบของคำถามนี้ได้

เหยียนซีกวาดสายตามองข้อตกลงการหย่าบนโต๊ะ หยุดลงสักพัก สุดท้ายก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงไป หลังจากที่เซ็นเสร็จก็โยนทิ้งเข้าไปในตู้ภายในห้อง ส่วนตัวเองก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

อาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ

เห็นว่าข้อความในวีแชทมีมากกว่าเก้าสิบเก้าข้อความ และมีสายที่ไม่ไดรับอีกสามสิบสองสาย

เหยียนซี “……”

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไป๋จิงเอาเรื่องที่เธอติดต่อหาเขาไปป่าวประกาศให้กับทุกคนได้รู้กันหมดแล้ว

มือข้างหนึ่งของเธอจับผ้าขนหนูเช็ดผมดำขลับที่เปียกโชกและยุ่งเหยิง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ไว้ กะจะเปิดดูข้อความในนั้น

เธอยังไม่ทันปลดล็อก

โทรศัพท์สายหนึ่งก็โทรเข้ามา มีคนโทรมาหาเธอ：พ่อชั่ว

เมื่อเห็นคนที่ไม่ได้ติดต่อมาสองปีเต็มๆ คนนี้ เหยียนซีก็บอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกเช่นไร

ตอนนั้นเธอออกมาจากเมืองตี้ตูเนื่องจากเรื่องแม่ของเธอ เธอไม่ได้ติดต่อเขา เขาเองก็ไม่ได้ติดต่อเธอ ทั้งสองต่างเข้าใจตรงกันดี

หลังจากที่ลังเลซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็รับสาย

เสียงของเหยียนซีเรียบเฉยอย่างมาก “ฮัลโหล”

หลังจากที่สิ้นสุดเสียง

ปลายสายก็เงียบสนิท ไม่มีเสียงเลยแม้แต่น้อย

เหยียนซีหมดความอดทนกับเขาแล้ว เธอกำลังจะวางสาย อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “อาจิ้ว”

คำพูดง่ายๆ เพียงแค่สองคำ

มันขุดคุ้ยความทรงจำที่ลึกที่สุดของเหยียนซีขึ้นมา

เธอเองก็ไม่ได้ตอบสนองกลับไป เพียงแค่ถามขึ้นมาอย่างสงบนิ่งเท่านั้น “มีธุระอะไร？”

“พ่อได้ยินหนูขาวตัวน้อยบอกว่า ลูกติดต่อหาเขา” เสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นมาต่อ ฟังออกถึงความรู้สึกผิดจากในน้ำเสียงนั้น “เขาบอกว่าลูกกำลังสืบเรื่องของเนี่ยเหยียนเซิน ต้องการให้พ่อช่วยอะไรไหม”