เมื่อความรักนิรันดร์พังทลาย – สัจธรรมอันโหดร้ายของความรัก

ด้วยความกระสับกระส่ายและเจ็บปวด ฉันขับรถไปยังสถานที่แห่งเดียวที่เคยเป็นของฉัน “มายา” บาร์สุดชิคใจกลางเมืองที่ฉันเคยสร้างชื่อในฐานะบาร์เทนเดอร์ก่อนที่จะได้พบกับภาคิน ฉันต้องการเสียงอึกทึกที่คุ้นเคย เสียงแก้วกระทบกัน เสียงพูดคุยที่ไม่เกี่ยวกับฉัน

ฉันเลื่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลที่ปลายสุดของบาร์ ไม้ขัดมันเย็นเฉียบใต้ฝ่ามือของฉัน

“ว่าไง ดูสิว่าใครมา”

ฉันเงยหน้าขึ้น เป็นเกล บาร์เบอร์ เธอยืนอยู่หลังบาร์ เช็ดเคาน์เตอร์ สวมเครื่องแบบราคาถูกที่รัดรูปเกินไป

“เธอมาทำอะไรที่นี่” ฉันถามอย่างสับสน

เธอยิ้มให้ฉันอย่างเหนื่อยล้า “หาเงินจ่ายค่าเช่าน่ะ งานกราฟิกดีไซน์ไม่ค่อยมี แล้วค่ารักษาพยาบาลของลีโอ...มันเยอะมาก”

การปรากฏตัวของเธอที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนถูกบุกรุก ที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน

“ขอน้ำโซดามะนาวแก้วหนึ่ง” ฉันพูด กดความหงุดหงิดลงไป

เธอพยักหน้า เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าขณะชงเครื่องดื่มให้ฉัน “ฉันรู้ว่าคุณเป็นใครนะ หรือเคยเป็นใคร ไอลิน ภัทรพงศ์ บาร์เทนเดอร์ที่เก่งที่สุดในเมือง ภาคินเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟัง”

คำพูดของเธอเป็นกันเอง แต่รู้สึกเหมือนถูกคำนวณมาแล้ว ฉันไม่อยากรู้ว่าภาคินเล่าอะไรให้เธอฟังอีก ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว

“มันนานมาแล้ว” ฉันพูด จิบเครื่องดื่ม

เธอพิงเคาน์เตอร์ เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบกระซาบ “คืนนั้นที่กรุงเทพฯ เขาเหงามากเลยนะ เขาบอกฉันว่าเขาเบื่อผู้หญิงตื้นๆ ที่เอาแต่เงินของเขา เขาต้องการอะไรที่จริงจัง”

ฉันตัวแข็งทื่อ ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนี้

“เขาอ่อนโยนมาก” เธอพูดต่อ ดวงตาของเธอมีแววฝัน “ตอนนั้นฉันกำลังลำบาก พ่อฉันป่วย เขาแค่รับฟัง เขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย”

ทุกคำพูดคือการบิดมีดอย่างจงใจ ฉันรู้ว่าเธอกำลังทำอะไร เธอกำลังวาดภาพความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งทางอารมณ์ ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดในคืนที่เมามาย เธอกำลังพยายามทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเมียน้อย

และมันก็ได้ผล

ความโกรธและความหึงหวงที่ฉันพยายามกดไว้พุ่งขึ้นมาที่คอ แต่ฉันไม่สามารถระเบิดออกมาได้ เพราะเธอคือแม่ของลูกเขา เธอมีสิทธิ์ในตัวเขาที่ฉันจะไม่มีวันมี ในทางที่บิดเบี้ยว เธอมาก่อน

ความเจ็บปวดเป็นก้อนแข็งที่ไม่สามารถขยับได้ในอกของฉัน

ฉันหันหน้าหนี จ้องมองแสงไฟที่กระพริบบนฟลอร์เต้นรำ พยายามหายใจ

แล้วฉันก็เห็นเขา

ภาคิน

เขายืนอยู่ที่ประตู ดวงตาของเขากวาดไปทั่วห้อง หัวใจของฉันเต้นแรง เขามาหาฉัน

แต่สายตาของเขาไม่ได้หยุดที่ฉัน พวกมันพบเกล

เขาเดินตรงไปหาเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เขาไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ ทั้งที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุต

“เกล มาทำอะไรที่นี่” เขาพูด เสียงของเขานุ่มนวล เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่ได้แสดงให้ฉันเห็นมาหลายวัน “คุณควรจะพักผ่อนนะ ลีโอต้องการคุณ”

หัวใจของฉันหล่นวูบ เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฉัน เขามาที่นี่เพื่อเธอ

เขาเคยสามารถมองเห็นฉันได้ในทุกฝูงชน สายตาของเขาจะมองหาฉันเสมอ เป็นการเชื่อมต่อส่วนตัวเล็กๆ ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนล่องหน

ดวงตาของเกลเหลือบมาทางฉัน แววตาของเธอมีประกายแห่งชัยชนะเล็กน้อย ถึงตอนนั้นภาคินถึงได้มองตามสายตาของเธอและเห็นฉัน

เขาดูตกใจ จากนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ

“ไอลิน? คุณมาทำอะไรในที่แบบนี้? คุณควรจะอยู่บ้านนะ”

ความขมขื่นที่น่าขันนั้นหนาจนฉันแทบจะลิ้มรสมันได้ เขาเป็นมหาเศรษฐีที่เป็นเจ้าของครึ่งเมือง แต่โลกของฉันกลับหดเล็กลงเหลือแค่สี่กำแพงบ้านของเรา แต่โลกของเขา กลับขยายออกไปรวมถึงครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่ง

ฉันฝืนยิ้มที่ตึงเครียดและเปราะบาง “ฉันแค่รู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ ค่ะ”

ฉันกดความเจ็บปวดลงและลุกขึ้นยืน เดินไปหลังบาร์ อุปกรณ์ที่คุ้นเคยให้ความรู้สึกมั่นคงในมือของฉัน “ให้ฉันชงเครื่องดื่มให้คุณนะคะ เพื่อรำลึกความหลัง”

มันเป็นพิธีกรรมของเรา วิธีการแสดงความรักของฉันต่อเขา

เขาลังเล สายตาของเขาเปลี่ยนไปที่เกล “ผมคงไม่ได้ ผมต้องขับรถพาเกลกลับไปที่โรงพยาบาล”

ข้ออ้างนั้นบอบบาง เขามีคนขับรถที่พร้อมให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง

มือของฉันนิ่งอยู่เหนือเชคเกอร์ ฉันจำได้ทุกครั้งที่เขาบอกฉันว่าเครื่องดื่มของฉันเป็นเครื่องดื่มเดียวที่เขาต้องการ เขาเป็นแฟนตัวยงของฉัน

“คุณจะไม่ให้ฉันชงเครื่องดื่มให้คุณจริงๆ เหรอคะ” ฉันถาม เสียงเบาหวิว

“ลิน ตอนนี้ไม่ใช่เวลา” เขาพูด เสียงของเขาตึงเครียดด้วยความไม่อดทน “ลีโอป่วยอยู่ คุณต้องพักผ่อน”

มันเกี่ยวกับลีโอเสมอ เกี่ยวกับสุขภาพของฉันเสมอ ราวกับว่าฉันเป็นตุ๊กตาที่เปราะบางที่ต้องเก็บไว้บนหิ้งในขณะที่เขาจัดการกับชีวิตจริงของเขา

ความกระตือรือร้นของฉันหายไป ฉันวางเชคเกอร์ลงพร้อมกับเสียงกระทบกันเบาๆ

ภาคินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดหวังของฉัน เขาขยับเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของฉัน “ผมขอโทษนะลิน ผมสัญญาว่าเมื่อลีโอดีขึ้น เราจะไปเที่ยวกัน แค่เราสองคน แล้วผมจะจัดการกับเกล เธอจะไม่อยู่ในชีวิตของเรา ผมสัญญา”

คำสัญญาของเขารู้สึกเหมือนคำพูดที่ว่างเปล่า มีไว้เพื่อปลอบใจฉันเท่านั้น

ฉันไม่ตอบ

ฝั่งตรงข้ามบาร์ เกลเปลี่ยนจากชุดทำงานแล้ว เธอเดินเข้ามา สายตาของเธอจับจ้องไปที่มือของภาคินบนไหล่ของฉัน ประกายความเกลียดชังพาดผ่านใบหน้าของเธอก่อนที่เธอจะซ่อนมันไว้หลังหน้ากากแห่งความกังวล

เธอรู้ว่าภาคินรักฉัน แต่นั่นไม่สำคัญ เธอมีลูกชายของเขา เธอมีอำนาจต่อรองสูงสุด และเธอเกลียดฉันที่มีสิ่งเดียวที่เธอไม่สามารถมีได้ นั่นคือหัวใจของเขา

“ภาคิน เราควรจะไปกันได้แล้ว” เธอพูด เสียงของเธอเร่งรีบ “โรงพยาบาลโทรมาอีกแล้ว ลีโอถามหาคุณ”

ภาคินถอนหายใจ มือของเขาหลุดจากไหล่ของฉัน เขาดูสับสน แต่เพียงชั่วครู่

“คุณพูดถูก” เขาหันมาหาฉัน เสียงของเขานุ่มนวลลงอีกครั้ง “กลับบ้านนะลิน เดี๋ยวผมโทรหา”

เขาหันหลังและเดินจากไปพร้อมกับเธอ ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เป็นของที่ระลึกจากชีวิตที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป

ฉันมองพวกเขาเดินจากไป ภาพเบลอด้วยน้ำตา ฉันเข้าใจ เขาเหนื่อย เขาเครียด ฉันพยายามหาข้อแก้ตัวให้เขา

ฉันหยิบเชคเกอร์ขึ้นมาและชงเครื่องดื่มแก้วโปรดของเขา Old Fashioned ที่ซับซ้อนและมีกลิ่นควัน ฉันวางมันลงบนบาร์ ของเหลวสีอำพันส่องประกายอยู่ใต้แสงไฟ

แล้วฉันก็เดินออกไป

เขาเคยสัญญาว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เครื่องดื่มที่ฉันชงให้เขาวางทิ้งไว้โดยไม่แตะต้อง

คืนนี้ มันจะถูกทิ้งไว้