บัลลังก์แรเงา

ถ้อยแถลงที่แสดงความห่างเหิน หยุดพระอาการเว้าวอนและฟูมฟายของพระมารดาเสียสนิท ! คำว่าเกลียดของเลือดในอกยิ่งกว่าถูกตัดพระศอซ้ำแล้วซ้ำอีก ถ้าทรงสิ้นพระชนม์ได้ในบัดดลเพื่อแลกกับคำว่ารักจากปากของลูกจะทรงกระทำในทันที

“พระนางเสด็จเถิด พระเจ้าค่ะ...เกล้ากระหม่อมขอประทานอภัย”

นายทหารชุดดำทูลเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยกพระวรองค์แบบบางขึ้นประทับบ่า พาวิ่งหลบหลีกทหารหลวงที่เพิ่มกำลังเข้ามาอีกระลอก

เจ้าฟ้าชายรัชทายาททอดพระเนตรพระมารดาบนบ่าของคนชุดดำ ที่ต่อให้ตายเป็นผีพระองค์ก็ทรงจำได้ว่านั่นคือ ‘บูรพา’ ราชองครักษ์หนึ่งในชู้รักของพระมารดา ? ร่างกำยำในชุดดำนั้นแม้จะพรางให้โคร่งหรือใส่รัดกุมก็ทรงจำได้แม่นยำ ก็บูรพาคนนี้นี่เล่าที่เคยฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์

‘นะ ๆ บูรพาสอนชายหน่อยนะ ชายอยากขี่ม้ายิงธนูเก่งแบบท่าน’ พระสุรเสียงแหลมเล็กเว้าวอนอยู่ข้าง ๆ องครักษ์รูปงามร่างกำยำที่ทอดพระเนตรอย่างชื่นชม และทรงหวังเป็นอย่างยิ่งจะได้ฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์ เล่าเรียนศาสตร์การต่อสู้และเชิงอาวุธ ในบรรดาองครักษ์คนสนิทของ ‘ทูลหม่อมพ่อ’ ทรงปลาบปลื้มและชื่นชมฝีมือของบูรพาเป็นที่สุด

‘นะ ๆ ชายอยากเก่งแบบท่าน’ ทุกครั้งที่ตามเสด็จ ‘ทูลหม่อม’ ทั้งสองพระองค์ เจ้าฟ้าชายองค์น้อยจักให้บูรพานำเสด็จ พระกรน้อยโอบรอบคออย่างชื่นชมแล้วรับสั่ง ‘คอใหญ่จัง’

บ่อยครั้งที่บูรพาจะแกล้งทูลว่า ‘พระเจ้าค่ะ คอ เกล้ากระหม่อมใหญ่สั่งตัดทีเดียวไม่ขาด ต้องตัดหลาย ๆ ครั้ง’

ในครานั้นทรงร้องค้านพระสุรเสียงหลง ‘ไม่ตัด ๆ ชายไม่ตัดหัวบูรพาหรอกนะ ชายอยากให้บูรพาสอนวิชาการต่อสู้ก่อน’

‘รับสั่งเช่นนี้ ทรงหมายความว่า เมื่อใดที่บูรพาคนนี้ ถวายการสอนเสร็จสิ้นจักสั่งตัดหัวหรือ พระเจ้าค่ะ’ คนตัวใหญ่ที่นำเสด็จหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ หากเจ้าฟ้าชายในอ้อมแขนกลับส่ายพระพักตร์วุ่น

‘ยังไงก็ไม่ตัดหรอก สอนชายทีนะ’ สุดท้ายก็ลงอีหรอบเดิม

‘ทูลหม่อมฟ้าชายต้องทรงศึกษาวิชาการปกครอง ต่อไปจะได้ปกครองสินทูรรัฐ แทนพระบิดายังไงเล่า พระเจ้าค่ะ’

พระพักตร์กลมยามเป็นเจ้าชายน้อยมุ่ย รับสั่งอิดออด

‘ชายอยากเรียนการทหารคู่กันไปด้วย’

บูรพายิ้มเต็มใบหน้าเมื่อเห็นพระพักตร์ตูมยามถูกขัดใจของเจ้าฟ้าชายน้อย

แต่ในครานี้ทรงอยากได้พระราชอำนาจมาสั่งตัดหัว ‘บูรพา’ นัก

เจ้าฟ้าชายน้อยทอดพระเนตรตามคนกลุ่มนั้นไป กลุ่มคนที่มานำเสด็จ ‘ผู้หญิงคนนั้น’ ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยรับสั่งเรียก ‘ทูลหม่อมแม่’ ทหารหลวงที่มีมากกว่าแต่ทำไมสกัดคนพวกนั้นไม่ได้ ก็ใช่สิ ! ในเมื่อบูรพาคือองครักษ์ชั้นเลิศ ฝีมือเยี่ยม ลูกน้องคนสนิทของเขาแต่ละคนนั้นฝีมือมิได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน แม้จะฝ่ากองทัพทั้งกองทัพ ก็ทรงประจักษ์ว่า บูรพาทำได้และเคยทำมาแล้ว

กลุ่มคนชุดดำค่อย ๆ รางหายไปจากสายพระเนตร พร้อมร่างไร้วิญญาณ บาดเจ็บ ของทหารหลวงกลาดเกลื่อนลานกว้าง...