คำสัญญาของเขา คุกของเธอ

ก่อนที่ชีวิตของฉันจะพังพินาศ ฉันเคยมีอนาคต ฉันได้รับการตอบรับเข้าโครงการศิลปะอันทรงเกียรติ พร้อมทุนการศึกษาที่จะนำฉันไปสู่เส้นทางที่ใฝ่ฝันมาตลอด แต่แล้วเคทก็เกิดขึ้น ครอบครัวต้องการเงินสำหรับค่ารักษาพยาบาลที่ไม่สิ้นสุดของเธอ ซึ่งตอนนี้ฉันสงสัยว่าส่วนใหญ่มักจะถูกทำให้ดูเกินจริง เงินทุนการศึกษาของฉัน ซึ่งเป็นกองทุนมรดกที่คุณปู่คุณย่าทิ้งไว้ให้ ถูก ‘ยืม’ ไปเพื่อช่วยเธอ พวกเขาบอกว่าฉันสามารถสมัครใหม่ได้ในปีหน้า

จากนั้นก็เกิดอุบัติเหตุชนแล้วหนี และ ‘ปีหน้า’ ก็กลายเป็นเจ็ดปีในห้องขัง

อีเมลจากสถาบันวิจัยเป็นเหมือนวิญญาณจากอนาคตที่ถูกขโมยไป มันเป็นโอกาสครั้งที่สองที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับ ผู้คุมใจดีคนนั้น พี่ชัย คงจะช่วยเดินเรื่องให้ โดยการยื่นใบสมัครเก่าของฉันอีกครั้ง

ข้อความตอบกลับมาแทบจะในทันที “ยินดีต้อนรับ การย้ายที่อยู่ของคุณไปยังเกาะพยามมีกำหนดในอีกสามวันข้างหน้า จะมีรถไปรับคุณเวลา 22.00 น. ที่เหลือเราจะจัดการเอง”

สามวัน ฉันแค่ต้องเอาชีวิตรอดในบ้านหลังนี้อีกสามวัน

ฉันลงไปทานอาหารเย็นที่ชั้นล่าง ห้องอาหารถูกจัดเตรียมไว้สำหรับงานเฉลิมฉลอง มีลูกโป่งและดอกไม้เต็มไปหมด เคทกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว ดูสุขภาพดีและสดใสในชุดแบรนด์เนมตัวใหม่ เธอเป็นศูนย์กลางของความสนใจ ควงแขนดอนเหมือนเป็นถ้วยรางวัล

พ่อแม่และจอยเอาอกเอาใจเธอ ไม่สนใจฉันเลยที่ยืนอยู่ตรงประตู ฉันกลายเป็นอากาศธาตุ

ในที่สุดดอนก็สังเกตเห็นฉัน “แอนนา มาสิ มาร่วมโต๊ะกับเรา เรากำลังฉลองที่เคทหายดี”

น้ำเสียงของเขาฝืนเต็มที่ เขาพยายามทำเหมือนว่านี่เป็นเรื่องปกติ

เคททำหน้ามุ่ย น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าคลื่นไส้ “ดอนคะ ที่รัก เคทอยากให้คุณแกะองุ่นให้หน่อย วันนี้เคทไม่มีแรงเลย”

มันคือการทดสอบ เป็นการยั่วยุที่จงใจพุ่งเป้ามาที่ฉัน

ฉันเฝ้ามองเขา รอว่าจะทำอย่างไร เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วก็หยิบองุ่นขึ้นมาแกะให้เธอ

ฉันหันหลังจะเดินจากไป

“จะไปไหน” แม่ตวาดเสียงแหลม เธอเปลี่ยนไปพูดภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาที่พวกเขาใช้เสมอเมื่อต้องการพูดถึงฉันต่อหน้าฉัน “She has no manners. Ungrateful child. After everything we’ve done for her.” (ไม่มีมารยาทเลย เด็กไม่รู้จักบุญคุณ หลังจากที่เราทำเพื่อลูกมาทุกอย่าง)

พ่อเสริมขึ้น “She’s probably jealous of Kelsey. She always has been.” (คงจะอิจฉาเคทล่ะสิ เป็นแบบนี้มาตลอด)

ฉันทำหน้าเฉยเมย แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ พวกเขาไม่รู้ว่าฉันใช้เวลาเจ็ดปีในคุกอย่างชาญฉลาด ฉันพูดภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส และอิตาลีได้คล่องแคล่ว ต้องขอบคุณห้องสมุดในเรือนจำและเพื่อนร่วมห้องขัง ฉันเข้าใจทุกคำพูดที่อาบยาพิษของพวกเขา

พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเด็กสาวอ่อนแอ ไม่มีการศึกษา คนเดิมที่พวกเขาส่งตัวไป พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันกลายเป็นใครไปแล้ว

ความเด็ดเดี่ยวอันเยือกเย็นก่อตัวขึ้นในใจฉัน ฉันพอแล้วกับพวกเขา ฉันพอแล้วกับชีวิตที่เต็มไปด้วยคำโกหกและการหลอกลวงนี้

ฉันเดินออกจากห้องอาหารโดยไม่หันกลับไปมอง ฉันไม่ได้กลับไปที่ห้องเก็บของฝุ่นเขรอะ ฉันเดินออกจากประตูหน้าและหายเข้าไปในความมืดของค่ำคืน

ขณะที่เดินไปตามถนนรถแล่นที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามา วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน พวกเขาลืมอีกแล้ว