ใครบอกว่าเป็นเรื่องงดงามโรแมนติก

“อืม” เยียนเจียตอบเบาๆ

จนกระทั่งประตูวิลล่าถูกปิด เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ หายไปในสายฝน รอยยิ้มบนใบหน้าเยียนเจียจึงค่อยๆ จางลง ในดวงตามีความเย็นชาอย่างถึงกระดูก

แม้จะดึกแล้วแต่ฝนยังไม่หยุด ลู่เฉินก็ยังไม่กลับมา เยียนเจียกลับรู้สึกโล่งใจอย่างสิ้นเชิง

ราวกับว่ารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

เธอเปิดตู้เซฟ ข้างในไม่เพียงมีเอกสารเกี่ยวกับทรัพย์สินและหุ้น แต่ยังมีพื้นที่ครึ่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับและโบราณวัตถุที่ลู่เฉินให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา เยียนเจียหยิบโทรศัพท์ออกมา

กดโทรหาผู้จัดการที่คุ้นเคยของบ้านประมูล เสียงของเธอนิ่งสงบ “คุณหวัง รูปที่ส่งให้ตอนเช้า ทุกชิ้นบนรูปนั้น ตอนนี้ให้ติดป้ายราคาตามตลาดแล้วขายออกไปโดยเร็ว เงินสดโอนเข้าบัญชีที่ฉันระบุไว้อย่างไม่เปิดเผย ให้เร็ว อย่าให้เรื่องนี้แพร่งพราย”

หลังวางสายโทรศัพท์ เธอหยิบเอกสารอีกชุดขึ้นมา เป็นหลักฐานการถือหุ้นของกลุ่มบริษัทลู่ที่ลู่เฉินเคยยัดให้เธอเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นเขายิ้มและบอกว่าให้เป็นเงินค่าขนมของผู้หญิงของเขา เยียนเจียหยุดนิ้วมือที่คำว่ากลุ่มบริษัทลู่

แล้วกดโทรหาผู้จัดการการเงินที่พี่ชายเธอให้มา “ตามรายการที่ฉันให้ไว้ ก่อนถึงวันเกิดของคุณลู่ ให้ขายหุ้นของกลุ่มบริษัทลู่ทั้งหมด นอกจากนี้ แผนการเก็งกำไรจากการตกของหุ้นที่ฉันเตรียมไว้ ให้กดดันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

นายหน้าเสียงสั่นด้วยความตกใจ “คุณเยียน คุณแน่ใจจริงๆ เหรอ? หากคุณเยียนเริ่มลงมือ ครอบครัวลู่จะไม่มีทางสู้กลับได้เลย”

“ฉันตัดสินใจแล้ว ” เยียนเจียขัดจังหวะเขา “ไม่เสียใจแน่นอน”

หลังวางสายโทรศัพท์ เธอพิงตู้เซฟ ฟังเสียงฝนที่ค่อยๆ เบาลงนอกหน้าต่าง

เมื่อแสงสว่างเริ่มปรากฏ บ้านประมูลและนายหน้าก็ส่งข้อความมา เครื่องประดับโบราณขายหมดแล้ว เงินสดเข้าบัญชี

คำสั่งให้ทำกำไรจากการตกต่ำของหุ้นกลุ่มบริษัทลู่รอเพียงคำสั่งจากเธอ เยียนเจียมองตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์

รู้สึกว่าหัวใจที่เย็นชาเหมือนทะเลสาบน้ำแข็งนั้นเริ่มมีรอยแตก แสงสว่างส่องเข้ามา

ลู่เฉินเคยพูดว่า “ทรัพย์สินของครอบครัวลู่ฉันไม่สนใจ หากต้องยากจนไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไร

” เธออยากรู้จริงๆ ว่าเมื่อเขาตกจากท้องฟ้าสูงมาเผชิญความยากจน จะยังยิ้มได้เหมือนเดิมไหม

เพิ่งเก็บโทรศัพท์ เสียงประตูวิลล่าก็ถูกเปิดออก

ลู่เฉินยืนอยู่ที่ทางเข้า ด้านหลังเขามีซูหน่วน ซูหน่วนข้างๆ ยังมีเด็กสาวอายุประมาณสิบสี่สิบห้ายืนอยู่ ใบหน้าและดวงตาของเธอคล้ายซูหน่วน ซูหน่วนสวมเสื้อโค้ทของลู่เฉิน ท้องยังไม่เห็นชัด ใบหน้าเธอซีดเซียว เมื่อเห็นเยียนเจีย เธอหลบไปหลังลู่เฉินทันที

“เจียเจีย เมื่อคืนไม่กลับเพราะซูหน่วนเธอ. . . เธอมีอาการช่วงเริ่มต้นของการตั้งครรภ์ แล้วก็โดนฝนบ้าง ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรเลยอยู่ดูแลเธอทั้งคืน เธออยู่คนเดียวฉันไม่สบายใจ น้องสาวของเธอก็ไม่มีใครดูแล เลยพาเธอมาอยู่ด้วยกันก่อน รอจนกว่าจะหาพี่เลี้ยงได้ดีแล้ว...

” คำพูดยังไม่ทันจบ เด็กสาวข้างๆ ซูหน่วนก็วิ่งมาหาเยียนเจีย พร้อมกับเงยหน้ามองเธออย่างโกรธแค้น เสียงแหลม “ทำไมคุณถึงยึดบ้านของพี่สาวฉัน! ที่นี่ควรเป็นของพี่สาวฉัน คุณเป็นผู้หญิงเลว!”

พูดพลางก็ผลักเยียนเจีย เยียนเจียไม่ได้หลบ ปล่อยให้เธอผลักที่แขน

แล้วก้มมองเด็กสาวนั้น ก่อนจะคว้าแขนเธอและโยนไปที่เท้าของซูหน่วน เด็กสาวไม่ทันตั้งตัว

ล้มลงกับพื้นร้องไห้เสียงดัง

ซูหน่วนรีบย่อตัวลงไปช่วยเธอ และมองเยียนเจียอย่างขอโทษ “คุณลู่ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ เธอยังเด็ก. . . ”

สายตาเยียนเจียกวาดผ่านซูหน่วน แล้วหยุดที่ลู่เฉิน “ถ้ามาอยู่บ้านคนอื่น ก็ต้องควบคุมเด็กในความดูแลของตัวเอง ถ้าควบคุมไม่ได้ ก็อย่าเอาเข้ามาในบ้าน”

ใบหน้าลู่เฉินบึ้งตึงทันที “เจียเจีย คุณอย่าทำเกินไป ”

เยียนเจียยิ้ม “ลู่เฉิน คุณเข้าใจให้ชัดเจนว่าใครทำเกินไป”

เธอหยุดมองที่ซูหน่วน “ถ้าจะอยู่ ก็ต้องรักษากฎ อย่าให้ฉันรำคาญ ”

อาหารเย็นวันนี้เงียบกว่าหลายวันก่อน

อาหารบนโต๊ะถูกเตรียมตามคำสั่งของลู่เฉิน รสชาติอ่อนๆ เพื่อเอาใจซูหน่วนที่ตั้งครรภ์ เยียนเจียนั่งที่หัวโต๊ะ ซูหน่วนอยู่ข้างๆ ลู่เฉิน

สายตาเธอจ้องไปที่จานขนมปังคริสตัลกุ้งที่อยู่ข้างหน้าเยียนเจีย

ขนมปังนั้นทำพิเศษให้เยียนเจีย เพราะเธอมีปัญหากระเพาะอาหาร เชฟใช้มันฝรั่งบดทำไส้ นุ่มและดีต่อกระเพาะอาหาร

ซูหน่วนหยิบขนมปังคริสตัลกุ้งขึ้นมา พูดไม่ค่อยชัด “นี่ดูน่ากินมาก ขอชิมหน่อยนะ”

ดูเหมือนน่ารักและขี้อ้อน

ลู่เฉินกำลังตักซุปให้เธอ ได้ยินก็ยิ้ม “ถ้าอยากกินให้ครัวทำเพิ่ม อย่าแย่งของเจียเจีย”

แม้พูดแบบนั้น แต่ในน้ำเสียงไม่ได้มีความตำหนิ เยียนเจียไม่ยกตาขึ้น

เธออยากเห็นว่าการแสดงนี้จะไปถึงไหน

ไม่นาน ซูหน่วนก็เอามือกุมท้อง ตัวเริ่มลื่นจากเก้าอี้ ใบหน้าซีดเซียวทันที “ลู่เฉิน. . . ฉันปวดท้อง... ปวดมาก...”