ยั่วรัก..ประธานขา

ในห้องแต่งตัว

หลังจากพลอยพาฉันเข้ามาที่ห้องแต่ตัว เธอลงรองพื้นเกลี่ยทั่วหน้า ปัดอายแชโดว์สีเข้มบนเปลือกตา กรี๊ดอายไลนเนอร์วาดอย่างกับจะไปเล่นงิ้ว แก้มพวงชมพูอมส้มติดขนตาปลอม ใบหน้าและลำคอลงกลิตเตอร์ วิบวับเป็นประกายทั่วใบหน้า

นี่ถ้าไม่คิดว่าแต่งหน้าคงคิดว่า กำลังฉาบปูน อยู่แน่ๆ เพราะแต่งหน้าหนาเข้ม ถึง ฉันจะแต่งไปทำงาน หรือไปเที่ยวบ้าง ก็ไม่แต่งมากขนาดนี้

ทันใดนั้น มีเสียง จากหญิงสาวท่านหนึ่ง เดินมาจากทางทิศใหนฉันก็ไม่ทันมอง เพราะมัวแต่ สนใจกับการแต่งหน้าของพลอยอยู่

" นี่เหรอเด็กใหม่ ไม่สวยก็ต้องแต่งเยอะหน่อยนะ หนู "

หญิงสาวที่ มองผ่านกระจกมาในชุดสีแดง นั่นเป็นคำทักทายที่ดีมาก ราวกับทำท่าทางนางร้ายในละครน้ำเน่า

ฉันลุกยืนขึ้นเทียบความสูงก็ดูตัวเล็กกว่าฉันนิดหน่อย ในเมื่อทักทายมาแบบนี้ หึ ก็ต้องเจอกันหน่อย

ฉันยิ้มให้เบาๆแล้วบอกว่า "สวัสดีค่ะ "

" ทำจมูกมาหรือเปล่า ดูเหมือนจะซิลิโคนเบี้ยวๆนะ" แน่ะหญิงชุดแดงตรงหน้ายังไม่ยอมหยุด ที่จะหาเรื่องต่ออีก แบบนี้คงเก็บไว้ไม่ได้แล้วล่ะ

"ขอบคุณค่ะ แต่ก็ยังดีกว่า หน้าพลาสติกลอยเด่นมาตั้งแต่ 3 กิโลเมตรแรก ยังจะกล้าว่าคนอื่นไม่สวยอีกเหรอคะ นี่ถ้าฉันได้ไปทำหน้าที่เกาหลีสิ่งแรกที่จะบอกหมอ คือไม่เอาหน้าแบบเธอ!!"

"นี่แกว่าใครหน้าพลาสติกแหม พึ่งมาทำงานวันแรกก็กร่างเลย นะ นังเด็กคนนี้นี่"หล่อนง้างมือทำท่าจะตบ

" แล้วจะทำไม "ฉันก็พูดใส่หน้ากลับหล่อนทันทีมาสิตบมาแม่จะต่อยกลับให้ดู

มือสวยของพลอยห้ามฉันเอาไว้แล้ว ดึงแขนฉันออกมาจากจุดตรงนั้นเพื่อไม่ให้รุนแรงไปมากกว่านี้ ฉันจะทำงานรอดมั้ยเนี่ย ถ้าต้องเจอคนพวกนี้บ่อยๆ ท่องไว้เพื่อเงิน

"พอแล้วศิริน อย่าไปวุ่นวายกับเขาพวกนั้นเขาชอบหาเรื่องอย่าไปสนใจเลยป่ะไปเปลี่ยนชุด"

"ห๊ะ ชุดนี้เนี่ยนะ " ฉันต้องตกใจชุดที่ พลอยยื่นให้ แค่มองด้วยตาเปล่า ก็รู้เลยว่ามันสั้น มาก "ไม่ไหวมั้งพลอย"

พลอยหายเข้าไปในห้องแต่งตัวมาสักพักแล้วเดินออกมาในชุด สีดำรัดรูปแบบเดียวกันกับที่เธอยื่นให้เมื่อสักครู่ "นี่ไงพลอยก็ใส่ชุดเดียวกัน"

ชุดกระโปรงสีดำรูดข้าง เสื้อเว้าโค้งด้านหลัง ด้านหน้าเปิดให้เห็น อกอวบคู่สวย รัดหุ่นติ้วจนมองเห็นทุกสัดส่วนชัดเจน ความจริงฉันไม่อยากจะใส่ชุดนี้เลย ด้วยซ้ำ

แต่จำใจต้องใส่ และเมื่อฉันแต่งตัวเสร็จ หยิบเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัว เข้าไปเก็บในล็อคเกอร์ และพยายามดึงกระโปรงที่สั้นแค่คืบ ลงมาปิด ฉันไม่รู้ว่าต้องใส่อะไรแบบนี้จึงไม่ได้เตรียมกางเกงขาสั้นหรืออะไรมาเซฟเลย

"จะไหวมั้ยศิริน "ฉันบ่นกับตัวเอง แค่นั่งแต่ละทีข้างล่างก็แทบโผล่มาทักทายชาวโลกแล้ว แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆฉันคงต้องหางานใหม่ เหมือนจะตัดสินใจผิดยังไงไม่รู้

ร่วมเวลาเกือบจะ 2 ทุ่ม ได้เวลาที่ต้องเริ่มงาน พลอยสอนวิธีชงเหล้าให้ฉัน ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรยาก แค่ชงแล้วยกไปเสริร์ฟ

แต่สายตา พิฆาตจากชายร่างท้วมคราพ่อ มองฉันไม่อย่างกับจะเขมือบ

"พึ่งมาใหม่เหรอจ๊ะ" ชายหนุ่มยื่นแก้วเหล้ามาให้พร้อมกับแนบ แบ้ง 500ติดไว้ที่แก้ว ฉันถึงกับตาลุกวาวแค่ชงเหล้า ก็ได้ 500 เลยเหรอ มือสวยของฉันพลันไหว้ย่อ เอื้อมมือคว้าแก้วของเขามาเพื่อที่จะชง

แต่ชายร่างท้วมนั่นมันคว้ามือของฉันไว้ มือสากของมันลูบสัมผัสที่มือฉันอย่างหน้าตาเฉย ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วกระชากแก้วพร้อมตังค์ออกมายังไงก็เอาเงินไว้ก่อนวะ พวกบ้ากามมักมากพวกนี้

ทันใดนั้น พี่ทิพย์ เดินมาสะกิดข้างหลัง ว่า "หนู ร้องเพลงกับเต้นเป็นมั้ย พอดี พนักงาน ป่วยกระทันหัน ได้ติ๊บหนักได้นะ" ฉันมองหน้าอย่างลังเล ร้องอะไม่แน่ใจ แต่เต้นอ่ะพอได้เพราะฉันเป็นเชียร์รีดเดอร์ของมหาวิทยาลัยมาก่อน

"โอเคค่ะ พี่ลองดูค่ะ "

" เจ็บตรงนี้อะปวดตรงนี้ อ่ะนวดให้แน /*+--$@" ฉันออกไปวาดลวดลาย ไป 2 เพลง เพลงจบ ได้ติ๊บมาร่วม 2 พัน สงสัยที่เค้าบอกว่าติ๊บมากกว่าเงินเดือน ก็คงจะจริงหรืออาจจะเพราะมาใหม่ก็ไม่รู้นะ จากนั้นฉันต้องกลับมาชงเหล้าต่อเหมือนเดิม

ฉับพลันฉันถึงกับต้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเหมือนลูกนกที่รออาหาร นี่มันโลกกลม หรือ อะไร ยิ่งหนีเท่าไหร่ ก็เหมือนจะยิ่งเจอ

นั่นปรากฎชายร่างสูง ใบหน้าคุ้นๆ รูปร่างสูงผิวขาวมีออร่า จมูกโด่ง คิ้วเข้ม หน้าตาโดดเด่น พุ่งแรงกว่า ทุกคน

มาพร้อมกับลูกค้าต่างชาติ ชาวจีน คาดว่าอาจจะเป็นแขกคนจีนที่อาจจะรู้จักกันมาพักที่โรงแรมแล้วพาออกมาเที่ยวแน่ๆ

ใช่แล้วประธานซิน นั้นเป็นคนที่ฉันพยายามที่จะหนีหน้าเขาที่สุด แต่ดันมาเจอเข้าเต็มๆ ในที่แบบนี้ ฉันหันใบหน้าหนีแทบไม่ทัน จะทำยังไงดี เขามองมาที่ฉันแล้ว

"สาวน้อยเหล้าหมดแล้วจ่ะ"

อีตาแก่พุงพุ้ยคนเดิมเรียกให้ฉัน ไปชงเหล้า เขายกแก้วขึ้นกลางอากาศ แถมแนบแบ้งเทา ไว้ข้างแก้ว ให้อีกต่างหาก งานนี้ฉันจะทำยังไงดี...

โปรดติดตามตอนต่อไป...เจอคำผิดไทักได้นะคะ