ชีวิตผู้อาศัย

สามีของเธอกลับมาไม่ถึงปีละครั้ง แม้ว่าเขาจะกลับมา เรื่องพวกนี้ก็รีบทำให้เสร็จๆ ไป ทำให้เธอไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รู้สึกถึงความสุขในฐานะผู้หญิง

ชั่วขณะนั้น ขาทั้งสองข้างที่สวมถุงน่องสีดำของเธอก็บีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศรอบข้างอึดอัดเป็นพิเศษ

ชิงฉีจ้องมองหลินเจี๋ย มือของเขาสั่นระริก

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หลินเจี๋ยเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนี้ก่อน "เสี่ยวฉี เก็บให้เรียบร้อยก่อนนะ แล้วออกมาหาแม่สักหน่อย แม่... แม่มีเรื่องจะคุยกับลูกหน่อย!"

ชิงฉีรู้สึกอึดอัดอย่างมาก โชคดีที่หลินเจี๋ยใส่ใจมากพอที่จะปิดประตูห้องให้

หลังจากผ่านไปสักพัก ชิงฉีก็ใช้กระดาษทิชชู่หลายแผ่นเช็ดจนเสร็จ ก้มหน้าเงียบๆ เดินออกจากห้อง

หลินเจี๋ยเปลี่ยนมาใส่รองเท้าแตะแล้ว มือทั้งสองวางอยู่บนรอยต่อระหว่างกระโปรงรัดรูปกับถุงน่องสีดำ มองดูชิงฉีที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ

เธอเตือนตัวเองเงียบๆ ว่าเธอต้องมองชิงฉีเหมือนลูกชายแท้ๆ ของเธอ

ดังนั้น เธอจำเป็นต้องชี้แนะชิงฉีอย่างถูกต้องเพียงพอ

"เสี่ยวฉีจ๊ะ!"

หลินเจี๋ยพูดอย่างอ่อนโยน: "แม่เข้าใจว่าพวกเด็กหนุ่มอย่างลูกมีไฟแรง ควบคุมอารมณ์ยาก แต่มัน... มันก็ทำร้ายร่างกายนะ ต่อไปควรรู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง!"

ชิงฉีรู้สึกได้ว่าหลินเจี๋ยเป็นห่วงเขามาก

ยิ่งเป็นเช่นนั้น เขายิ่งพยายามแก้ตัวสุดความสามารถ "แม่ครับ ปกติผมไม่ได้เป็นแบบนี้ วันนี้นึกถึงพ่อขึ้นมา นอนไม่หลับจริงๆ เลยถึงได้!"

เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น หลินเจี๋ยรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

ด้วยความร้อนใจ เธอจึงพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด: "แม่ไม่ได้หมายความแบบนั้น แม่แค่อยากบอกว่า ถ้า... ถ้าคราวหน้าลูกอยากจะทำอีก บอกแม่ แม่จะหาวิธีให้!"

คำพูดนี้เมื่อเข้าสู่หูของชิงฉี ฟังดูกำกวมเป็นพิเศษ

"จริงเหรอครับ?" ชิงฉีดีใจเป็นล้นพ้น

หลินเจี๋ยเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว

เธอจะหาวิธีอะไรให้ชิงฉีได้?

เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "คืนนี้ลูกกับอิงเอ๋อร์กินอะไรมาล่ะ?"

"ผมไม่หิว ก็เลยไม่ได้กิน!" ชิงฉีไม่ได้ฟ้องเรื่องไป๋อิ่งเอ๋อร์

หลินเจี๋ยพูดเสียงอ่อน "ได้ เรื่องเข้าเรียนของลูก แม่จัดการให้เรียบร้อยแล้ว เหมือนกับอิงเอ๋อร์ คือที่มหาวิทยาลัยซูเฉิง พรุ่งนี้ลูกไปกับอิงเอ๋อร์ด้วยกัน ไปจัดการเรื่องลงทะเบียนเข้าเรียนก็พอ!"

"ขอบคุณแม่ครับ!" ชิงฉีรู้สึกซาบซึ้งใจ

หลินเจี๋ยยิ้มอย่างสดใส "ลูกจะมาเกรงใจอะไรกับแม่!"

หลังจากคุยกันอีกสักพัก ชิงฉีก็กลับเข้าห้อง

เขารู้สึกว่าจุดเปลี่ยนในชีวิตของเขากำลังจะมาถึงแล้วหรือเปล่า!

ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงของหญิงลึกลับในสมองของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง "อยากรู้จุดอ่อนของหลินเจี๋ยไหม?"

ชิงฉีตอบโดยไม่ต้องคิด: "อยากรู้!"

หญิงลึกลับหัวเราะคิกคักอย่างมาก "ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเข้าใจมากขึ้นแล้วนะ แต่ว่า หลินเจี๋ยเป็นประเภทค่อนข้างหัวโบราณ จุดอ่อนของเธอจะมีราคาแพงหน่อย!"

"ราคาแพงหน่อย หมายความว่ายังไง?" ชิงฉีทำหน้างุนงง

"เอาไป๋อิ่งเอ๋อร์มาก่อน แล้วค่อยบอกเธอ ที่นี่ไม่มีอาหารกลางวันฟรี" เสียงของหญิงลึกลับนั้นฟังดูแผ่วเบาเป็นพิเศษ ก้องอยู่ในสมองของชิงฉี

ชิงฉีไม่อาจเข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่ายได้

แต่ในสมองของเขามีความคิดหนึ่งที่แรงกล้าเป็นพิเศษ

เขาต้องกลมกลืนเข้าไปในครอบครัวนี้!

การกลมกลืนทางร่างกาย ก็คือการกลมกลืน

แล้วเขาก็ค่อยๆ หลับไปอย่างงัวเงีย

ในไม่ช้า เวลาก็มาถึงวันรุ่งขึ้น

หลังจากรับประทานอาหารเช้าตั้งแต่เช้าตรู่ ชิงฉีและไป๋อิ่งเอ๋อร์ก็ไปมหาวิทยาลัยซูเฉิงด้วยกัน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์มีท่าทีต่อชิงฉีเหมือนเช่นเคย ความรังเกียจบนใบหน้าไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย พูดเสียงเย็นชาว่า: "ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป อยู่ห่างฉันอย่างน้อยสองเมตร!"

"ที่ดีที่สุด คือนายไม่ต้องเดินตามฉันเลย!"

ชิงฉีไม่ได้สนใจ ในสมองคิดแต่เรื่องจะเปิดโปงความจริงกับอีกฝ่ายเมื่อไหร่

"รักษาระยะห่างสองเมตร ฉันจะทำให้ระยะห่างนี้เป็นลบให้ได้!" ชิงฉีที่เดินตามหลังคิดอย่างเคียดแค้นจนรากฟันคัน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ยังคงเดินอย่างเชิดหน้าเหมือนเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อใกล้จะถึงโรงเรียน เธอก็แสดงภาพลักษณ์ที่เจิดจรัสของไป๋อิ่งเอ๋อร์ออกมาอย่างเต็มที่

"ดูเร็ว นั่นไป๋อิ่งเอ๋อร์นี่!"

"สาวสวยรวยเลิศของมหาวิทยาลัยซูเฉิงของเรานี่เอง!"

"ถ้าฉันได้คบกับไป๋อิ่งเอ๋อร์ ต่อให้ตายฉันก็ยอม!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังมาเป็นระลอก

และในตอนนั้น รุ่นพี่ร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง อายุราวยี่สิบต้นๆ ก็เดินเข้ามา "อิงเอ๋อร์ พี่รอเธออยู่ที่นี่ตั้งนาน ไปด้วยกันไหม?"

"อืม!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์ยังคงเย็นชาเช่นเคย

รุ่นพี่สูงใหญ่มองชิงฉี "แล้วเขาล่ะ? เขาเป็นใคร?"

"เขาเป็นคนรับใช้ในบ้านฉัน ไม่ต้องสนใจเขาหรอก!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์มีความคิดอย่างแรงกล้าที่จะหนีจากชิงฉี เร่งฝีเท้า แล้วเดินไปกับรุ่นพี่สูงใหญ่

รุ่นพี่สูงใหญ่หันกลับมามองชิงฉี สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดว่า ในสายตาของเขา ชิงฉีเป็นเพียงหนึ่งในคนที่ตามจีบไป๋อิ่งเอ๋อร์เท่านั้น!

สิ่งนี้ทำให้ชิงฉีหน้าตึง ในใจบ่นว่า: "ไป๋อิ่งเอ๋อร์ เธอดีใจได้ไม่นานหรอก!"

เขาจัดการเรื่องลงทะเบียนเข้าเรียนด้วยตัวเอง และใช้เวลาทั้งวันอันน่าเบื่อในโรงเรียน

ในพริบตา ถึงเวลาออกจากโรงเรียนตอนบ่าย!

ชิงฉีพบไป๋อิ่งเอ๋อร์อีกครั้ง พบว่าเธอยังคงเดินอยู่กับรุ่นพี่สูงใหญ่คนนั้น

"นายมาตามอีกแล้วเหรอ? นายเป็นตัวเหาหรือไง? ไม่มีฉันนายก็อยู่ไม่ได้เหรอ?" ไป๋อิ่งเอ๋อร์เห็นชิงฉีก็ตวาดทันที

รุ่นพี่สูงใหญ่เหลือบมองชิงฉีเช่นกัน ยิ้มเล็กน้อย พูดว่า: "น้องชาย คนที่อยากจีบอิงเอ๋อร์มีเยอะ แต่คนที่ไม่รู้จักประมาณตัวมีแค่นายคนเดียว!"

"ขอแนะนำให้นายไปยืนฉี่ส่องกระจกดูตัวเองก่อนจะดีกว่า!"

เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยของรุ่นพี่สูงใหญ่ ไป๋อิ่งเอ๋อร์ก็หัวเราะคิกคักอย่างแปลกประหลาด "พอเถอะ เราไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเขา วันนี้ฉันให้โอกาสนายส่งฉันกลับบ้าน!"

"ไป๋อิ่งเอ๋อร์ หยุด!" ชิงฉีพูดเสียงเย็นชา

ไป๋อิ่งเอ๋อร์แค่นเสียงเบาๆ "ชิงฉี นายจะเลิกรึยัง? จำไว้ นายอยู่ในบ้านฉันก็แค่คนรับใช้เท่านั้น อย่าคิดว่าเรียกแม่ฉันว่าแม่แล้ว นายจะได้เข้าบ้านนี้จริงๆ นะ!"

"ไป๋อิ่งเอ๋อร์ เมื่อคืนนี้ แอลิเพย์เข้าบัญชีแล้ว สามร้อยหยวน..." ชิงฉียกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้ม

รอยยิ้มของไป๋อิ่งเอ๋อร์หายไป ใบหน้าที่งดงามแข็งค้างทันที เสียงสั่นพูดว่า: "นาย นายหมายความว่ายังไง!"

ชิงฉีไม่ตอบ เดินจ้ำอ้าวจากไป

"ชิงฉี นายหยุดนะ!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์วิ่งตามมา

รุ่นพี่สูงใหญ่อยากจะตามไปด้วย แต่ถูกไป๋อิ่งเอ๋อร์ห้ามไว้ "อย่าตามมา ฉันมีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ!"

ชิงฉียิ้มเล็กน้อย "ไป๋อิ่งเอ๋อร์ อยากรู้อะไรก็ตามฉันมา!"

ไม่นานนัก เขาพาไป๋อิ่งเอ๋อร์มาที่ตรอกเล็กๆ ที่ไม่มีคน

ไป๋อิ่งเอ๋อร์โกรธจัดตวาดว่า: "ชิงฉี นายหมายความว่ายังไงกันแน่!"

ชิงฉีพูดอย่างไร้อารมณ์: "สายเดี่ยวถุงเท้ายาวสีขาว ชุดแอร์โฮสเตส น้องสาวที่รักของฉัน เธอเล่นได้หลากหลายจริงๆ นะ!"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์เบิกตากว้าง "นายกล้าแอบดูฉันเหรอ?"

"แล้วไง เธอจะไปบอกแม่ใช่ไหม? จะให้ฉันช่วยไหม!" ชิงฉีเปิดโทรศัพท์ ที่จริงแล้วคือการค้นหารูปที่ถ่ายไว้เมื่อวาน

เขายื่นไปตรงหน้าไป๋อิ่งเอ๋อร์

"จะให้เอาพวกนี้ให้แม่ดูด้วยไหม? ดูว่าเวลาเธออยู่บ้านคนเดียวทำอะไรบ้าง?"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ตกใจทันที

เธอพูดอึกอักขึ้นมา "นาย นายลบรูปทิ้งซะ!"

"นี่คือท่าทีของคนที่มาขอร้องเหรอ?" ชิงฉีหัวเราะเย้ย

"นายต้องการอะไรกันแน่?" ไป๋อิ่งเอ๋อร์กัดฟัน "แค่นายลบรูป จะเอาอะไรก็บอกมา ไม่ใช่แค่เงินใช่ไหม ฉันให้นาย!"

เมื่อเห็นท่าทางตกใจของไป๋อิ่งเอ๋อร์ ชิงฉีรู้สึกสบายใจขึ้นทันที "เงินบ้านายสิ คุกเข่า!"

ไป๋อิ่งเอ๋อร์ย่อมไม่เต็มใจ แต่หลังจากคิดนาน เห็นว่าพอดีมีถังขยะข้างๆ บังอยู่ ถ้าตัวเองคุกเข่าก็ไม่มีใครเห็น

เธอจึงคุกเข่าลงตรงหน้าชิงฉีอย่างไม่เต็มใจ

"ฉันคุกเข่าให้นายแล้ว ลบรูปได้หรือยัง!" ไป๋อิ่งเอ๋อร์พูดอย่างน้อยใจ

ชิงฉีนึกถึงความอับอายของตัวเอง พูดเสียงหนักแน่นว่า: "เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเหรอ? เห็นว่าปกติเธอเย็นชานัก ไม่นึกเลยว่าตอนกลางคืนจะเล่นได้หลายแบบขนาดนี้ พอดีเลย พี่ชายฉันก็อั้นมานาน ไหนๆ เธอก็ช่วยพี่ชายระบายหน่อยสิ?"

"มา ถ้าเธอทำตัวดีๆ รูปพวกนี้ ฉันก็จะลบ!"