ดรุณีสวรรค์บอกเลิกการหมั้น ข้าสกัดคำหลักเพื่อบำเพ็ญเพียร

สกัดคำนำหน้า ยากเข้าใจ

เซิ่นหานนับวันคำนวณดู ตัวเองได้มาอยู่ในจวนอ๋องตระกูลเซิ่นแห่งนี้มาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว

ตอนที่มาถึงที่นี่ใหม่ๆ เซิ่นหานก็คิดว่าตัวเองจะต้องเด็ดขาด ไม่ยอมให้ใครมารังแก

แต่เขาก็รู้ความจริงอย่างรวดเร็วว่า ตัวเองที่มาอยู่ในร่างนี้ ก็เป็นเพียงทายาทที่ไม่ได้รับความโปรดปราน

อย่าว่าแต่จะเด็ดขาดเลย ถ้าหากไปขัดใจผู้มีอำนาจในจวน

วันรุ่งขึ้น เมืองอวิ้นอานก็คงจะประกาศว่าเซิ่นหานเกิดป่วยหนักกะทันหัน เสียชีวิตแล้ว จากนั้นก็หาที่ฝังร่างไปเสีย

ขณะนี้ เซิ่นหานกำลังถือตะกร้าเครื่องมือ ซ่อมแซมหลังคาในคฤหาสน์เสิน

อีกครึ่งเดือน น่าจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว

รอบๆ สวนในคฤหาสน์มีต้นไม้สูงใหญ่มากมาย กิ่งไม้แห้งที่หล่นลงมา มักทำให้หลังคาเสียหาย

ตั้งแต่ยามเฉินเป็นต้นมา อาหารกลางวันก็กินขนมจีบสองลูกบนหลังคา จนกระทั่งยามเย็นจึงได้พัก

เมื่อเสร็จงาน เซิ่นหานจัดการเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังครัวของคฤหาสน์เสินเพื่อกินอาหารเย็น

คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเซิ่นหานเป็นคนรับใช้หรือบ่าวในบ้าน

แต่ความจริง เขาเป็นคุณชายคนที่ห้าของคฤหาสน์เสิน หลานชายแท้ๆ ของท่านอ๋องเซิน

ในห้องครัว เซิ่นหานนั่งลงที่ประจำของตัวเอง

คนรับใช้รอบข้างก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาเหมือนคุณชาย ต่างคนต่างกินต่างดื่ม

ท่าทีที่มีต่อเซิ่นหาน บางคนก็เห็นใจ สงสาร

บางคนก็เยาะเย้ย สะใจในความโชคร้ายของเขา

"แต่ก่อนน่ะ ฉันเคยคิดว่าคนที่โชคร้ายที่สุดในโลกนี้คือคุณชายฮั่นของพวกเรา

อุตส่าห์เกิดมาในตระกูลเซิ่น ได้เป็นหลานชายของท่านอ๋องเซิน แต่กลับถูกรังเกียจขนาดนี้ ต้องมากินข้าวกับพวกเรา ซึ่งเป็นแค่คนรับใช้"

คนพูดเป็นสาวใช้ชื่อว่าไฉ่เยี่ยน

เมื่อเร็วๆ นี้ ฮูหยินคนที่สองสนิทกับเธอมากขึ้น ทำให้เธอกล้าพูดมากขึ้นกว่าแต่ก่อน

สาวใช้และคนรับใช้ข้างๆ ได้ยินเธอพูดแบบนั้น ก็แอบใช้ข้อศอกกระทุ้งเธอเบาๆ เพื่อเตือนว่าเซิ่นหานอยู่ข้างหลังเธอ

แต่ไฉ่เยี่ยนไม่สนใจ พูดต่อจากประโยคเมื่อกี้

"บอกให้รู้นะ ตอนนี้คนที่โชคร้ายที่สุดในโลกนี้ กำลังจะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว~"

คนรอบข้างถึงแม้จะเป็นห่วงเรื่องเซิ่นหานที่อยู่ข้างหลัง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไฉ่เยี่ยนด้วยความอยากรู้

"ดูเหมือนพวกเธอจะยังไม่รู้นะ

คุณชายฮั่นของพวกเรากำลังจะแต่งงานแล้ว และภรรยาที่ยังไม่ทันข้ามธรณีประตูคนนี้ ไม่ว่าจะฐานะหรือหน้าตา ล้วนยอดเยี่ยมมาก~"

คนรับใช้รอบข้างอดไม่ได้ที่จะมองเซิ่นหาน แล้วหันกลับไปจ้องไฉ่เยี่ยนต่อ

"พี่ไฉ่เอี้ยน เธอไม่ได้กำลังล้อเล่นใช่ไหม สถานการณ์ของคุณชายฮั่น...

คงไม่มีสินสอดสักหยวนที่จะจ่ายได้ แล้วจะมีสาวคนไหนที่ยินดีแต่งกับเขาเล่า?"

"แต่งงานกับคุณชายคนที่ห้า งานแต่งงานคงได้จัดแค่ในห้องครัวนี้แหละ"

"จริงด้วย ฮ่าๆๆ..."

พวกคนรับใช้หัวเราะกันครื้นเครง ห้องครัวเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

ไฉ่เยี่ยนก็หัวเราะไปกับทุกคน รอจนเสียงหัวเราะค่อยๆ เบาลง เธอจึงพูดต่อ

"งานแต่งงานนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่พวกเธอคิด นี่เป็นการจัดการสมรสโดยราชวงศ์

และชื่อของคุณหนูคนนั้น พวกเธอต้องเคยได้ยินแน่ๆ เธอคือลูกสาวคนเล็กของรุ่นนี้ในตระกูลซู ซูจินอวี่"

พอชื่อซูจินอวี่หลุดจากปาก สาวใช้และคนรับใช้รอบข้างทั้งหมดต่างตกตะลึง

จากนั้น ความเผอเรอเมื่อครู่ก็หายไปทันที

สายตาที่มองเซิ่นหาน ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นเคารพนบนอบ

ถ้าเซิ่นหานได้แต่งงานกับซูจินอวี่จริงๆ นี่จะเป็นการพลิกชีวิตครั้งใหญ่

พวกเขาเหล่าคนรับใช้ที่ปฏิบัติต่อเซิ่นหานแบบนั้นมาก่อน จะไม่กังวลได้อย่างไร

เซิ่นหานดูเหมือนไม่สนใจที่จะฟังพวกเขาพูดต่อ หยิบขนมจีบสามลูก ถือชามข้าวต้มหนึ่งชาม แล้วเดินจากไป

เมื่อเห็นเซิ่นหานจากไป คนรับใช้พวกนั้นก็ล้อมรอบไฉ่เยี่ยน

"พี่ไฉ่เอี้ยน เธอล้อเล่นใช่ไหม คุณหนูคนที่สามของตระกูลซูจะมาแต่งงานกับเซิ่นหานได้ยังไงกัน

เซิ่นหานมีสถานะอะไรในคฤหาสน์เสิน ตระกูลซูน่าจะรู้ดีนะ..."

"ใช่แล้ว แล้วคุณหนูคนที่สามของตระกูลซูไม่ใช่ถูกใจกับคุณชายใหญ่ของเราหรือ...

พวกเขาสองคนถึงจะเหมาะสมกัน..."

"ราชวงศ์จะมาแยกคู่รักได้ยังไง..."

พวกคนรับใช้และสาวใช้ต่างวุ่นวายกันไปหมด แต่ไฉ่เยี่ยนยังคงสงบ

"พวกเธอใจเย็นๆ หน่อย ลองใช้สมองคิดดูดีๆ ถ้าเซิ่นหานได้แต่งงานกับคุณหนูจินอวี่จริง ฉันจะกล้าพูดแบบนี้เหรอ?

บอกตามตรง พวกฮูหยินและคุณย่ากำลังหาทางแก้ไขอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องยกเลิกงานแต่งงานนี้ให้ได้"

...

เกี่ยวกับข่าวลือพวกนี้เรื่องตัวเอง เซิ่นหานเคยได้ยินคนพูดให้ฟังมาก่อนแล้ว

คุณหนูคนที่สามของตระกูลซู ซูจินอวี่ เป็นหญิงงามที่มีชื่อเสียงในต้าเว่ย

นอกจากจะมีใบหน้างดงาม ในด้านการเข้าใจวิถีกระบี่ เธอก็มีพรสวรรค์อันน่าทึ่ง

มีคนว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เทพกระบี่บนเขาเสี่ยวเยาได้รับเธอเป็นศิษย์แล้ว

เธอกับคุณชายใหญ่ตระกูลเซิ่น เสินเย่ ต่างเป็นคนที่มีความสามารถและรูปโฉมงดงาม อีกทั้งยังชอบพอกัน

ผู้คนต่างคิดว่าตระกูลเซิ่นจะเป็นญาติกับตระกูลซู ความสัมพันธ์ของสองตระกูลก็จะยิ่งแนบแน่น

ดูเหมือนว่าตอนนี้ ทั้งสองตระกูลจะเป็นญาติกันจริงๆ แต่ซูจินอวี่กลับถูกราชวงศ์ยกให้แต่งงานกับเซิ่นหาน...

กลับมาที่ห้องเล็กๆ อันโทรม เซิ่นหานโรยเถ้าบนพื้นอย่างชำนาญ เพื่อป้องกันความชื้นในห้อง

เขานอนลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า ในหัวยังคิดถึงเรื่องการยกให้แต่งงานของราชวงศ์

หัวหน้าตระกูลเสิน หยุนอันโหว ปัจจุบันควบคุมกองทหารฝั่งตะวันออกของต้าเว่ย

หัวหน้าตระกูลซู อู่หยาง ถึงแม้จะสละอำนาจทางทหารไปแล้ว แต่ในกองทัพก็ยังคงมีอิทธิพลอยู่มาก

ใครๆ ก็รู้ว่าคนที่เหมาะสมกับซูจินอวี่มากกว่า น่าจะเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเซิ่น เสินเย่

ถ้าพูดถึงพรสวรรค์และอิทธิพล เสินเย่แทบจะเหนือกว่าซูจินอวี่อยู่ครึ่งส่วน

อนาคตตำแหน่งหัวหน้าตระกูลเสิน ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็จะเป็นเสินเย่ที่สืบทอด

แล้วเซิ่นหานมีสถานะอะไรในตระกูลเสิน?

เทียบกับสาวใช้หรือคนรับใช้ที่เป็นที่โปรดปรานแล้วยังด้อยกว่า

ราชวงศ์เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้เรื่องพวกนี้

แต่กลับยกให้เซิ่นหานแต่งงานกับซูจินอวี่

นั่นแสดงว่า ราชวงศ์กำลังก่อเรื่อง ตั้งใจสร้างความวุ่นวาย

การยกให้แต่งงานของราชวงศ์ครั้งนี้ ไม่รู้ว่าพวกคนในตระกูลเซิ่นจะทำอะไรแปลกๆ อีก

เซิ่นหานแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบ แต่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยาก

เขาส่ายหัว หยิบตำรามาเล่มหนึ่ง แล้วพลิกอ่านต่อ

《วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำ》 วิชาบำเพ็ญเพียรที่พบเห็นได้ทั่วไป

ถึงจะพบเห็นได้บ่อย แต่ตำราเล่มนี้ไม่ใช่วิธีบำเพ็ญตนที่เข้าใจง่าย

ตรงกันข้าม มันขึ้นชื่อว่ายาก คนส่วนใหญ่อ่านไม่เข้าใจว่าในนั้นเขียนอะไร

ดังนั้น แม้จะแพร่หลาย แต่ก็ไม่มีใครอยากเสียเวลามาศึกษาวิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำนี้

กลั้นลมหายใจ เซิ่นหานพยายามมองตำราอีกครั้ง

ในสายตาของเซิ่นหาน บนตำราปรากฏตัวอักษรสีเทาเล็กๆ บรรทัดหนึ่ง: 【ตำราที่เข้าใจยาก】

ในช่วงหนึ่งปีที่มาอยู่ที่ต้าเว่ย เซิ่นหานพยายามทำความเข้าใจว่านี่คืออะไรกันแน่

ความผิดปกติในสายตาของเขา ต้องมีความมหัศจรรย์แน่นอน

ตอนแรก เซิ่นหานมองได้แค่สองครั้งก็รู้สึกวิงเวียน แต่หลังจากฝึกฝนมาหนึ่งปี ตอนนี้เขาสามารถจดจ่อมองได้ครึ่งธูป

ผ่านไปหนึ่งเค่อ เหมือนเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

แต่อย่างน้อย พลังจิตของเขาเองก็รู้สึกเพิ่มขึ้นบ้าง

เซิ่นหานกำลังจะละสายตาออก แต่ตัวอักษรสีเทาบนตำรากลับสั่นเบาๆ ในตอนนี้

ท่ามกลางความตกใจ ตัวอักษรสีเทา 【ตำราที่เข้าใจยาก】 เริ่มแตกกระจาย

ตัวอักษรเล็กๆ 【ที่เข้าใจยาก】 เปลี่ยนเป็นเทพสัมผัสสายหนึ่ง ตกลงไปในทะเลแห่งจิตวิญญาณของเขา

ขมับเจ็บแปลบเล็กน้อย นอกจากนั้นก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใด

เซิ่นหานรีบเข้าไปหยิบตำรา ตอนนี้บน《วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำ》มีเพียงตัวอักษรใหญ่สองตัวลอยอยู่ คือ 【ตำรา】

คำขยายที่อยู่ข้างหน้า 【ที่เข้าใจยาก】 ได้หายไปแล้ว

รีบพลิกดูตำรา เซิ่นหานอึ้งไปเลย

วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำเล่มนี้ เขาศึกษามาครึ่งปีกว่าแล้ว เนื้อหาข้างในแทบจะท่องจำได้หมดแล้ว

แต่คำอธิบายในนั้นยุ่งเหยิงมาก มักจะไม่ตรงกับความหมายที่แท้จริง บางครั้งการใช้คำก็คลุมเครือ

เซิ่นหานใช้เวลาปีกว่าแล้ว แม้แต่หน้าแรกก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด

แต่คราวนี้เมื่อพลิกดูตำรา ตัวอักษรบนนั้นกลับอ่านง่ายขึ้น ประโยคก็กลายเป็นเข้าใจได้

เซิ่นหานคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ไม่เลว เพียงแต่《วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำ》นี้ยากจริงๆ

หลังจากที่คำว่า 【ที่เข้าใจยาก】 หายไป อ่านรู้เรื่องแล้ว แต่การเข้าใจก็ยังยากอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม ส่วนแรกของวิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำ เซิ่นหานเข้าใจแล้ว

นั่งขัดสมาธิ ลองใช้วิธีที่กล่าวไว้ในตำราเพื่อฝึกฝน

หายใจเข้า หายใจออก เพ่ง รวม!

วิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำมหัศจรรย์จริงๆ เพียงแค่ครึ่งธูป เซิ่นหานก็รู้สึกว่าร่างกายและจิตใจของตนเองพัฒนาขึ้นหลายส่วน

วิชากำลังภายในชุดนี้เป็นวิชาที่สร้างพื้นฐานให้กับผู้บำเพ็ญ เป็นรากฐานของตึกสูงในอนาคต

ผ่านไปหนึ่งธูป เซิ่นหานรู้สึกว่าสมองของเขาแจ่มชัดขึ้น มือและเท้าก็คล่องแคล่วขึ้นมาก

มั่นคงดั่งภูเขา แต่ก็ไหลเลื่อนต่อเนื่องเหมือนสายน้ำ

การเปลี่ยนแปลงของตัวเองทำให้เซิ่นหานรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

ความสามารถของตนเอง ที่แท้ก็ใช้แบบนี้

วางวิชาฝึกร่างกายแห่งขุนเขาและสายน้ำไว้ด้านข้าง เซิ่นหานมุ่งจิตสำนึกเข้าไปในสมอง

คำขยาย 【ที่เข้าใจยาก】 ที่ดึงออกมาก่อนหน้านี้ อยู่ในสมองของเขา

นิ้วมือเขาคลึงเบาๆ คำขยายสีเทานั้นก็เหมือนถูกเขาจับไว้ในมือ

เซิ่นหานมีการคาดเดา

ความสามารถพิเศษของเขา น่าจะเป็นการดึงคุณสมบัติบางอย่างของวัตถุบางชิ้นออกมา

และหลังจากดึงออกมาแล้วยังสามารถนำไปใส่ในวัตถุอื่นได้อีก

คิดได้ดังนั้น เซิ่นหานก็รวมจิตอย่างแน่วแน่

คำขยายสีเทานั้นตามนิ้วของเขา ติดอยู่บนแท่งไม้สั้นๆ แท่งหนึ่ง

แท่งไม้สั้นๆ ที่ปกติธรรมดา กลับเปลี่ยนรูปร่างในพริบตา

เปลี่ยนเป็นส่วนหัวกลมๆ มีรูเล็กๆ ตรงกลาง ส่วนกลางยังมีกิ่งกลมๆ เล็กๆ ยื่นเอียงๆ ออกมาด้วย

แท่งไม้เรียบลื่นทั้งแท่ง เซิ่นหานมอง แม้เขาจะหน้าหนาแค่ไหน ก็อดหน้าแดงไม่ได้

ลอยอยู่บนแท่งไม้ ก็มีตัวอักษรสีเทา 【แท่งไม้ที่เข้าใจยาก】

แท่งไม้นี้ เข้าใจยากจริงๆ คนธรรมดาจะรู้ได้อย่างไรว่ามันใช้ทำอะไร...

ตอนนี้เซิ่นหานยืนยันความสามารถของตัวเองแล้ว ความสามารถที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ อนาคตเขาคงจะสามารถหาชีวิตที่สงบได้

ครู่หนึ่งผ่านไป เซิ่นหานได้ดึงคำขยาย 【ที่เข้าใจยาก】 ที่ใช้ไปแล้วกลับมาอีกครั้ง

และหลังจากดึงออกมาครั้งนี้ คำขยายนั้นก็หายไปเลย

ดูเหมือนคำขยายที่ดึงออกมา จะใช้ได้เพียงครั้งเดียว

ถึงจะมีข้อจำกัดนี้ แต่ความสามารถนี้ก็ยังคงทรงพลังมาก

ข้างนอกยังคงมืดสนิท คงจะถึงยามเหมาแล้ว