ถูกเมทปฏิเสธ ถูกอัลฟ่าศัตรูครอบครอง

สิบปีที่ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับคู่ของฉัน อัลฟ่าสิงหา วันนี้ควรจะเป็นวันสถาปนาฉันขึ้นเป็นลูน่าแห่งฝูงจันทราเงิน เป็นการเฉลิมฉลองความภักดีที่ไม่เคยสั่นคลอนของฉัน

แต่ก่อนพิธีจะเริ่ม ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับเบต้าของเขา เขาเรียกฉันว่า "นาแล้ง" และเยาะเย้ยว่าเขากำลังจะแทนที่ฉันด้วยเดียร์ ชู้รักที่กำลังตั้งท้องของเขา เขายังพนันขันต่ออีกว่าฉันจะซมซานกลับมาหาเขาภายในสามวัน

ต่อหน้าสมาชิกทั้งฝูง เขาประกาศให้เดียร์เป็นลูน่าคนใหม่ พร้อมชูใบรับรองแพทย์ปลอมๆ ขึ้นเป็นหลักฐานยืนยันความล้มเหลวของฉัน เมื่อฉันพยายามจะเดินจากไป ฉันกลับถูกกล่าวหาว่าทำร้ายเธอ

อำนาจแห่งอัลฟ่าของสิงหากระแทกเข้าใส่ฉันอย่างจัง บังคับให้ฉันทรุดลงกับพื้น "นางทำร้ายลูน่าในอนาคตของพวกเจ้า" เขาประกาศก้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

คำสั่งสุดท้ายของเขาคือแส้ แส้ที่ถักทอด้วยเส้นเงินฟาดลงบนแผ่นหลังของฉันจนเปิดเป็นแผลเหวอะหวะ ก่อนที่นักรบของเขาจะโยนฉันทิ้งราวกับขยะ ปล่อยให้ฉันไปตายในป่า

ฉันหมดสติไปเพราะความเจ็บปวดและพิษร้าย ก่อนจะตื่นขึ้นมาในฐานะนักโทษอีกครั้ง คนที่กำลังจ้องมองฉันอยู่คืออัลฟ่าที่น่าเกรงขามแห่งฝูงคู่แข่ง คิรากร เมฆินทร์ เขามองเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุดของฉัน แล้วเสียงทุ้มเย็นเยียบของเขาก็เอ่ยถามขึ้น เป็นการทวนคำพูดที่หลอกหลอนฉันมานานหลายปี

"หมาป่าไร้ค่า?"

บทที่ 1

มุมมองของจันทร์เจ้า:

ครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับคิรากร เมฆินทร์ ฉันอยู่ในฐานะนักโทษของเขา ความทรงจำนั้นเลือนรางไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว ตัดกับเสียงทุ้มเย็นที่ก้องกังวานอยู่ในหัวของฉันอย่างชัดเจน

มันคือกระแสจิต ช่องทางสื่อสารส่วนตัวระหว่างมนุษย์หมาป่า แต่ครั้งนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับและล่วงล้ำ เสียงของคิรากรที่ดังกระหึ่มราวกับเสียงฟ้าร้องอยู่ไกลๆ กำลังพูดกับคู่ของฉัน... กับสิงหา

"ฉันจับตัวนางไว้แล้ว สิงหา ว่าที่ลูน่าตัวน้อยของแก"

ฉันถูกมัดติดอยู่กับต้นไม้ ร่างกายปวดร้าวไปหมด แต่คำตอบของสิงหาต่างหากที่ทำให้ใจฉันแหลกสลายอย่างแท้จริง เขากำลังอยู่กับชู้รักคนใหม่ ดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน และความคิดของเขาก็เป็นคลื่นแห่งความรังเกียจที่ส่งตรงมาที่ฉัน

"เก็บมันไว้เลย" เสียงของสิงหาแทรกผ่านกระแสจิตเข้ามา ปราศจากความอบอุ่นใดๆ "สั่งสอนมันซะ ยังไงมันก็แค่หมาป่าไร้ค่าตัวหนึ่ง"

นั่นคือภาพในอดีต... คือฝันร้าย

มาถึงวันนี้ สิบปีหลังจากที่ฉันปฏิญาณตนกับเขาเป็นครั้งแรก ควรจะเป็นวันสถาปนาของฉัน วันที่ฉันจะได้เป็นลูน่าแห่งฝูงจันทราเงินอย่างเป็นทางการ ทุกคนบอกว่ามันเป็นเพียงพิธีการ เป็นการเฉลิมฉลองความทุ่มเทตลอดหนึ่งทศวรรษ

ฉันคิดผิด

ฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของอัลฟ่าเพื่อตามหาสิงหา ในใจเต้นระรัวด้วยความประหม่า ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย และฉันก็ได้ยินเสียงของเขา ไม่ใช่ผ่านกระแสจิต แต่เป็นเสียงพูดจริงๆ ของเขาที่เจือไปด้วยความโหดร้ายที่ฉันพยายามบังคับตัวเองให้มองข้ามมานานหลายปี

เขากำลังคุยกับเมฆา เบต้าของเขา

"นางคิดจริงๆ ว่าวันนี้เป็นวันของนาง" สิงหาแค่นหัวเราะ และเสียงนั้นก็เหมือนน้ำแข็งที่ราดรดลงบนจิตวิญญาณของฉัน "น่าสมเพชสิ้นดี"

"ท่านจะทำยังไงครับ อัลฟ่า?" เมฆาถาม

"ทำในสิ่งที่ฉันควรจะทำมาตั้งหลายปีแล้ว ประกาศชื่อลูน่าที่สามารถให้ทายาทกับฝูงนี้ได้จริงๆ เดียร์น่ะท้องได้ ส่วนจันทร์เจ้าก็เป็นแค่นาแล้ง" สิงหาหัวเราะหึๆ เป็นเสียงต่ำๆ ที่น่ารังเกียจ "ฉันให้เวลาสามวัน สามวันก่อนที่นางจะซมซานกลับมา อ้อนวอนขอเศษเดนที่ฉันจะโยนให้แกอยากจะพนันกับฉันไหมล่ะ?"

หัวใจของฉันไม่ได้แค่แหลกสลาย... มันกลายเป็นผุยผงไปแล้ว

ฉันไม่เสียเวลาสวมชุดพิธีการสีขาว ฉันเดินไปยังลานกว้างที่ใช้จัดพิธีด้วยกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ กับเสื้อสเวตเตอร์บางๆ หนึ่งตัว สมาชิกทุกคนในฝูงอยู่ที่นั่น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

สิงหาเห็นฉัน และใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล อำนาจแห่งอัลฟ่าของเขา พลังที่บีบบังคับให้หมาป่าชั้นผู้น้อยต้องเชื่อฟัง กระแทกเข้าใส่ฉันอย่างจัง

"นี่มันหมายความว่ายังไง จันทร์เจ้า? ทำไมเธอถึงพยายามจะทำให้ฉันขายหน้า?"

เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามต่ำๆ และฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่อยู่เบื้องหลังซึ่งพยายามจะทำให้เข่าฉันอ่อนยวบ ทำให้ฉันต้องคุกเข่าขอโทษ แต่ความเจ็บปวดในอกของฉันมันรุนแรงกว่าคำสั่งของเขา ฉันยืนหยัดอย่างมั่นคง

เขาเห็นแววตาที่ท้าทายของฉัน และสีหน้าของเขาก็แข็งกร้าวขึ้น เขาตัดสินใจที่จะเปิดไพ่ของตัวเอง

"ฝูงของข้า" เขาตะโกนก้อง เสียงสะท้อนไปทั่วฝูงชนที่เงียบกริบ "เป็นเวลาสิบปี ที่เรารอคอยทายาท รอคอยสัญลักษณ์แห่งพรจากเทพีจันทรา เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเทพีทรงมีเส้นทางอื่นให้แก่เรา"

เขาผายมือไปด้านข้าง และโอเมก้าสาวคนหนึ่ง เดียร์ ทัคเกอร์ ก็ก้าวออกมา เธอดูเปล่งปลั่ง มือวางปกป้องหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของเธอ

"เทพีจันทราได้ประทานพรให้ข้าด้วยเมทที่สามารถให้กำเนิดทายาทได้! เดียร์จะเป็นลูน่าคนใหม่ของพวกเจ้า และนางกำลังอุ้มท้องอนาคตของฝูงนี้อยู่!" เขาชูกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้น ซึ่งก็คือใบรับรองแพทย์ฉบับปลอมราคาถูก ฝูงชนสูดหายใจเฮือก จากนั้นเสียงปรบมือจากพวกประจบสอพลอก็เริ่มดังขึ้นทีละน้อย

ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่กรีดร้อง ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ

ฉันหันหลังให้เขา ให้กับฝูงที่ตอนนี้กำลังซุบซิบนินทาและชี้นิ้วมาที่ฉัน แล้วฉันก็เดินจากไป

"สามวันนะ จันทร์เจ้า!" เสียงเยาะเย้ยของสิงหาไล่ตามหลังฉันมา "ฉันจะรอวันที่เธอซมซานกลับมา!"

ที่ขอบลานพิธี เดียร์ก้าวมาขวางหน้าฉันไว้ เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอิ่มเอมใจในชัยชนะ แล้วลูบท้องของตัวเอง "ตอนนี้เขาเป็นของฉันแล้ว ตำแหน่งก็เป็นของฉัน อนาคตก็เป็นของฉัน"

ประกายแห่งความโกรธที่ร้อนระอุและดิบเถื่อนทะลุผ่านความชาด้านของฉันออกมาในที่สุด ฉันผลักเธอออกไป ไม่ได้แรงมาก แค่พอให้ผ่านไปได้

"นางทำร้ายลูน่าของเรา!" ใครคนหนึ่งกรีดร้องขึ้น

สิงหามาอยู่ข้างฉันในพริบตา มือของเขาบีบแขนฉันราวกับคีมเหล็ก เขาเห็นว่ามันเป็นการโจมตีทายาทในอนาคตของเขา

อำนาจแห่งอัลฟ่าของเขากระหน่ำลงมาที่ฉันอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยม "คุกเข่า!"

ร่างกายของฉันทรยศฉัน ขาของฉันอ่อนพับ และฉันก็ล้มลงบนพื้นดิน ความอัปยศอดสูนั้นแผดเผายิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกายใดๆ สิงหามองลงมาที่ฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์

"นางทำร้ายลูน่าในอนาคตและลูกที่ยังไม่เกิดของข้า นางจะต้องถูกลงโทษ" เขาพยักหน้าให้นักรบของเขา "เอาแส้มา แส้ที่ถักด้วยเส้นเงิน"

คืนนั้น หลังจากที่แส้ฟาดจนหลังฉันเปิดเป็นแผลเหวอะหวะ พวกเขาก็โยนฉันออกมา ถูกขับไล่และแตกสลาย ฉันเดินโซซัดโซเซผ่านป่าโบราณที่กั้นพรมแดนของเรา พิษเงินเจือจางในบาดแผลเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้าๆ ทำให้ภาพที่เห็นพร่ามัวและขาสั่นเทา

ฉันล้มลงกองกับใบไม้และหมดสติไป

เมื่อฉันตื่นขึ้น ก็ได้ยินเสียงสะท้อนของความทรงจำที่น่าขนลุก ฉันถูกมัดติดอยู่กับต้นไม้ ครั้งนี้อยู่บนขอบหน้าผา ร่างสูงตระหง่านยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เงาดำของเขาทาบทับกับแสงจันทร์สีซีด

เขาคืออัลฟ่าแห่งฝูงพนาไพรดำซึ่งเป็นคู่แข่ง... คิรากร เมฆินทร์

เสียงของเขาเย็นเยียบและเฉียบคมเหมือนที่ฉันจำได้จากฝันร้ายครั้งแรก เขามองสำรวจฉัน สายตาจับจ้องอยู่ที่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งและบาดแผลที่เลือดไหลไม่หยุด จากนั้นเขาก็ทวนคำพูดที่หลอกหลอนฉันมานานหลายปี คำพูดที่สิงหาเคยพูด

เขาเอียงศีรษะ เสียงทุ้มต่ำของเขาเป็นเสียงพึมพำที่แฝงไปด้วยคำถาม "หมาป่าไร้ค่า?"

---