วันที่ฉันตาย และกลับมามีชีวิต

มาร์คจ้องมองเธอ รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ของเขาจางลง “หย่าเหรอ? เอวา คุณเป็นอะไรไป?”

แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขาดู...โล่งใจ? ไม่สิ เจ้าเล่ห์ต่างหาก

“ที่จริง ที่รัก ผมก็กำลังจะคุยกับคุณเรื่องคล้ายๆ กัน”

เขานั่งลง เอนตัวมาข้างหน้าอย่างมีลับลมคมใน

“โคลอี้กำลังแย่เลย การเปิดตัวแบรนด์ของเธอ... มีพวกเกรียนคีย์บอร์ดในเน็ต โจมตีแรงมาก พวกมันหาว่าเธอเป็นเมียน้อย หาว่าผมทิ้งครอบครัวไปหาเธอ”

เอวาฟังอย่างเงียบๆ ความรู้สึกเย็นเยียบก่อตัวขึ้นในท้อง มันช่างไร้สาระสิ้นดี

“ผมเลยคิดว่า...” มาร์คพูดต่อ “ถ้าเราแยกกันอยู่ชั่วคราวล่ะ? หย่ากันเงียบๆ เร็วๆ แค่ในนาม”

เขารีบพูดต่อ “มันจะช่วยลดกระแสโจมตีโคลอี้ได้ แสดงให้ทุกคนเห็นว่าผมโสดแล้ว พวกเกรียนจะได้เลิกยุ่ง พอแบรนด์ของเธออยู่ตัวแล้ว เราก็ค่อย...กลับมาคืนดีกัน มันก็แค่การแสดง เอวา เพื่อปกป้องอาชีพของโคลอี้”

เอวามองหน้าเขา ในชาติที่แล้ว ที่จบลงด้วยความสยดสยอง เธออาจจะร้องไห้ อ้อนวอน

แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกถึงความตั้งใจที่เย็นชาและแข็งกร้าว เขากำลังยื่นทางออกให้เธอ ห่อด้วยความเห็นแก่ตัวของเขาเอง

“ได้สิ มาร์ค” เธอพูด

เขาประหลาดใจจนกะพริบตา “ได้เหรอ? ง่ายๆ อย่างนี้เลย?”

“ใช่ แต่ฉันต้องการสัญญาแยกกันอยู่ที่มีผลผูกพันตามกฎหมาย แบ่งสินทรัพย์อย่างยุติธรรม ส่วนของฉันในบ้าน และในบริษัทสถาปนิกของคุณ จำได้ไหมว่าฉันช่วยลงทุน”

ความประหลาดใจของเขากลายเป็นความสงสัย “ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้? จู้จี้จุกจิกจัง? ผมนึกว่าคุณจะเข้าใจซะอีก มันก็แค่ชั่วคราว”

“มันไม่ใช่เรื่องจู้จี้จุกจิก มาร์ค มันคือความฉลาด ถ้าเราจะหย่ากัน แม้จะ ‘เพื่อการแสดง’ มันก็ต้องทำให้ถูกต้อง”

ความสงบของเธอทำให้เขาประหม่า นี่ไม่ใช่เอวาที่เขารู้จัก

มาร์คซึ่งกระตือรือร้นที่จะช่วยโคลอี้ให้พ้นจาก “ปัญหา” ของเธอ รีบเร่ง

“ก็ได้ๆ สัญญาที่ถูกต้อง ทนายของผมจัดการร่างให้เร็วๆ ได้ เราเซ็นกันพรุ่งนี้เลย”

เขายังอุตส่าห์แสร้งทำเป็นขอโทษ “ผมขอโทษที่มันต้องเป็นแบบนี้ เอวา แต่เพื่อสิ่งที่ดีที่สุด คุณจะเห็นเอง โคลอี้ต้องการสิ่งนี้จริงๆ”

เขาเชื่อคำโกหกของตัวเองอย่างสนิทใจ ว่านี่คือการเสียสละอันสูงส่งที่เขากำลังทำ

เอวามองเขา ผู้ชายที่เธอเคยรัก ตอนนี้เป็นคนแปลกหน้าที่พูดจาไร้สาระ

“มาร์ค” เอวาพูด เสียงของเธออ่อนลง เป็นการทดสอบครั้งสุดท้าย “คุณรู้บ้างไหมว่าเรื่องนี้มันทำร้ายครอบครัวแค่ไหน? ทำร้ายลีโอแค่ไหน?”

เธอค้นหาในใบหน้าของเขาเพื่อหาร่องรอยของความห่วงใยที่แท้จริง ร่องรอยของผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย

ไม่มีเลย มีแต่ความรำคาญ

เธอตระหนักด้วยความเจ็บปวดว่าความรักที่เธอเคยมีให้เขาได้ตายไปแล้ว มันตายไปพร้อมกับลีโอในภพชาตินั้น และมันก็ยังคงตายอยู่ในตอนนี้

มาร์คโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “อย่าดราม่าสิ เอวา มันเป็นการหย่าปลอมๆ ลีโอไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียดด้วยซ้ำ เรายังคงเป็นครอบครัวกันอยู่ เราจะกลับมาคืนดีกันเมื่อเรื่องนี้ซาลง มันก็แค่กระดาษแผ่นเดียว”

ความใจแข็งของเขาน่าทึ่ง เขาไม่เห็นความเสียหายทางอารมณ์ที่เขากำลังก่อขึ้นเลยจริงๆ

การย้ำคำว่า “หย่าปลอมๆ” และ “กลับมาคืนดีกัน” เป็นเหมือนมนต์ที่เขาใช้เพื่อโน้มน้าวตัวเอง

วันต่อมา พวกเขาอยู่ในสำนักงานทนายความของเขา

เอวาอ่านสัญญาอย่างละเอียด มันยุติธรรมอย่างน่าประหลาดใจ อาจเป็นเพราะมาร์คต้องการให้เรื่องนี้เสร็จเร็วๆ และไม่ต้องการให้เธอยุ่งยาก

เธอหยิบปากกาขึ้นมา มือของเธอนิ่ง

เธอเซ็นชื่อของเธอ ก้าวที่เด็ดขาด

มาร์คถอนหายใจเบาๆ อย่างมีชัยชนะ “ดีมาก งั้นก็เรียบร้อย”

เขาไม่สามารถซ่อนความโล่งใจของเขาได้

“แล้วลีโอล่ะ?” เอวาถาม ขณะที่พวกเขาเดินออกมา “บ่ายนี้เขามีเรียนทดลองค่ายหุ่นยนต์นะ คุณสัญญาว่าจะพาเขาไป”

มาร์คดูร้อนรน “โอ้ ใช่ เอ่อ พอดีมีเรื่องด่วนกับโคลอี้น่ะ หลานสาวของเธอ เพิ่งย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ แล้วก็สนใจเรื่องหุ่นยนต์มาก โคลอี้เลยขอให้หลานเธอมาเรียนแทนลีโอ ถือว่าช่วยพี่สาวเธอมากเลยนะ เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวด้วย คุณก็รู้”

เอวาหยุดกึก “คุณยกที่ของลีโอให้คนอื่นเหรอ? ให้หลานของโคลอี้?”

“มันก็แค่คลาสทดลองเรียน เอวา เขาไปวันอื่นก็ได้ ครอบครัวของโคลอี้กำลังลำบากมาก”

ความตกใจ ความโกรธ ความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง เขาเริ่มให้ความสำคัญกับครอบครัวขยายของโคลอี้มากกว่าลูกชายของตัวเองแล้ว

เอวารู้สึกถึงความห่างเหินทางอารมณ์อย่างสมบูรณ์

ผู้ชายคนนี้ สามีของเธอ เป็นคนแปลกหน้า การกระทำของเขาไม่ใช่แค่มีข้อบกพร่อง แต่น่ารังเกียจ

ไม่มีคำว่า “เรา” อีกต่อไป มีเพียงเธอกับลีโอ

และเธอจะปกป้องลีโอ

การเดินทางไปศาลเป็นภาพเบลอของความขมขื่นและน่าขัน

พวกเขายืนอยู่ต่อหน้าผู้พิพากษา พึมพำคำตอบที่จำเป็น

มันรวดเร็วและไม่เป็นส่วนตัว แตกต่างจากวันแต่งงานของพวกเขาที่เต็มไปด้วยความหวังและเสียงหัวเราะ

มาร์คแทบจะเต้นอยู่กับที่ กระตือรือร้นที่จะให้มันจบๆ ไป

ทันทีที่ผู้พิพากษาประกาศว่าพวกเขาหย่ากันแล้ว โทรศัพท์ของมาร์คก็สั่น

เขามองมันแล้วยิ้มกว้าง

“ต้องไปแล้ว” เขาพูด พลางหันหลังกลับไปแล้ว “โคลอี้ต้องการให้ผมช่วยเลือกสถานที่จัดงานเปิดตัว นี่เยี่ยมไปเลย เอวา ทันเวลาพอดี”

เขาไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ

เอวายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว เอกสารการหย่าอยู่ในมือ

รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนริมฝีปากของเธอ ทันเวลาพอดี... สำหรับเขาน่ะสิ

เธอจำวันแรกๆ ของพวกเขาได้ ความหลงใหล ความฝันที่พวกเขามีร่วมกัน

มันผิดพลาดไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

มันเริ่มขึ้นอย่างแนบเนียน เขาหมกมุ่นกับงานมากขึ้น หรืออย่างน้อยเธอก็คิดอย่างนั้น

แล้วโคลอี้ก็กลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง คนรู้จักเก่าสมัยมหาวิทยาลัย พ่อของเธอเป็นคนให้โอกาสครั้งใหญ่ครั้งแรกแก่มาร์ค

มาร์ครู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ โคลอี้ก็ใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้น

“มิตรภาพ” เติบโตขึ้น การกลับดึก การคุยโทรศัพท์เสียงกระซิบ

เอวาตาบอดและไว้ใจ

ไม่เอาอีกแล้ว ไม่มีทางย้อนกลับไป โอกาสครั้งที่สองนี้เป็นของขวัญ และเธอจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่า

เอวาเดินไปที่โรงรับจำนำ

เธอถอดแหวนหมั้นเพชรที่มาร์คให้เธอ มันเคยเป็นสัญลักษณ์ของความรักของพวกเขา

ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนโซ่ตรวน

“เท่าไหร่คะ?” เธอถามเจ้าของร้าน

เขาบอกราคา เธอรับมันโดยไม่ต่อรอง

มันน่าขันสิ้นดี แหวนที่เขาใช้สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป ตอนนี้กลับกลายเป็นทุนให้เธอหนีจากเขา

กลับมาที่บ้าน—*บ้านของเธอ* ในตอนนี้ ตามข้อตกลง จนกว่าจะขายและแบ่งเงินกัน—เธอเริ่มเก็บของ

ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าของเธอ แต่ของลีโอด้วย

เธอต้องพาพวกเขาหนีจากอิทธิพลที่เป็นพิษของมาร์ค หนีจากการคุกคามของโคลอี้

เริ่มต้นใหม่ ที่ไหนสักแห่งที่เงียบสงบ

“แม่ครับ?” ลีโอเข้ามาในห้อง ริมฝีปากล่างของเขาสั่น

เขาถือแท็บเล็ตขึ้นมา เกมหุ่นยนต์โปรดของเขาอยู่บนหน้าจอ

“คนที่ค่ายส่งอีเมลมา เขาบอกว่าที่ของผมสำหรับโปรแกรมภาคฤดูร้อน... หายไปแล้ว พ่อยกให้คนชื่อลิลลี่ หลานสาวของโคลอี้”

น้ำตาคลอเบ้า “แต่ผมอยากไปมากเลยนะ”

ความคับข้องใจ ความกังวล นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทรยศของมาร์ค แม้แต่ในเส้นเวลาใหม่นี้