ย้อนรอยอดีตรัก

เพื่อให้ได้รักเขาและได้อยู่ด้วยกันแบบสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอยอมเกลียดชังผู้ชายอีกคนที่หวังดีต่อเธอมากที่สุดแต่เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้คือกับดักที่น้องสาวต่างมารดาของเธอได้วางแผนเอาไว้ล่วงหน้า

อิงฟ้าต้องการหัวใจของเธอมาตลอด จึงแกล้งเป็นน้องสาวที่แสนดีและน่าสงสารให้เธอนั้นตายใจ

"พี่คะ ขอบคุณสำหรับหัวใจของพี่ล่วงหน้าด้วยนะคะ"

หญิงสาวตรงหน้าจับมือของเธอแล้วร้องไห้ แต่แววตาของเธอนั้นกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอกำลังแสดงออกมา

ผู้หญิงตรงหน้าคือน้องสาวของเธอ เป็นน้องสาวต่างมารดาที่บิดาของเธอพาเข้ามาหลังจากที่มารดาของเธอจากไปได้ไม่นานนัก น้องสาวคนนี้อายุห่างกันกับเธอเพียงไม่กี่เดือน นั่นก็หมายความว่าบิดาของเธอมีชู้มานานแล้ว เธอได้แต่เจ็บใจและเสียใจที่ได้รู้ความจริงในเวลาที่สายเกินแก้ไปแล้ว แถมยังถูกพวกเขาทำร้ายจนเป็นเช่นนี้อีกด้วย

"ขอบคุณนะที่รัก ที่คุณยอมเสียสละได้แม้กระทั่งหัวใจของคุณเองเพื่อน้องสาวของคุณ"

เสียงของชายหนุ่มนั้นเจ็บปวดยิ่งนัก แต่สำหรับเธอแล้วนั้นมันไม่ใช่เลย เขากำลังแสดงละครต่อหน้าทุกคนว่าเขาเจ็บปวดมากเพียงใด ต่อสิ่งที่ภรรยาของตัวเองกำลังทำเพื่อน้องสาว เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้กับเธอ ทำไมเขาถึงเกลียดชังเธอและร่วมมือกับน้องสาวของเธอ

"ใช่ ภรรยาของเธอป่วยมานานแล้ว ซึ่งมันยากที่จะรักษาให้หายได้ เธอตัดสินใจถูกแล้วที่ยอมมอบหัวใจให้น้องสาวของเธอ" นี่คือสิ่งที่แม่เลี้ยงของเธอพูดออกมา

"เมื่อคุณตัดสินใจแล้วผมเองก็จะทำตามสิ่งที่คุณขอเป็นครั้งสุดท้าย พวกคุณเป็นพี่น้องที่รักกันมากจริงๆ ไม่ต้องห่วงนะครั้งนี้ผมจะเป็นคนผ่าตัดคุณเอง" ฟังไม่ผิดหรอกสามีของเธอเป็นหมอ เขาเป็นหมอที่มีความสามารถและเก่งมากของโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ตอนนี้เขากำลังทำผิดต่อภรรยาตัวเอง

แผนทุกอย่างถูกวางไว้ล่วงหน้า พวกคนชั่วช้าแม้เธอจะตายไปก็ขอสาปแช่งพวกเขาให้ตกนรกตามกันไป เสียแรงที่เธอเชื่อใจพวกเขา ทั้งน้องสาวที่ร่างกายอ่อนแอเพราะเป็นโรคหัวใจมาแต่เด็ก และสามีที่แสนดีเป็นถึงคุณหมอมือดีของโรงพยาบาลแห่งนี้ ใครจะรู้ว่าพวกเขามันชั่วร้ายขนาดไหนกัน เธอไม่น่าหลงเชื่อและโง่ให้โดนหลอกได้เลย

"ลงมือได้" สิ้นเสียงของเขาน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา

เขามันชั่วช้าจนวินาทีสุดท้ายเสียจริง เขาไม่ได้ใช้ยาสลบหรือแม้แต่ยาชาให้แก่เธอด้วยซ้ำไป ทันทีที่มีดกรีดลงมาที่กลางหน้าอกของเธอ เธอก็เจ็บปวดไปทั่วร่าง และไม่สามารถขยับตัวหรือส่งเสียงร้องออกไปเพื่อห้ามได้ ทำได้เพียงแค่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นและกรีดร้องอยู่ภายในใจเท่านั้น

"หยุดเดี๋ยวนี้! ฉันบอกให้พวกแกหยุดไง" เสียงของใครคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาให้หยุดการผ่าตัด

เขาอีกแล้วเหรอ แม้ฉันจะทำให้เขาโกรธหรือเสียใจแค่ไหน เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ขอบคุณที่มาช่วยฉัน แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว…

เธอมองภาพของเขาที่เข้ามาคว้ามือของสามีตัวเองและทำลายการผ่าตัดลงอย่างบ้าคลั่ง นั้นคือสิ่งที่เธอได้เห็นก่อนที่เธอจะสิ้นลมหายใจ

ลาก่อนถ้าฉันเลือกคุณในตอนนั้น ฉันจะมีความสุขกว่าตอนนี้ใช่ไหม

หัวใจของเธอค่อยๆ หยุดเต้นลงในที่สุด และความเจ็บปวดมันก็เริ่มหายไปในไม่ช้า ลาก่อนชาลิต....

"ไม่นะ!..." เสียงของชาลิตดังก้องในหัวของเธอ ก่อนที่จะสติของเธอจะดับวูบลง อย่าเสียใจเพื่อฉันอีกเลย เพราะมันไม่คุ้มค่าสำหรับคุณ

ฉันมันโง่เองที่ไม่เลือกคุณ กลับเลือกผู้ชายที่มีดีแค่เปลือกอย่างหมอไตรภพ ถ้ามีโอกาสให้ฉันได้เลือกใหม่อีกครั้ง ฉันจะเลือกคุณเป็นคู่ชีวิตของฉัน และฉันจะรักคุณให้มากกว่าที่คุณรักฉัน ฉันขอให้สัญญา....

"เธอยังไม่ฟื้นอีกเหรอ" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง เปลือกตาของเธอหนักอึ้งจนลืมตาขึ้นไม่ได้

"นี่ฉันยังไม่ตายอีกเหรอ" เธอคิดอยู่ภายในใจอย่างสับสน เธอแน่ใจว่าเธอนั่นได้เสียชีวิตลงไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้

"นายใจเย็นลงหน่อย เดี๋ยวเธอก็ฟื้นแล้ว" เพื่อนคนนี้ของเขาใจร้อนเสมอเมื่อเป็นเรื่องของผู้หญิงคนนี้

ผู้หญิงคนนี้แค่สลบไปเพราะอดข้าวประท้วงเลยเป็นลมหมดสติไป เขาได้ให้น้ำเกลือไปแล้วอีกไม่นานก็คงฟื้น

"มีคนอยู่ในบ้านทั้งเยอะแยะ ทำไมถึงไม่ดูแลเธอให้ดี ปล่อยให้เธออดข้าวมาสองวันได้อย่างไรกัน"

"ขอโทษครับนายน้อย พวกเราเองก็จนปัญญาแล้วจริงๆ ครับ"

พ่อบ้านทำได้เพียงขอโทษ เขาเองก็บังคับให้ผู้หญิงคนนี้ทานข้าวไม่ได้เสียด้วย เขาเลยปล่อยเลยตามเลยเพราะคิดว่าเมื่อเธอหิวก็คงจะทานมันด้วยตัวเอง แต่ใครจะคิดว่าเธอจะอดทนได้นานถึงสองวัน และวันนี้ก็ยังออกไปตอนเที่ยงยืนตากแดดจนทำให้ตัวเองเป็นลมแดดอย่างที่เห็น

"ให้ตายเถอะ! แค่ฉันไม่อยู่บ้านแค่สองวันเพราะต้องบินไปดูงานที่ต่างประเทศ กับแค่ให้ดูแลผู้หญิงคนเดียวก็ทำกันไม่ได้"

ตอนนี้เขาหัวเสียมาก ผู้หญิงคนนี้ดื้อดึงก็จริง แต่บ้านของเขาก็ออกจะมีคนใช้ตั้งเยอะตั้งแยะ แต่ทำไมถึงกลับได้ไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้

"เอาเถอะน่า นายอย่าไปโทษพ่อบ้านโจเลย นายกลับมาแล้วก็ดูแลเธอให้ดีซะสิ"

"ขอบคุณครับ" พ่อบ้านโจนาธานเอ่ยขอบคุณคุณหมอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเจ้านายอย่างตื้นตันใจที่เข้าใจเขา

"นายกลับไปได้แล้ว ฉันจะให้คนไปส่ง"

"เฮ้อ! ใช้งานเสร็จแล้วก็ถีบหัวส่งกันเลยนะ รู้ไหมว่าฉันมีผ่าตัดสำคัญอยู่ แต่นายกลับสั่งให้ลูกน้องของนายพาตัวฉันมาที่นี่"

คิดแล้วเขาก็ปวดหัวขึ้นมาทันที เพื่อนของเขามีนิสัยแข็งกระด้าง แม้จะชอบผู้หญิงคนนี้มากแต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีอ่อนโยนออกไปให้เธอเห็นเลย นั้นคือเหตุผลว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงต่อต้านชาลิต ผิดกับอีกคนที่อ่อนโยนและเป็นขวัญใจของเหล่าพยาบาลอย่างไตรภพที่ได้ใจของสาวน้อยคนนี้ไป ส่วนเพื่อนของเขาน่ะเหรอ เขาไม่อยากจะพูดเลยว่าไม่ชนะแล้วยังจะพาผู้หญิงคนนี้มากักขังไว้ที่นี่อีก

"ที่นั่นก็ไม่ได้มีแค่นายเป็นหมอคนเดียวนี่"

"ใช่ ฉันไม่ได้เป็นหมอแค่คนเดียวของที่นั่น แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนเดียวที่ถูกนายพาตัวมาอยู่เรื่อยเลย"

"อ๊ะ! ไม่ต้องตอบว่าฉันเป็นเพื่อนของนาย ถ้าไม่เห็นแก่เด็กคนนี้ฉันไม่มาหรอก" เขาพูดอีกครั้งก่อนจะเก็บอุปกรณ์การรักษาและเดินจากไป

"เวนิส...." ชาลิตมองไปยังเวนิสที่กำลังหลับอยู่และเรียกชื่อของเธอเบาๆ