[Back to be Superstar] ย้อนอดีตมาเป็นดาว

ตอนที่ 2 สัญญา

"คุณหมอคะ! คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ” ภาพสีขาวสว่างจ้าสะท้อนเข้ามาในดวงตาของเธอ จากตอนแรกที่ยังเห็นเป็นภาพเบลอๆ หลังจากที่ดวงตาปรับโฟกัสแล้ว จึงเห็นสิ่งรอบตัวอย่างชัดเจน

พยาบาลสาวกำลังวัดชีพจรให้เธออยู่ด้านข้าง ร่างกายของเธอปวดร้าวไปหมด ภายในลำคอก็เจ็บปวดจากท่อช่วยหายใจที่ถูกสอดเอาไว้

หรือว่าเธอจะยังไม่ตาย?!

แต่ทำไมล่ะการตกจากตึกสูงกว่าสามสิบชั้น โอกาสรอดคือศูนย์อย่างแน่นอน!

ร่างในเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามาข้างเตียง พร้อมไฟฉายในมือสำหรับใช้ส่องม่านตา เปลือกตาของอิมดานิถูกเลิกขึ้นพร้อมกับแสงไฟที่สาดเข้ามาทำให้การมองเห็นของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ

“คุณชื่ออิมดานิใช่ไหมครับ” หญิงสาวพยักหน้าตอบรับคำถามเขา

“ผู้ป่วยได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ กระดูกข้อมือหักและกระดูกซี่โครงร้าว ผมใส่เฝือกเอาไว้ให้ คุณไม่ควรขยับข้อมือในช่วงเวลานี้นะครับ” คุณหมอพูดขึ้นหลังจากเก็บไฟฉายใส่ในกระเป๋าเสื้อ

รถชน?

หญิงสาวจำได้แล้วว่าช่วงอายุยี่สิบเอ็ดเธอได้ประสบอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง หลังจากความพยายามหนีครั้งที่ห้าของเธอ และไม่นานหลังจากนั้นเจสันก็จะหาเธอพบ และมารับเธอกลับไป

เธอในตอนนั้นร้องไห้ฟูมฟาย และเสียดายโอกาสในการหลบหนีครั้งนี้เป็นอย่างมาก...แสดงว่า!

ตอนนี้เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง!!

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาหลังจากหนึ่งปีที่พ่อขายเธอให้กับเจสัน คิม!

สงสัยสวรรค์จะเข้าข้างเธอให้มีโอกาสกลับมาแก้แค้น แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่ค่อยดีเท่าไร ทุกสิ่งทุกอย่างที่เลวร้ายได้เกิดขึ้นไปแล้ว แต่เธอจะไม่เป็นคนโง่อีกต่อไป

เธอยังมีโอกาสแก้ไขสิ่งที่จะเกิดหลังจากนี้!

ถ้ามาคิดดูดีๆแล้วการอยู่ภายใต้ปีกของเจสัน คิมไม่ใช่เรื่องแย่แต่อย่างใด เขาเลี้ยงเธอให้อยู่สุขสบายด้วยซ้ำ และยังไม่เคยเกินเลยกับเธอเลยสักครั้ง

ตอนนั้นเธอมันโง่เองที่เอาความรู้สึกการโดนหักหลังทั้งจากครอบครัวและคู่หมั้นยึดถือเอาไว้ จนโดนชินมินจีเป่าหูให้หลบหนีออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า โดยมีหล่อนคอยช่วยเหลือมาตลอด

ผู้ชายอย่างเจสัน คิมทั้งหล่อ รวย และมีอำนาจไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ปฏิเสธเขาหรอก ในทางกลับกันทำไมเขาจะต้องมาสนใจเด็กอย่างเธอด้วยล่ะ

ความจริงแล้วอีกสามปีต่อจากนี้ หลังจากจบมหาลัยได้สองปี เธอสามารถหนีออกมาจากเขาได้ในที่สุด แน่นอนว่าชินมินจีเป็นคนช่วยเหลือทุกอย่าง และการหลบหนีครั้งนี้ประสบความสำเร็จไม่ใช่ว่าเจสัน คิมจับเธอไม่ได้ แต่เขาเลือกที่จะปล่อยเธอไปต่างหาก!

หัวคิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากัน ลึกๆแล้วทำไมเธอต้องหงุดหงิดด้วยล่ะ แต่ไม่นานหญิงสาวก็ลืมความรู้สึกนี้ไป

แต่ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว!

กริ๊ก!

เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก้าวเข้ามา

อิมดานิรีบหลับตาลง แสร้งทำเป็นหลับ ถึงแม้ว่าเธอจะเชื่อว่าตัวเองย้อนเวลากลับมา แต่ถึงอย่างไรเธอขอเวลาเรียบเรียงข้อมูลในหัวเสียก่อน

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าที่ดังชัดเจนยิ่งใกล้เข้ามาจากนั้นก็หยุดลง อยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

“เลขาโด นายออกไปก่อน”

เสียงของเจสัน คิม?!

หลังจากได้ยินเสียงนี้ในใจของเธอก็ยิ่งสับสน รอบที่แล้วเธอจำได้ว่าไม่ได้พบเขาที่โรงพยาบาล เป็นเลขาโดที่คอยจัดการทุกอย่าง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นหญิงสาวค่อยๆเผยอเปลือกตาขึ้นมาทีละนิด

ภาพชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ เนกไทที่ผูกคอถูกเจ้าตัวดึงออกมาหลวมๆ ใบหน้าหล่อเข้มที่มักจะนิ่งสนิท ตอนนี้ภายในแววตากับสั่นไหวระริก ความกังวลฉายชัดบนใบหน้า

เขาเป็นห่วงเธอ?!

“ถ้าเธอฟื้นแล้วก็ลืมตาซะ!” สิ้นประโยคชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา

เขายังคงช่างเผด็จการเหมือนเดิม

ตอนนี้หญิงสาวลืมตาขึ้นมาสบนัยน์ตาสีนิลของอีกฝ่าย ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างทั้งสอง

“เธอคงรู้ว่าต่อให้หนีไปซะกี่ครั้ง เธอไม่มีวันพ้นเงื้อมมือฉัน”

“...ไม่แล้ว” เสียงแผ่วเบาที่ดังออกมาจากริมฝีปากบาง ทำให้คนตรงหน้าขมวดคิ้วมุ่น

ทำไมการเลี้ยงเด็กสักคนถึงยากขนาดนี้ ไม่เหมือนเด็กของบรรดาเพื่อนของเขาที่ทั้งน่ารัก ว่าง่าย “เธอว่าอะไรนะ?”

“ฉันบอกว่า ต่อจากนี้ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว!” หลังจากที่เธอตะโกนประโยคนี้ออกมาก็รู้สึกโล่งอก อันดับแรกเธอต้องทำข้อตกลงกับเขาเสียก่อน!

แต่เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของชายตรงหน้าทำให้เธออดประหม่าไม่ได้

รอยยิ้มมุมปากของคนเผด็จการถูกยกขึ้น “ดี! ถ้าเธอทำได้อย่างที่พูด ฉันมีรางวัลให้”

“ฉันจะไม่หนี ไม่สร้างปัญหาให้คุณอีกต่อไป แต่ฉันขอคุณแค่ข้อเดียวเท่านั้น!”

ทั้งสองต่างประเมินท่าทีของอีกฝ่าย “ลองว่ามาสิ!”

“ฉันขอการสนับสนุนทุกอย่างจากคุณ ไม่ว่า ‘ดี’ หรือ ‘เลว’ ”

“หืม! นี่ใช่เธอกำลังขอร้องฉันอยู่ใช่ไหม? มาดคุณหนูผู้สูงส่งไปอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ”

เขาพูดถูกเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอวางตัวเป็นลูกคุณหนูผู้หยิ่งทะนงตน ไม่ขอร้อง ไม่อ้อนวอน เธอคิดเพียงแต่พึ่งตนเองเท่านั้น และเธอก็ใช้ทั้งชีวิตในชาติที่แล้วว่าเธอนั้นคิดผิด!

“ถ้าฉันตกลงแล้วฉันจะได้อะไร?”

“ตัวฉัน... ตอนนี้ฉันกำลังขายตัวเองให้คุณ”

เจสัน คิมมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่มีอาการประหม่าหรือหวั่นไหวเลยสักนิด

“??” เจสันเลิกคิ้วเป็นคำถาม จากนั้นค่อยโน้มตัวลงมาจนหน้าประชิด เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา “มันยังไม่พอ ตัวของเธอ พ่อเธอขายมาให้ฉันแล้ว”

อิมดานิกัดฟันแน่น “ฉันจะชดใช้หนี้ของพ่อให้ด้วย”

ตอนนี้เขาเอามือม้วนเล่นปลายผมของหญิงสาวไปมา “ 3,590 ล้านวอน คุณผู้หญิงผมใจดีปัดเป็นเลขกลมๆให้ 3,500 ล้านวอน”

เขามันปีศาจ 3500 ล้านวอนช่างขูดรีดจริงๆ เธอมั่นใจว่าตัวเลขจริงๆไม่ถึงแน่ๆ

“หืมมม ไม่พอใจอยากได้ 3590 ล้าน...”

“ตกลง!”

“ ดี! ฉันชอบคนใจถึง!” สิ้นเสียงเขา ใบหน้าหล่อเหลาจู่โจมระยะประชิด ริมฝีปากร้อนทาบทับลงมา เขาออกแรงนิดเดียวริมฝีปากฉันก็ถูกเผยอออก ลิ้นร้อนตามเข้ามาพัวพันภายในโพรงปาก เธอไม่มีแม้แต่แรงขัดขืน!

“มันคือการทำสัญญา!” นี่คือคำแรกที่เขาพูดออกมาหลังจากทำเรื่องพรรค์นั้น “พักผ่อนซะ เป็นเด็กดี อยากได้อะไรบอกเลขาโด ฉันจะสั่งเขาไว้ให้”

เจสันทิ้งหญิงสาวที่ยังไม่ได้สติเอาไว้ แล้วเดินออกไป

จูบแรกของฉัน!

"เลขาโด จากนี้ไปได้ให้ทำตามทุกเรื่องที่อิมดานิสั่ง ถ้าไม่สำคัญนายไม่จำเป็นต้องมารายงานฉัน” เลขาโดรับคำแล้วอดเหลือบมองชายเบื้องหน้าไม่ได้

ดูจากสีหน้าของท่านประธานแล้วอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ผิดไปจากปกติ เพราะครั้งก่อนๆท่านประธานมักจะอารมณ์ไม่ดีทุกครั้งที่เจอกับอิมดานิ

เขาหวังว่าจะเป็นแบบนี้ไปได้ตลอด