ย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค 90 ภาค3

มือทั้งสองข้างของบอมบอมที่ดันหน้าอกของมิคกี้ไว้นั้น ได้สร้างความลำบากที่จะกินมันฝรั่ง มิคกี้จึงใช้มือที่เหลืออีกข้างหนึ่ง จับมือของบอมบอมออกมาจากหน้าอก ให้มาจับที่ต้นคอของตัวเอง หลังจากนั้นมิคกี้ใช้มือนั้นประคองท้ายทอย ส่วนริมฝีปากขยับเข้ามาใกล้มันฝรั่งที่บอมบอมกัดไว้ ส่วนบอมบอมก็เผยอปากเล็กน้อย มิคกี้ค่อยๆเขยิบริมฝีฝากเข้าชน

บอมบอมกัดมันฝรั่งเพื่อให้ขาดเข้าไปภายในปาก แต่ริมฝีปากของมิคกี้ด้านบนได้เข้าไปสัมผัสริมฝีปากด้านล่าง เมื่อบอมบอมกัดมันฝรั่งขาดเขาก็รีบกลืนเข้าไปภายในปากทันที แต่ก็ยังหลงเหลือเศษน้อยอยู่บางส่วน ที่ติดริมฝีปากข้างบน มิคกี้จึงขยับริมฝีปากด้านบนของเขาขึ้นไปประกบทันที และเอียงคอนิดหนึ่ง ใช้มือที่จับศีรษะของบอมบอมไว้ดันเข้ามา เพื่อให้ริมฝีปากชนและซ้อนกัน

มิคกี้ใช้ริมฝีปากดูดเศษมันฝรั่งที่เหลือเข้ามาภายในปากจนหมด พร้อมกับถอนริมฝีออกมาอย่างช้าๆ ส่วนบอมบอมรีบดึงมือที่ประคองต้นคอของมิคกี้ออก เฉกเช่นเดียวกับมิคกี้ก็เลิกประคองศีรษะของบอมบอม

มิคกี้มองบอมบอมแล้วยิ้มในใจที่ได้แกล้ง ส่วนบอมบอมก็เขินอายเพื่อนนักศึกษา เพราะเป็นครั้งแรกได้สัมผัสริมฝีปากของผู้ชาย

“กลับเข้าที่ได้แล้ว”ก็อตรีบพูดขึ้นเพราะเขารู้สึกแอบอิจฉาเล็กๆ

บอมบอมรีบเดินกลับเข้าไปยังที่เดิม โดยมีมิคกี้เดินตามหลังแท่บจะตัวติดกัน เมื่อมาถึงที่เดิมบอมบอมรีบนั่งลงใกล้ๆบิวทันที ส่วนบิวหันมามองบอมบอมแล้วอมยิ้ม และแอบชำเลืองมองมิคกี้ที่นั่งหน้านิ่ง

ก็อตพูดอีกหลายสิ่งหลายอย่างจนมาถึงช่วงเวลาของจับคู่พี่รหัส ซึ่งเวลานี้แหละที่บอมบอมต้องการ เขานั้นอยากรู้ว่าพี่รหัสเป็นใครกัน เพราะบอมบอมมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่เรียงราย ซึ่งมีหลายคนที่หล่อระดับเทพจึงอยากได้เป็นพี่รหัส

การตามหาพี่รหัสของคณะนี้ไม่มีพิธีรีตองอะไรมาก แค่น้องๆออกมาแนะนำตัวบอกรหัสนักศึกษา รุ่นพี่จะเดินเข้ามาหาทันที ส่วนบอมบอมนั้นพี่รหัสของเขาไม่ใช่ใคร ก็คนที่แกล้งบอมบอมนั่นเอง

เมื่อบอมบอมได้อยู่กับก็อตสองต่อสอง เขาไม่ได้ผิดหวังอะไร ถึงแม้ก็อตจะไม่ได้หล่อระดับเทพ หน้าตาถือว่าธรรมดา แต่มีดีที่หุ่นดีสูงล่ำ เพราะก็อตเป็นนักกีฬาฟุตบอล

“ดีจัง พี่ไม่คิดว่าจะได้น้องบอมบอมมาเป็นน้องรหัสของพี่”ก็อตมองน้องรหัสที่ผิวขาวใสสูงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู

“บอมบอมก็เหมือนกันครับ”บอมบอมยิ้มให้พี่รหัสด้วยสายตาสดใจ

“เรารู้จักกันแล้ว ถ้าน้องบอมบอมมีปัญหาอะไรปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่องนะ ยกเว้นเรื่องเงินพี่ไม่มี”ก็อตยิ้มและหัวเราะออกมา เพราะเขาดูออกอยู่ว่าบอมบอมนั้นน่าจะฐานะดี ด้วยการแต่งตัวและเฟอร์นิเจอร์ตามร่างกาย รวมกันน่าจะหลายหมื่นซึ่งแตกต่างจากเขา ที่ไม่ได้รวยมากขนาดนั้น

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ บอมบอมปรึกษาแน่นอน”

“ก็ดีเราจะได้สนิทกันมากกว่านี้”

“ใช่ครับ”

“วันนี้เราทำความรู้จักกันแค่นี้ดีกว่านะ เพราะบอมบอมต้องไปกินข้าว มีเรียนช่วงบ่ายด้วยนี่”ก็อตได้เช็คเวลาเรียนของรุ่นน้องมาแล้วเขาจึงรู้ทุกอย่าง

“ถ้างั้นบอมบอมไปหาเพื่อนก่อนนะครับ”

“เพื่อนคนที่กินมันฝรั่งด้วยกันเหรอ”

“คนนั้นไม่ใช่เพื่อนหรอก คู่กัดมากกว่า”บอมบอมยิ้ม

“พี่ก็นึกว่าเพื่อนสนิท”ก็อตโล่งอก เพราะเขาเห็นตอนกินมันฝรั่ง ถึงกับคิดว่าเป็นแฟนกันเลยทีเดียว

“เรื่องมันยาวเดี๋ยววันหลังจะเล่าให้ฟัง ว่าทำไมเป็นคู่กัดกันครับ”

“โอเค ถ้านั้นแยกย้ายกัน”

บอมบอมยกมือไหว้ก็อตและเดินตามหาเพื่อน เช่นเดียวกับบิวเหมือนกันที่กำลังตามหาบอมบอม พอบิวเห็นบอมบอมจึงกวักมือเรียก และเดินกึ่งวิ่งไปหา ด้วยความเซ่อซ่าของบิว และไม่ได้มองรอบข้าง จึงไปชนสุกี้ที่เดินมากับแฝดผู้พี่ จึงทำให้สุกี้และบิวล้มลงพร้อมกัน

“เราขอโทษนะ”บิวยิ้มให้สุกี้

“ไม่มีตาดูหรือไง”สุกี้มองค้อนและลุกขึ้นยืนก่อน

“ขอโทษจริงๆเราไม่ได้มองทางเลย”บิวลุกขึ้นยืนแต่สุกี้ผลักบิวล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

“นี่คือการลงโทษเพราะเราไม่ต้องการคำขอโทษ”สุกี้พูดขึ้นพร้อมกอดอก

“น้องสุกี้เขาก็ขอโทษเราแล้ว พี่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”สุก้าแฝดผู้พี่กำลังจะก้มลงประคองร่างบางๆของบิวลุกขึ้น

“หยุดเลยนะพี่สุก้า”สุกี้ดึงแฝดผู้พี่ให้ลุกขึ้น

บอมบอมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เขาจึงรีบเดินมาหาเพื่อนรัก และประคองร่างของบิวลุกขึ้นยืน พร้อมกันนั้นยังมองสุกี้ด้วยสายตาจะเอาเรื่องให้ได้

“เพื่อนเราก็ขอโทษแล้ว เรื่องแค่นี้ให้อภัยกันไม่ได้เลยเหรอ อุตส่าห์มีโอกาสเข้ามาเรียนเป็นปัญญาชนแล้ว แต่ทำตัวไม่ต่างกับพวกมีปัญหาในการเกิดมาเป็นคน”

“ทำไมเราต้องให้อภัยคนที่ทำให้เจ็บ มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ฟาดได้เป็นฟาดยุคนี้แล้วไม่มีพระเอกนางเอกหรอก”

“แต่เพื่อนเราก็เจ็บเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดเพื่อนเราก็มีสิทธิกระโดถีบปากนายได้เหมือนกัน”บอมบอมเสียงเริ่มแข็งกร้าว

“เรื่องของเพื่อนเธอซิ ไม่เกี่ยวกับเรา ใครทำเราเจ็บคนนั้นก็ต้องเจ็บมากกว่าเรา”สุกี้มองตาขวางใส่

“พอเถอะสุกี้”สุก้าจับแขนแฝดผู้น้องไว้

“หยุดเลยพี่สุก้า เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของสุกี้กับสองคนนี้”สุกี้แกะมือแฝดผู้พี่ออก

“เป็นคนประเภทไหนหนอไม่มีน้ำใจ ไม่รู้จักให้อภัยคนอื่น อยากรู้เหมือนกันเกิดช่องทางไหน”บอมบอมจ้องหน้าด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด

“ก็เกิดมาเหมือนเธอนั่นแหละ เราไม่ได้มีอะไรแตกต่างกันเลย”สุกี้หัวเราะ

“มีสิ”

“อะไร”

“จิตใจไง การกระทำของนายเมื่อกี้มันบอกว่า นายเป็นคนประเภทไม่น่าอยู่รอดมาถึงตอนนี้ เกิดมาเป็นคนแต่ทำตัวเหมือนไม่เคยผุดเคยเกิด”บอมบอมพูดจบยิ้มที่มุมปาก

“ไปกันเถอะบิว อยู่ตรงนี้นานเดี๋ยวติดเชื้อคนไร้น้ำใจ”

บอมบอมยิ้มเยาะให้สุกี้และหันหลังกลับ พร้อมจับแขนเพื่อนรักให้เดินตาม แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนเลย สุกี้ผลักร่างของบอมบอมจนเซ แต่ไม่ล้มเพราะบิวเพื่อนรักจับแขนไว้ทัน เมื่อบอมบอมตั้งหลักได้เขาจึงเดินไปหาสุกี้ และจะเอาคืนโดนผลักร่างสุก้าล้มลงนอนกองกับพื้น

ช่วงเวลาที่บอมบอมกับบิว กำลังหันหลังให้แฝดสองคนนั้น สุกี้ได้ผลักบอมบอมจนเซ พอสุกี้ผลักเสร็จ เขาก็เปลื่ยนที่ไปอยู่ตรงแฝดผู้พี่ และดันร่างสุก้าให้มาอยู่แทนที่ของเขา ด้วยเป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกัน บอมบอมจึงไม่รู้ว่าใครเป็นใครจึงผลักผิดตัว

“เธอผลักเราทำไม”สุก้านั่งนิ่งอยู่กับพื้น

ในช่วงเวลานั้นนั่นเองที่มิคกี้เดินมาเห็น ตอนบอมบอมกำลังผลักร่างสุก้าล้มลง เขาจึงรีบเดินเข้ามา และพยุงร่างของสุก้าลุกขึ้นยืน

“นายมันจริงๆเลยนะบอมบอม แค่วันแรกก็หาเรื่องคนอื่นเขาไปทั่ว อย่าถือว่าตัวเองรวยจะรังแกคนอื่นได้นะ ทำตัวใหญ่มาจากไหนทั้งๆที่นายเป็นคนที่ไม่มีหัวใจ ไร้พัฒนาการความเป็นคน”มิคกี้ยืนข้างๆสุก้า

“นายไม่รู้เรื่องอะไรไม่ต้องมาพูด ใครเป็นแมวเป็นเสือนายยังไม่ออกอีกเหรอ”บอมบอมมองหน้ามิคกี้ด้วยสายตาที่ดุพร้อมเอาเรื่องให้ได้

“มิคกี้ใช่ไหม”สุกี้เดินเข้ามาใกล้ๆเพราะเขาแอบเล็งไว้ตั้งแต่ตอนเล่นเกมกับบอมบอมแล้ว

“ใช่”

“บอมบอมมาหาเรื่องเราสองพี่น้องก่อน โดยเฉพาะเพื่อนของบอมบอมน่ะ วิ่งมาชนเราแล้วไม่ขอโทษ แค่นั้นยังไม่พอมาว่าเราเสียๆหายๆ แต่ก็ยังไม่พอใจมาผลักพี่สุก้าล้มลง อย่างที่มิคกี้เห็นนั่นแหละ”สุกี้ยิ้มในใจ

“ยิ่งกว่าสตอสั่งตรงจากต่างประเทศจริงๆทั้งพี่ทั้งน้องเลย”บอมบอมเหมาหมดเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนผลัก

“ทำผิดยังไม่ยอมรับผิดอีก การศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ทำตัวเหมือนตัวถ่วงระบบการศึกษา”มิคกี้ต่อว่าบอมบอมทันที

“มิคกี้นายไม่มีสิทธิที่จะมาว่าเราอย่างนี้นะ นายก็เหมือนกันนั่นแหละ การศึกษาก็ไม่ได้ช่วยอะไร ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด หูน่ะเอาสุนัขถ่วงไว้บ้าง ไปกันเถอะบิวอย่าอยู่ตรงนี้เลย มีเชื้อโรคหูเบาตัวใหญ่อยู่”

บอมบอมใช้สายตากวาดมองทีเดียวสามคนรวด แล้วหันหลังกลับพร้อมพยักหน้าให้เพื่อนรักเดินไปพร้อมกัน

มิคกี้มองตามบอมบอมด้วยอารมณ์ครุ่นเคืองเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็หันมามองสุก้า เพียงสบตาสุก้า มิคกี้ใจสั่นระรัวจนเผลอยิ้มออกมาจากใจ

“เจ็บตรงไหนบ้างครับ”มิคกี้มองรอบๆตัวสุก้า

“ไม่เจ็บหรอก พี่สุก้าอึดจะตาย”แฝดน้องพูดแทน

“สุก้าชื่อแปลกดีหนอ”มิคกี้มองด้วยสายตาหวานฉ่ำ เพราะเขารู้สึกหลงใหลในใบหน้า และท่วงท่ากิริยาที่เรียบร้อย ส่วนสุกี้เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ถึงแม้จะพยายามแนะนำตัวก็ตามที

“เราชื่อสุกี้นะ”

“ยินดีที่รู้จัก”มิคกี้หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองแฝดผู้พี่อีกครั้ง

มิคกี้ไม่รู้จิตใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงชอบพอและมีความรู้สึกดีๆให้กับสุก้ามากมายขนาดนี้ ถึงจะพบกันเป็นครั้งแรกก็ตามที ส่วนสุก้าก็เช่นเดียวกันหลงใหลมิคกี้ในทันใดเพียงแค่พบหน้า สุก้าจึงได้แต่ก้มหน้าไม่กล้ามองมิคกี้ซ้ำอีกครั้ง เพราะรู้สึกอายกลัวเผยความในใจออกมา

สุกี้มองแฝดผู้พี่และมิคกี้ด้วยสายตาริษยา เพราะเขาก็เล็งมิคกี้ไว้เหมือนกัน เท่าที่สังเกตเพื่อนในห้อง หลายคนนั้นก็หล่อ แต่มิคกี้นั่นหล่อล่ำหุ่นแซ่บสุดในรุ่น สุกี้จึงคิดว่าจะทำให้มิคกี้มาหลงรักและยอมเป็นแฟนตัวเองให้ได้ ถึงแม้ต้องแย่งมาจากพี่ของตัวเองก็ตามที