ได้เกิดใหม่ข้าจะร่ำรวย
ตอน 2
"ท่านแม่เมื่อไหร่ท่านจะฟื้นขึ้นมาเจ้าค่ะ"
ฮื่อๆๆเหมี่ยวเมียวคิดถึงท่านแม่ ร่างเล็กสะอื้นกอดร่างผู้เป็นมารดาแน่น เพราะนางอยากกินขนมท่านพ่อกับท่านแม่เลยต้องขึ้นเขาไปหาสมุนไพร ท่านแม่ที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว พอขึ้นเขาก็เกิดอาการล้มหมดสติ ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่ไม่สบายมากเท่านั้น แต่นี้ท่านแม่หลับมาหลายวันแล้วฮื่อๆ ข้าจะไม่ร้องกินขนมอีกแล้ว? ท่านแม่ท่านฟื้นขึ้นมาเถอะเจ้าค่ะ?
"น้ำ...หิวน้ำ.." เสียงครางเบาๆดังขึ้น
"ท่านแม่ฟื้นแล้วรึเจ้าค่ะ" ร่างเล็กรีบปล่อยร่างมารดา แล้วรีบวิ่งออกไปเรียกท่านพ่อที่หาบน้ำอยู่หลังบ้านทันที
"ท่านพ่อออ ท่านแม่ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ" เหมี่ยวเมียวร้องไห้สะอื้นไปด้วยตะโกนเรียกบิดาไปด้วย
"แม่เจ้าฟื้นแล้วจริงเหรอ?"
อี่หมิงรีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้านทันที เขาเฝ้าโทษตัวเองตลอดเวลาที่ภรรยานอนป่วย เขากลัวภรรยาจะทิ้งเขากับลูกไป เมื่อก่อนครอบครัวเขายังพอจะมีฐานะอยู่บ้าง แต่พอสิ้นบิดามารดาเลี้ยงก็ไล่เขาออกจากจวน เพราะภรรยาของเขาเป็นเพียงสาวใช้ไม่สามารถเชิดหน้าชูตาได้ มารดาเลี้ยงเลยขับไล่พวกเขาออกจากจวน ก่อนออกมายังใส่ความว่าภรรยาเขาขโมยของภายในจวน พวกเขาถูกมารดาเลี้ยงสร้างเรื่องอื้อฉาวขึ้นมา ทุกคนล้วนแต่เชื่อคำของนาง
"น้องหญิงเจ้าฟื้นแล้วรู้สึกเช่นใดบ้าง เจ็บตรงไหนอีกรึไม่?"
ลูกปลาถึงกับตกตะลึงมองสามีใหม่ป้ายแดงของเธออย่างตาค้าง โอ้ว!!..สวรรค์ ท่านช่างเมตตาส่งออปป้าระดับซุปเปอร์สตาร์มาให้ข้ารึนี้
"น้องหญิงเจ้าเจ็บตรงไหน ไยเจ้าถึงเอาแต่เงียบเช่นนี้" อี่หมิงรู้สึกร้อนรนภรรยาเขานางฟื้นแล้ว แต่ใยนางไม่พูดไม่จาเอาแต่มองเขาตาค้างเช่นนี้
"น้ำ...ข้าาหิว น้ำเจ้าค่ะ..ท่าน..พี่" เฮ้อเหนื่อยหอบเลยกว่าจะพูดจบลูกปลาครางเบาๆ
"เจ้ารอพี่ก่อนนะ เดียวพี่รินน้ำชาให้” ขอบคุณเจ้าค่ะ ลูกปลาในร่างอิงอิงยิ้มหวานส่งให้สามี ฮ่าๆๆมีสามีหล่อพอทำใจได้ ขอบคุณท่านยมนะเจ้าค่ะข้าจะใช้ชีวิตใหม่ให้ดีที่สุด อิงอิงข้าจะดูแลสามีและลูกของเจ้าเองนะไม่ต้องเป็นห่วง เหมือนเจ้าของร่างเก่าจะรับรู้ในสิ่งที่เธอกล่าว มีลมเย็นๆพัดวูบเข้ามา
"ท่านพ่อ. ท่านแม่ฟื้นแล้วจริงๆด้วย" ฮื่อๆเหมี่ยวเมียวที่ตอนนี้ปีนเตียงขึ้นมาในใกล้มารดา แต่ก็ยังคงสะอื้นเบาๆ
"อืมท่านแม่ของเจ้าฟื้นแล้วเจ้าก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว น้องหญิงเจ้าหิวรึไม่พี่ทำข้าวต้มไว้ เดี๋ยวพี่จะไปยกมาให้เจ้านั่งคอยสักครู่นะ" อี่หมิงรีบตรงเข้าห้องครัว
"เหมี่ยวเมียวนี่แม่หลับไปกี่วันเจ้ารู้ไหม?"
ลูกปลาที่ตอนนี้ได้ความจำขอร่างเดิมมา เธอทำใจได้แล้วเรื่องสามีก็ค่อยๆพัฒนาความสัมพันธุ์กันไป แต่กับบุตรสาวเธอรักและสงสารเด็กคนนี้เหลือเกิน ถึงเธอจะโสดไม่เคยมีลูกมาก่อน แต่เธอจะขอเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ดีที่สุด ดูจากชุดที่ใส่เรียกได้ว่าผ้าขี้ริ้วชัดๆ ไหนจะบ้านหลังนี้ที่ค่อนข้างเก่าหลังคาก็น่าจะรั่วถ้าฝนตกหนัก อิงอิงมองรอบบ้านไปขณะที่กำลังคิดและถามบุตรสาวตัวน้อย
"ท่านพ่อบอกท่านแม่หลับไป5วันเจ้าค่ะ ท่านพ่อไปตามท่านหมอมาดูอาการท่านแม่ แต่ไม่มีใครยอมมาดูอาการให้ท่านแม่เลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อได้แต่ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาต้มให้ท่านดื่มเอง ข้าจะไม่ร้องไห้กินขนมอีกแล้วท่านพ่อกับท่านแม่จะได้ไม่ป่วยฮื่อๆๆ" ด้วยความเป็นเด็กนางคิดว่าเพราะว่าอยากกินขนมจึงทำให้มารดาป่วย
"เด็กดี หยุดร้องได้แล้วท่านแม่ฟื้นแล้ว ต่อไปเจ้าอยากกินอะไรมารดาคนนี้จะหามาให้เจ้าเอง" อิงอิงดึงลูกสาวเข้ามากอดดวงตาของนางคลอไปด้วยน้ำตา ช่างน่าสงสารยิ่งเด็กตัวเพียงแค่นี้
ร่างเดิมเคยเป็นคนใช้ในจวนของสามีแต่เกิดรักชอบพอกัน สามีจึงตบแต่งนางเข้าเป็นฮูหยินแต่ก็ถูกมารดาเลี้ยงขับไล่ออกจากจวน เมื่อไร้สิ้นบิดาอี่หมิงในวัย18ปีตอนนั้นได้พาภรรยาออกจากจวน ช่วงแรกๆมารดาเลี้ยงส่งคนมาดักทำร้ายข่มขู่เขา เพื่อข่มขู่และปิดปากไม่ให้ร้องเรียนรึเรียกร้องทรัพย์สมบัติภายในตระกูล มิเช่นนั้นนางจะส่งคนมาสังหารพวกเขา หลังจากถูกดักทำร้ายอยู่หลายครั้ง เขาก็พาภรรยามาที่บ้านเดิมของมารดาที่อยู่ห่างไกลตระกูลฝั่งมารดาเลี้ยง เขายอมใช้ชีวิตที่แสนจะลำบาก อาศัยล่าสัตว์เก็บของป่าประทังชีวิตดีกว่าต้องเผชิญหน้ากับพวกมือสังหารตลอดเวลา สมบัติมากมายของบิดาแต่เขากลับมิมีสิทธิ์อันใดเลย ทุกอย่างถูกมารดาเลี้ยงจัดการไปจนหมด ทั้งคนภายในจวนและญาติสนิทที่มีอยู่ ล้วนแต่พากันหันหลังให้เขา
"มาแล้วๆข้าวต้มร้อนๆ มาแล้วน้องหญิงมาๆเดียวพี่จักป้อนเจ้าเอง"
ข้าวต้มร้อนๆถูกตักป้อน อิงอิงเหลือบมองไปที่ข้าวต้ม นี้เรียกว่าข้าวต้มหรอมีแค่น้ำแทบจะไม่มีเม็ดข้าวอยู่เลย นี้ครอบครัวเธอยาจกขนาดหนักนะอิงอิง
"ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ" นางฝืนกินได้เพียงนิดหน่อยไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆจืดเหมือนกินน้ำเปล่า
"ข้าอยากอาบน้ำท่านพี่ช่วยพยุงข้าลุกได้ไหมเจ้าค่ะ" ถึงจะเขินอายต่อสามีป้ายแดง แต่เธออยากอาบน้ำมันเหนี่ยวตัวไปหมด
"ท่านแม่ข้าอาบด้วยเจ้าค่ะ" เหมี่ยวเมี่ยวที่นั่งใกล้มารดาร้องเรียก นางก็อยากอาบน้ำเวลาอาบน้ำท่านแม่จะพาไปเล่นที่ลำธาร นางอยากเล่นน้ำเหมือนเช่นแต่ก่อน
"เอาล่ะๆเดี๋ยวพ่อพาไปทั้งคู่นั้นล่ะ น้องหญิงเจ้าพอจะเดินไหวรึไม่"
"ไหวเจ้าค่ะท่านพาข้ากับลูกไปที่ลำธารก็พอ ข้าพอดูแลตัวเองได้ท่านพี่มิต้องอยู่คอยดูแลหรอกเจ้าค่ะ" เฮ้ออออ มีสามีหล่อขนาดนี้โอ๊ยใจลูกปลาแทบละลาย เหมือนตกหลุมรักสามีชาวบ้านเลยฮ่าๆๆ ขณะทางเดินไปนางก็แอบมองหน้าสามีไป มันดีต่อใจแบบนี้เองรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจ
หลังจากสามีพามาอาบน้ำเสร็จอิงอิงก็เริ่มมีแรงเดิน กำลังวังชาเธอเริ่มกลับมาเธอเริ่มเดินช้าๆมีเหมี่ยวเมี่ยวคอยพยุง ตอนนี้เธอเดินเข้ามานั่งในบ้านแล้ว ร่างกายเธอคงต้องบำรุงอีกเยอะดูซิผอมแห้งเหลือเกิน
"เอ๊ะ!!!...เรามีของแถมเป็นห้างมิตินี้หนา ว่าแต่มันอยู่ตรงไหนนะ? ท่านยมบอกให้คิดถึงแล้วห้างมิติถึงจะปรากฎออกมา ว้าววว...มีแต่ของดีๆทั้งนั้น เดี๋ยวเราค่อยๆหยิบออกมาใช้แล้วกันวันถือว่าสำรวจตลาดแล้วกัน” ลูกปลารึอิงอิงสำรวจห้างมิติก่อนจะเก็บห้างมิติกลับเข้าไป
"ท่านพี่เจ้าค่ะวันนี้ท่านจะขึ้นเขาไหมเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ผักสมุนไพรมาทำอาหาร” นางเอ่ยกับอี่หมิงที่นั่งคอยอยู่ในบ้าน
"อืมพี่จะเข้าป่าช่วงสาย"
"ข้าขอไปด้วยได้ไหมเจ้าค่ะ ข้าจะค่อยๆเดินจะได้ออกกำลังกายไปด้วย ท่านอย่าห้ามข้าเลยนะเจ้าค่ะ" นางรู้ว่าสามีป้ายแดงต้องเอ่ยห้ามนางขึ้นเขาเป็นแน่
"ไปด้วย เหมี่ยวเหมียวอยากไปด้วย"
“เอาเถอะงั้นเราไปกันทั้งหมดนี้ล่ะถ้าเจ้าเหนื่อยก็บอกพี่นะ เป็นเพราะพี่เจ้ากับลูกถึงต้องมาลำบาก “ อี่หมิงน้ำตาคลอเพราะเขาอ่อนแอ ลูกกับเมียถึงต้องอยู่แบบอดๆอยากๆ
"ท่านพี่เจ้าค่ะ เรื่องในอดีตปล่อยมันผ่านไปเถอะเจ้าค่ะ ต่อไปครอบครัวของเราจะต้องดีขึ้น ข้าไม่ยอมให้เราอยู่กันแบบนี้นานหรอกเจ้าค่ะ ไปเถอะเรารีบเตรียมตัวกันเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวสายแล้วแดดจะแรงเอาได้”
อิงอิงเอ่ยบอกกับสามีที่กำลังดึงดราม่า ต่อไปนี้นางจะไม่ยอมให้พวกเขาต้องลำบากอีกต่อไป นางจะต้องเลี้ยงดูครอบครัวของนางให้ดี ให้ได้กินอิ่มและนอนหลับสบาย
คุณอาจจะชอบ
