แด๊ดดี้คนเลว

ตอนนี้ทุกอย่างในบ้านหลังนี้สำหรับฉัน มันดูเปลี่ยนไปหมด เพราะในตอนที่ฉันยังเด็ก พวกเขาก็ดูเอ็นดูและรักฉันดี 

แต่พอฉันเริ่มโตขึ้นการกระทำของพวกแด๊ดก็เริ่มเปลี่ยนไป นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพวกเขาเริ่มกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว…

หลังจากวันนั้นผ่านไปฉันหลบหน้าแด๊ดเจไดอยู่หลายวัน เพราะยังลืมเรื่องที่เขาทำไม่ลง และไม่กล้าที่จะสู้หน้าเขาจริงๆ

ฉันเลยขอร้องให้แด๊ดวีเดนคอยไปรับไปส่งฉันที่โรงเรียนแทน เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ฉันก็จะเรียนจบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่สามารถหลบหน้าเขาไปได้ตลอดหรอก

เพราะยิ่งเวลาในรั้วโรงเรียนหญิงของฉันใกล้หมดเท่าไหร่ ก็แปลว่าฉันจะมีเวลาอยู่บ้านและเจอเขามากขึ้น

เพราะพวกแด๊ดไม่ให้ฉันเรียนต่อแล้ว ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร และก็ไม่รู้อีกว่าฉันจะต้องทำอะไรต่อจากนี้ ได้แต่รอฟังคำสั่งของพวกเขาเท่านั้น…

การเข้าเรียนมหาลัยที่ฉันไฝ่ฝันไว้ มันก็คงเป็นแค่เรื่องฝันลมๆ แล้งๆ สินะ..

กริ๊ง!~ เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น

“อีกสองอาทิตย์ก็เรียนจบแล้ว.. วันเสาร์หน้าพวกเรานัดกันไปกินเลี้ยงที่บ้านฉันดีไหม?” หญิงหญิงเอ่ยชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มทุกคน

“ฉันต้องขอแด๊ดดูก่อนนะ.. ยังรับปากไม่ได้ว่าจะไปได้หรือเปล่า” ฉันเองก็อยากที่จะไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนๆ เช่นกัน แต่อย่างว่า..ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกแด๊ดทั้งหมด

“เธอต้องไปให้ได้นะ.. เพราะว่าเราคงไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อนแล้ว” หญิงหญิงพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ ที่เพื่อนรักของเธอไม่ได้เข้าเรียนมหาลัยด้วยกัน

“โอเค~ จะพยามขอดูนะ”

“^^”

“ฉันไปก่อนนะ แด๊ดมารับแล้ว..” ซันซานย์พูดลากลุ่มเพื่อนสาวก่อนจะเดินปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆ

รถเก๋งสีดำคุ้นตาจอดรอเด็กสาวอยู่ที่หน้าโรงเรียน… แต่เมื่อเธอเปิดประตูขึ้นรถมา ก็ต้องแปลกใจที่วันนี้ลูก้าเป็นคนมารับเธอกลับบ้านแทนวีเดน

“สวัดดีค่ะแด๊ด..” คนหน้าหวานยกมือเล็กขึ้นไหว้อย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยถามคนที่มารับด้วยความสงสัย “ทำไมวันนี้แด๊ดถึงมารับเองล่ะคะ?”

“ทำไมล่ะ.. อยากให้คนอื่นมารับหรือไง? “คนหน้านิ่งขรึมกวาดสายตามองเด็กสาวด้วยหางตา

“เปล่านะคะ.. แด๊ดมารับก็ดีแล้วค่ะ” 

“ดีกว่าไอเจไดมารับใช่ไหมล่ะ?” เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับรู้ว่าซันซานย์นั้นหลบหน้าเจไดอยู่

“…” เธอสตั๊นกับคำพูดนั้นของเขา และไม่กล้าที่จะพูดหรือเอ่ยถามอะไรต่อ ได้แต่นั่งเงียบตลอดทาง

@Home mafia

เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็ต้องสตั๊นรอบสอง เพราะแด๊ดเจไดกำลังยืนอยู่ข้างในบ้าน ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนว่าเขากำลังรอเจอฉันอยู่..

“มาแล้วเหรอ^^” ยิ้มร้ายๆ ของเขามันทำให้เธอหวาดกลัวไม่น้อย เมื่อได้เห็นมันก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องน่ากลัวในคืนนั้น..

“สวัดดีค่ะแด๊ดเจได ..สวัดดีค่ะแด๊ดวีเดน” สาวน้อยยกมือขึ้นไหว้ผู้เป็นพ่อทั้งสองอย่างสุภาพเรียบร้อย

“ไหนมาให้แด๊ดกอดหน่อยสิคะ ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย” เขายืนอ้าแขนรอคนตัวเล็ก ด้วยสีหน้าที่เป็นภัยต่อเธอ

ส่วนสาวน้อยนั้น ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธคำขอของเขาได้ เลยจำใจต้องเดินเข้าไปให้เขากอด ด้วยความรู้สึกอึดอัดเต็มอก..

ฉันไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยจริงๆ ทำไมพวกเราไม่เป็นเหมือนแต่ก่อนนะ ความรู้สึกพ่อลูกมันหายไปไหนหมด…

“ยังโกรธแด๊ดอยู่เหรอคะ?” เจไดจ้องหน้าถามคนตัวเล็ก

“มึงไปทำอะไรให้ซานย์โกรธ?” วีเดนยกคิ้วขึ้นถามด้วยสีหน้าสงสัย

“นั่นสิ.. แด๊ดทำอะไรให้หนูโกรธนะ” เจไดมองมาที่เด็กสาวก่อนจะยกยิ้มมุมปากให้เธออย่างไม่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำ

“แด๊ดลูก้าคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องดันตัวออกจากอ้อมกอดของเจได แล้วเดินไปหาลูก้า เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องคืนนั้น 

“คือ.. หญิงหญิงชวนพวกเพื่อนๆ ไปกินเลี้ยงเรียนจบที่บ้านน่ะค่ะ หนูว่าจะขออนุญาตแด๊ด ไปบ้านหญิงๆ ได้ไหมคะ?”

“ไม่ให้ไป” เจไดพูดขึ้นเสียงแข็ง

“แต่ว่า หนูเรียนจบก็ไม่ได้เรียนต่อแล้ว คงไม่ได้เจอเพื่อนๆ อีกนานเลย ขอไปไม่ได้เหรอคะแด๊ด” คนตัวเล็กพูดอ้อนวอนต่อคนเป็นพ่อ 

“อยากไปเจอผู้ชายหรือไงฮะ?!” เจไดขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ

“มีใครไปบ้าง?” ลูก้าถามด้วยท่าทางเรียบนิ่ง

“มีแต่เพื่อนในห้องค่ะ ผู้หญิงทั้งนั้นเลย” เธอพยายามอธิบายให้ทั้งสามคนเข้าใจ

“ถ้าไปกินที่บ้านหญิงหญิง แล้วจะไม่เจอพี่ชายของเธอเหรอ?” เจไดพูดถึงเหตุผลที่เขาไม่ต้องการให้เธอไปที่นั่น

“หนูจะไม่ยุ่งกับเขาแน่นอนค่ะ จะไม่มองหรือว่าคุยด้วยเลย นะคะแด๊ด ให้หนูไปนะคะ..” 

“งั้นถ้าไป.. แด๊ดจะเป็นคนไปรับไปส่งเอง แล้วก็ห้ามอยู่ดึก เฮียว่าไงครับ?” วีเดนพูดขึ้นเพื่ออาสาไปรับและไปส่ง ก่อนจะหันมาถามความเห็นของพี่ใหญ่อย่างลูก้า

“กูไม่อยากให้ไป” เจไดพูดยืนยันคำเดิมเสียงแข็ง

“อยากไปก็ไป” 

“เฮีย!” เจไดขมวดคิ้วไม่พอใจเมื่อได้ยินว่าลูก้าอนุญาตให้ลูกสาวของพวกเขานั้นไปที่นั่น 

“จริงนะคะแด๊ด ขอบคุณค่ะ^^” เธอรีบวิ่งขึ้นห้องเพื่อโทรบอกเพื่อนสาวกับข่าวดีนี้

ซึ่งหลังจากซันซานย์วิ่งขึ้นห้องไป พวกเหล่ามาเฟียก็หาลือกันเรื่องธุระกิจของพวกเขาทันที…

“เฮียครับ แล้วรวมแก๊งวันพรุ่งนี้เอาไงดีครับ” 

“มีใครมาบ้าง?” 

“ถ้าพวกเราตอบตกลงที่จะไป ก็มาครบ7คนพอดีครับ” 

“อืมงั้นตอบตกลงไปเลย” 

“เรื่องซานย์ มึงคงยังไม่ได้ล้ำเส้นใช่ไหม” ลูก้าหันไปถามเจไดด้วยสีหน้าจริงจัง 

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเธอซะหน่อย.. ถึงอยากจะทำใจจะขาดก็เถอะ” 

“งั้นทำไมซานย์ถึงหลบหน้ามึงวะ เพราะอะไร?” วีเดนถามเจไดด้วยความข้องใจ

“กูก็แค่แกล้งแหย่เล่นนิดหน่อย แต่เหมือนจะโกรธจริง” เจไดกระตุกยิ้มมุมปาก 

“ช่วงนี้ซานย์อยากทำอะไรก็ตามใจไปก่อน เดี๋ยวเรียนจบแล้วค่อยว่ากัน” 

ซันซานย์ไม่รู้เลยว่า ชะตาชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อหลังจากเรียนจบ แต่ทว่าแด๊ดดี้ทั้งสามคนนั้นวางแผนอนาคตไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว อนาคตที่เธอไม่มีสิทธิเลือกหรือต่อรอง…

ตกเย็นวันรุ่งขึ้น วันนี้บ้านเงียบแปลกๆ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ ฉันเดินลงมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน

“เฮ้อ~ พวกแด๊ดทิ้งฉันไว้บ้านคนเดียวอีกแล้วสินะ”

เธอพูดตัดพ้อออกมาด้วยความน้อยใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนยืนจ้องมองเธออยู่จากทางด้านหลัง..

“บ่นอะไรครับ?” วีเดนสวมกอดเด็กสาวจากทางด้านหลัง

“อุ๊ย! แด๊ด” เธอหมุนตัวกลับมาหาวีเดน แต่กลับโดนเขากระชับกอดเอวบางของเธอแน่นขึ้น

“อยู่บ้านด้วยเหรอคะ?”

“คิดว่าแด๊ดไม่อยู่บ้าน เลยจะนินทาแด๊ดใช่ไหม” 

“เปล่านะคะ เห็นบ้านเงียบๆ เลยคิดว่าพวกแด๊ดทิ้งหนูไว้บ้านคนเดียวอีกแล้ว” เธอก้มหน้าลงและพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กๆ

“ยังไม่ไปตอนนี้หรอก แต่ช่วงค่ำๆ พวกแด๊ดจะออกไปคุยธุระกัน” 

“ไปกันหมดเลยเหรอคะ?”

“ซานย์อยากไปด้วยไหมล่ะ” 

“หนูไปได้เหรอคะ” เจ้าของดวงตาสวยเบิกโตขึ้น เมื่อคนร่างสูงเอ่ยปากชวน

“ไปได้.. แด๊ดอนุญาติครับ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไป แต่ห้ามใส่กระโปงสั้นนะ” 

“ค่ะแด๊ด^^”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสาวน้อยก็รีบวิ่งขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวทันที เพราะโอกาสได้ออกจากบ้านแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ

ห้องรับแขกของบ้าน เวลา21:30น.

เจไดเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านและตรงมาหาวีเดนกับลูก้าที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก..

“ป่ะ” เสียงเจไดพูดขึ้น

“เดี๋ยว.. รอซานย์ก่อน” 

“รอทำไม?” ลูก้าถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ซานย์ขอไปด้วยครับ ก็เฮียบอกเองว่าช่วงนี้ให้ตามใจเธอไปก่อน” 

“แด๊ด~” เด็กสาววิ่งลงมาจากชั้นสองเพราะกลัวว่าจะสายและพวกเขาจะทิ้งเธอไว้บ้านเหมือนทุกครั้ง “เสร็จแล้วค่ะ^^”

“ไปเปลี่ยนชุด!” เจไดตะคอกใส่ซันซานย์ทันที เมื่อเห็นชุดที่เธอสวมใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวเข้ารูปสีชมพูนั่นไม่เข้าตาเขาสุดๆ อีกทั้งกระโปรงที่ผ่าแหวกขึ้นเล็กน้อยนั่นก็ด้วย

“แต่ว่าชุดนี้ก็ยาวแล้วนะคะแด๊ด..” 

“ยาวเหรอ รัดรูปขนาดนี้ ..แล้วกระโปรงนี่อะไร ถ้าจะใส่แหวกขนาดนี้ก็ไม่ต้องไป!”

“ช่างเถอะ.. รีบไปเดี๋ยวสาย” ลูก้าคนตัวสูงเดินเข้ามาใกล้และกวาดสายตามองชุดรัดรูปของสาวน้อยอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะพูดคำน่ากลัวกับคนตัวเล็กด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งความปราณี

“เดี๋ยวกลับมาแล้วค่อยจัดการ …อยากโชว์นักใช่ไหม เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะจับถอดออกให้หมด” 

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]