หลังหย่าผัวนักแข่งรถเสียใจบ้าไปแล้ว

ในภาพถ่าย มือของเธอสวมแหวนเพชรเม็ดโต และเห็นได้เลือนลางว่ามีชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำกำลังจ่ายเงินอยู่ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากสามีของฉัน, ลู่หยู คำบรรยายใต้ภาพคือ "แค่บอกว่าปวดท้อง เขาก็พามาซื้อแหวน

ฉันจะเป็นน้องสาวที่เขารักตลอดไป!" ไม่ต้องคิดเลย

โพสต์นี้โจเซียงตั้งใจให้ฉันเห็น ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่กลับอยากหัวเราะมากกว่า

ส่งหลักฐานมาให้ฉันแบบนี้ โจเซียงเป็นน้องสาวที่ดีของลู่หยูจริงๆ ฉันแคปหน้าจอเก็บหลักฐานไว้

แล้วส่งให้ทนายของฉัน เงินที่โจเซียงใช้เป็นทรัพย์สินที่ได้ร่วมกันในชีวิตสมรสของฉันกับลู่หยู ฉันมีสิทธิ์ที่จะเรียกคืน ฉันให้ทนายจัดเตรียมเอกสารการหย่ารอให้ลู่หยูกลับมา แล้วจะมอบให้เขา

บางทีลู่หยูอาจจะรู้สึกผิด จึงส่งข้อความมาให้ฉัน "เยี่ยนเยี่ยน คืนนี้ฉันจะกลับบ้านกินข้าว เธอทำอาหารรอฉันด้วยนะ" นี่แหละลู่หยู

แม้ฉันจะขอหย่า เขาก็ยังทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ฉันเหมือนแม่บ้าน

ตอนนั้นพ่อแม่ฉันไม่พอใจที่ฉันไม่ทำงานที่มั่นคง และบังคับให้ฉันแต่งงานกับลู่หยู

เพื่อรักษาธุรกิจที่ฉันสร้างมาหลายปี ฉันจึงจำใจต้องกลับมาและแต่งงานตามคำสั่ง หลังแต่งงาน ลู่หยูถึงจะยุ่งกับการไปแข่งที่ต่างๆ

แต่ก็ไม่เคยละเลยฉัน เขากลายเป็นนักแข่งรถหนุ่มที่โดดเด่นในประเทศ

ทุกคนบอกว่าเขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จทั้งด้านงานและความรัก

จนกระทั่งโจเซียงปรากฏตัว ทุกคนก็เปลี่ยนคำพูด

พวกเขาบอกว่าพ่อแม่ของลู่หยูบังคับให้เขาแต่งงานกับฉัน เขาจึงสูญเสียคนรักไป เขาแต่งมาเจ็ดปี

โจเซียงก็รอเขาเจ็ดปี ทุกครั้งที่มีคนพูดแบบนั้น โจเซียงจะดุพวกเขา "พี่ชายฉันกับพี่สะใภ้รักกันดี ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องยุ่ง" ค่อยๆ ทุกคนก็พูดว่าโจเซียงทนทุกข์เพื่อความรักของฉันกับลู่หยู

เธอรับภาระอย่างเงียบๆ

และฉันที่ถูกบังคับให้ทิ้งธุรกิจมาแต่งงานกับลู่หยู

กลายเป็นคนที่ขัดขวางความรักของพวกเขา

ฉันวางเอกสารหย่าบนโต๊ะ ลู่หยูถึงบ้านพอดี "ฉันไม่ได้ให้เธอทำอาหารหรือ?" ฉันคาบบุหรี่ไว้ ใช้ไฟแช็คจุดและพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน "ไม่ทำ" ลู่หยูขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่พอใจ "ฉันแทบไม่มีเวลาได้กลับบ้านกินข้าว ในฐานะภรรยาฉัน เธอทำอาหารให้ฉันไม่ได้หรือ?" "เธอเรียนสูบบุหรี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันค่อยๆ พ่นควัน "ไม่รู้" ลู่หยูโกรธจนหน้าแดง "ฉินเยี่ยน เธอจะจำแค้นและตั้งใจต่อต้านฉันแบบนี้หรือ!" ฉันหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่ได้คิดต่อต้าน ฉันแค่ต้องการหย่ากับเธอ"

ลู่หยูเห็นเอกสารหย่าบนโต๊ะ เส้นเลือดบนหน้าผากเต้น "เธอจะให้มันยืดยาวไปถึงเมื่อไหร่!" จนถึงตอนนี้ ลู่หยูยังคิดว่าฉันไร้เหตุผล

ฉันพลิกเอกสารไปหน้าสุดท้าย ชี้ให้เขาเห็นว่าฉันเซ็นแล้ว "เซ็นเลย เราทั้งสองจะได้มีความสุข" ลู่หยูเห็นลายมือของฉัน เขาถึงรู้ว่าฉันไม่ได้ล้อเล่น "เยี่ยนเยี่ยน ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน เธอจะตบหรือด่าฉันก็ได้

เธอจะทิ้งฉันได้ยังไง" "เยี่ยนเยี่ยน เธอไม่ชอบเด็ก เราก็ไม่ต้องมีดีไหม?" "อย่าทำแบบนี้ ความรู้สึกเจ็ดปีจะทิ้งง่ายๆ ได้หรือ ?"

พูดไปพูดมา

ลู่หยูก็แกล้งทำเป็นเศร้า ฉันเห็นเขาทำตัวเหมือนนี้แล้วรู้สึกแย่ "อย่ามาทำให้ฉันรู้สึกแย่ รีบเซ็นเลย" ลู่หยูตาแดง น้ำเสียงแหบ "เยี่ยนเยี่ยน ต้องทำยังไงเธอถึงจะไม่หย่า

?" ฉันคิดสักครู่ แล้วบอกเขาเบาๆ ว่า "ฉันยังไม่เคยเห็นเธอแข่งรถเลยนะ พาฉันไปดูที่สนามแข่งของเธอสิ" ลู่หยูลังเล ฉันก็ถามอย่างเข้าใจว่าควรโทรหาโจเซียงถามความเห็นของเธอไหม

ไม่คิดว่าลู่หยูจะโทรจริงๆ "ไม่เป็นไรหรอกพี่อาหยู พี่สะใภ้อยากไปก็พาเธอไป ไม่ต้องถามฉัน" "พอดีพวกเขาก็อยากเจอพี่สะใภ้เหมือนกัน" สิ่งที่เกิดขึ้นผิดปกติต้องมีเหตุผล

โจเซียงเฝ้ารอเจ็ดปีไม่เคยให้ฉันไปที่ไหน แต่ตอนนี้กลับยอม คงมีอะไรซ่อนอยู่

ลู่หยูถอนหายใจ "ดูโจเซียงสิ เธอเข้าใจดี เธอควรปรับนิสัยของเธอ ผู้หญิงที่แข็งกร้าวไม่ดีนะ" ฉันส่ายหัวด้วยความไม่สนใจ

แบบนี้เรียกแข็งกร้าว? ยังมีที่แข็งกร้าวกว่านี้อีก