คุณเหยามาจีบฉัน
ตอน 2
บทที่ 2
บทที่2
หลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ฉีโย่วก็มองไปที่ไวน์หลากชนิดบนบาร์และเปิดขึ้น ในขณะที่พึมพำ ก่อนที่เธอจะดื่มน้ำเข้าไปอีกสองอึก เธอก็ถูกชายคนนั้นอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ
เหยาซื่อเปิดฝักบัวพร้อมผลักเธอลงไปแช่ในน้ำอุ่น
“ล้างตัวให้สะอาดแล้วออกมาหาฉัน”
ความคิดที่จะออกมาเที่ยวที่นี่เพียงครั้งเดียวในช่วงขณะหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะได้พบกับผู้หญิงที่ตลกเช่นนี้เมื่อกำลังจะออกจากร้าน
เพราะเขาเป็นคนประหลาด แม้ว่ามือของเธอจะรู้สึกนุ่ม แต่เขาก็ต้องทำความสะอาดเธอก่อนที่จะเริ่ม
ฉีโย่วเมาอย่างไม่มีสติหลังจากกลืนเครื่องดื่มไปอีกสองแก้ว เธอหัวเราะคิกคักขณะที่เธอมองชายคนนั้นด้วยสายตายั่วยวนและเปียกปอน “มาเถอะ!มาสนุกด้วย!”
เหยาซื่อคิดสักพักและเดินไปดึงเธอขึ้นมา
บนเตียงนุ่มสองร่างซ้อนทับกัน
ฉีโย่วรู้สึกผ่อนคคลาย เธอคราง พร้อมกับยกมือลูบไล้ที่หน้าอกของเขา
ชายคนนั้นมองลงไปและพบว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างใต้ร่างเขายังเป็นสาวแรกรุ่นเหมือนผลไม้สีเขียวที่ยังไม่สุก เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ และหัวเราะในลำคอ “น่าสนใจดีนี่”
“ทำตัวสบาย ๆ มาเลย!”
ชายคนนั้นมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กุมหลังของเขาแล้วยิ้ม กระซิบที่ข้างหนู “เจ้าสัตว์ประหลาดที่น่ารัก”
**
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่อากาศสดใส
ฉีโย่วลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยถูขมับที่ปวดเมื่อย เธอตกใจเมื่อเห็นรอยรอยหนาแน่นบนแขนขาวของเธอบณะที่ผ้านวมบาง ๆ หลุดออกจากร่างกาย
เธอขยี้ตาและจำอะไรไม่ได้เลย
มองไปข้าง ๆ ชายที่เปลือยเปล่าหล่อมากยังคงหลับใหลอยู่ แขนอันทรงพลังของเขาทำให้เธอนึกถึงเมื่อคืน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
มันไม่ใช่ความฝัน เธอขอให้เฉียวเฟยเรียกโฮสต์อันดับหนึ่งและนอนกับเขา…
เธอไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นเลย
อืม…การสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง
“ฉีโย่วกลับมาเดี๋ยวนี้ เซียเซียป่วยเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน เธอต้องเดินทางบ่ายนี้”
“อาการเธอแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” ในที่สุดฉีโย่วก็ได้หยุดพักหนึ่งวัน หลังจากบินไปปารีสได้สองสามวัน แต่กลับมีความสุขกับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนนี้เธอต้องกลับไปทำงาน!
“เร็วเข้า อย่าช้าล่ะ!” โทรศัพท์ถูกตัดสาย
ฉีโย่วรีบลุกจากเตียงและแต่งตัว ก่อนที่จะจากไป เธอเปิดกระเป๋าเงินของตนเอง วางเงินสดไว้บนหมอน พร้อมกับแนบโน้ตว่าเธอจะจ่ายให้เขาอีกในครั้งต่อไป
เมื่อลงบันได ฉีโย่วก็เห็นว่าเฉียวเฟยกำลังเตรียมอาหารเช้าให้เธอ
“โฮสต์ตัวท็อปของเธอ เมื่อคืนนี้ทำให้ฉันพอใจมาก ฉันต้องไปแล้วนะ บาย!”
เมื่อพูดอย่างนั้นเธอก็วิ่งหนีไปก่อนที่เฉียวเฟยจะพูด ฉีโยวจ่ายเงินเพื่อมีเซ็กส์ หลังจากนั้นเธอจึงรู้สึกอับอายเมื่อเห็นเฉียวเฟยซึ่งเป็นคนจัดการให้
“เฮ้!โย่วโย่ว…”
ก่อนที่เฉียวเฟยจะพูดจบ “เธอลืมรูดซิปกระโปรง” ฉีโย่วก็ออกไปแล้ว เฉียวเฟยจินตนาการได้ว่ามีคนจำนวนมากที่จ้องมองเธอแน่ ตอนที่เธอขึ้นรถ
*
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยาซื่อก็ลงมาด้วย
เขาสวมเสื้อผ้าตัวเดิม แต่ดูสบาย ๆ อย่างบอกไม่ถูก
เฉียวเฟยมองเขาจากด้านข้าง “ผู้มีพระคุณของคุณ ขอให้ฉันบอกกับคุณว่า การบริการของคุณเมื่อคืน เป็นที่น่าพอใจค่ะ”
“บอกฉันมา!”
เหยาซื่อยกมือขึ้นคีบธนบัตรไว้ที่นิ้วของเขา พร้อมกับเชื่อกเส้นสีฟ้าที่มีบัตรของผู้หญิงคนนั้น เห็นได้ชัดว่าฉีโย่วจากไปแล้ว “เธอให้มาหมื่นเดียว”
เฉียวเฟยหัวเราะเบา ๆ
*
กระทั่งเธอดึงกระเป๋าเดินทางไปที่สนามบิน เธอจึงรู้ตัวว่าบัตรพนักงานของเธอหายไป เธอพลิกกระเป๋าคว่ำลง แต่หาไม่พบ เธออารมณ์เสียเล็กน้อย มันอยู่ในกระเป๋าตลอด ทำไมหายไปได้?
เหตุเกิดขึ้นตอนที่ฉีโย่วหยิบเงินสดออกมาเมื่อเช้านี้ ทำให้มีบางอย่างหล่นลงพื้นโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต
‘ฉันเมาเกินไปแล้ว!จากที่นี่ไปตัวเมืองอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันต้องขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้… หากไม่มีรหัสพนักงาน ฉันก็ไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ และตอนกลับมา ก็ต้องถูกผู้จัดการดุอีก’
ยิ่งมองไปที่เวลา เธอก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น และในที่สุด เธอก็ตัดสินใจโทรหาผู้จัดการ เพื่อขอความช่วยเหลือ
คุณอาจจะชอบ
