งานแต่งในฝัน สุดท้ายก็ต้องจบลง

ในเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ เย่ซิงเหยาถือแก้วเหล้าไว้ในปากแล้วนั่งลงบนตักอย่างอ่อนโยนของมู่ชิงเย่

"จูบหน่อย จูบหน่อย"

บรรยากาศครึกครื้นสนุกสนาน ซึ่งปกติแล้วมู่ชิงเย่ไม่เคยชอบความวุ่นวายแบบนี้เลย

แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป เขาขยับลูกกระเดือกเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจบรรยายได้

ไม่ได้ผลักไส แถมยังดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับมัน

เซี่ยชูเซี่ยวหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตู รู้สึกเหมือนมีตะกั่วถ่วงอยู่ที่เท้า

เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็น "น้องสาว" ที่มู่ชิงเย่พูดถึง

ฝนตกลงมาบนตัวเธอ หนาวจนกระดูก ไม่รู้แล้วว่าบนใบหน้าของเธอคือน้ำตาหรือฝน

แต่ไม่มีใครถือร่มให้เธอเหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว

แขนของเธอเจ็บแปลบๆ นั่นคือบาดแผลที่เกิดจากการช่วยมู่ชิงเย่จากราวแขวนเสื้อที่ตกลงมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน แต่กลับไม่เจ็บเท่าในใจ

มู่ชิงเย่หลายคืนไม่ได้กลับบ้าน เซี่ยชูเซี่ยวกัดฟันปลอบใจตัวเอง

"ผู้ชายก็แบบนี้ ชอบคนที่มีเสน่ห์และกล้าแสดงออก เป็นเพราะตัวเองไม่ดีพอ ไม่สามารถรั้งใจเขาไว้ได้"

ดังนั้นเมื่อมู่ชิงเย่กลับมานอนข้างเธออีกครั้ง เธอก็โอบเอวมู่ชิงเย่ พยายามจูบเขาเพื่อเอาใจ

ในขณะที่ลมหายใจพันกันจนถึงจุดหนึ่ง เซี่ยชูเซี่ยวคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

แต่เมื่อชายหนุ่มซบหน้าลงตรงหน้าอกเธอ จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว

"เธอมีกลิ่นคาวปลา ยังไม่ได้อาบน้ำหรือ ?"

คำพูดนี้ทำให้เซี่ยชูเซี่ยวชะงัก ไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

ทั้งสองเงียบไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างกัน ความรักร้อนแรงเมื่ออายุสิบแปดไม่มีเหลือแล้ว

ทั้งสองที่กำลังจะเข้าสู่ประตูวิวาห์นอนอยู่ในห้องที่มองเห็นวิวแม่น้ำ แต่ต่างคนต่างมีฝันที่แตกต่าง

เซี่ยชูเซี่ยวกอดหมอนลืมตาจนเช้า

สุดท้ายก็ล้างตัวเองด้วยครีมอาบน้ำหลายครั้ง เพียงหวังให้ชายคนนี้ขอโทษสักคำ

แต่มู่ชิงเย่รับโทรศัพท์จากเย่ซิงเหยา และออกจากบ้านไปพร้อมกับข้าวต้มมันม่วงที่เพิ่งทำเสร็จ โดยไม่แม้แต่จะมองเธอ

สิ่งที่มาถึงก่อนคำขอโทษของมู่ชิงเย่ คือคำเชิญจากเย่ซิงเหยา

ผู้หญิงที่ดูมีระดับและอำนาจ

"ชิงเย่บอกฉันถึงเธอ ว่าเคยอยู่เคียงข้างเขาในวันที่ลำบาก และต่อมากลายเป็นคู่หมั้นของเขา"

"แต่เขาบอกว่าเห็นเธอแล้วนึกถึงเรื่องราวของพ่อแม่เขา"

"ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นคนขายปลา ไม่สามารถช่วยเขาในอนาคตได้"

"แต่ฉันไม่เหมือนกัน บ้านฉันมีเงินและอำนาจ สามารถช่วยให้เขาแสดงความสามารถบนเวทีที่ใหญ่กว่าได้"

"ถ้าเธอยอมจากไป ฉันจะให้ยารักษาที่ยายของเธอต้องการฟรีๆ"

เย่ซิงเหยาสูงส่ง โบกมือแสดงท่าทีดูหมิ่น

เซี่ยชูเซี่ยวจับถ้วยชาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย นั่งมองน้ำชาที่กระเพื่อมไปมาอย่างเหม่อลอยทั้งบ่าย

เธออยากจะลุกขึ้นสาดน้ำชาใส่หน้า แต่อยากชี้นิ้วใส่หน้ามู่ชิงเย่แล้วถามว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจ

แต่เมื่อคิดถึงภาพยายของเธอนอนบนเตียงรอคอยด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหนื่อยล้า

คิดถึงท่าทีที่เย็นชาของมู่ชิงเย่ต่อเธอ เธอก็เข้าใจได้

บางทีเธออาจจะไม่มีอนาคตกับมู่ชิงเย่จริงๆ

เธอจิบชาแล้วเอ่ยด้วยเสียงขมขื่น

"ตกลง ฉันยอมแพ้"

"ฉันจะออกจากเขา นอกจากเงื่อนไขด้านบนแล้ว ขอให้คุณช่วยจัดฉากว่าเสียชีวิตให้ฉันก่อนฉันจะไป"