เก้าทางเลือก การจากลาครั้งสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียว
ตอน 1
การแต่งงานของฉันมาพร้อมกับเงื่อนไขที่แสนโหดร้าย พีท สามีของฉัน ต้องผ่าน "บททดสอบความภักดี" เก้าข้อ ที่โซเฟีย รักแรกในวัยเด็กของเขาเป็นคนออกแบบ เก้าครั้งที่เขาต้องเลือกเธอแทนที่จะเป็นฉัน...ภรรยาของเขา
ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย ทิ้งให้ฉันป่วยและเลือดออกอยู่ข้างทางด่วนท่ามกลางพายุฝน
เขารีบไปหาเธอเพียงเพราะเธอโทรมาอ้างว่ากลัวเสียงฟ้าร้อง เขาเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้ว ทิ้งงานเปิดแกลเลอรี่ของฉันไปเพราะเธอบอกว่าฝันร้าย ทิ้งงานศพคุณยายของฉันไปเพราะรถของเธอดันมาเสียอย่างเหมาะเจาะ ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของพวกเขาสองคน เป็นบทบาทที่โซเฟียมาสารภาพในภายหลังว่าเธอเป็นคนเลือกให้ฉันเอง
หลังจากสี่ปีของการเป็นได้แค่ของปลอบใจ หัวใจของฉันก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป ในที่สุดฉันก็พอเสียที
ดังนั้นเมื่อโซเฟียเรียกฉันไปที่อาร์ตแกลเลอรี่ของฉันเองเพื่อฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด ฉันก็พร้อมแล้ว ฉันมองสามีของฉันอย่างใจเย็น ขณะที่เขาเซ็นเอกสารที่เธอเลื่อนไปตรงหน้าอย่างสิ้นหวังที่จะเอาใจเธอโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาคิดว่าเขากำลังเซ็นสัญญาการลงทุน เขาไม่รู้เลยว่านั่นคือเอกสารใบหย่าที่ฉันแอบสอดเข้าไปในแฟ้มเมื่อชั่วโมงก่อน
บทที่ 1
อลิน POV:
ในคืนวันครบรอบแต่งงาน สามีทิ้งฉันที่กำลังเลือดออกไว้ข้างทางด่วนเพื่อไปหาผู้หญิงคนนั้น นี่เป็นครั้งที่เก้าที่เขาเลือกเธอ และมันจะเป็นครั้งสุดท้าย
สายฝนสาดกระหน่ำใส่กระจกหน้ารถจนมองแทบไม่เห็นทาง ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างหนักแต่ก็เหมือนจะสู้ไม่ไหว ฉันรู้สึกปวดเกร็งในช่องท้องอย่างรุนแรงจนต้องยกมือกดหน้าท้องตัวเองไว้
ข้างๆ ฉัน พีทกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เราออกจากร้านอาหาร แต่ความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเป็นเหมือนแรงกดดันที่จับต้องได้ มันอัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของรถจนฉันแทบหายใจไม่ออก
แล้วโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้นมาในความมืด แสงสีซีดๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขา
โซเฟีย
ร่างกายของเขาทั้งร่างแข็งทื่อ กล้ามเนื้อที่ขากรรไกรกระตุก เขากระชากโทรศัพท์จากคอนโซลรถ นิ้วโป้งปัดหน้าจอรับสายก่อนที่เสียงเรียกเข้าจะดังจบด้วยซ้ำ
“เฟีย?” น้ำเสียงของเขาต่ำและร้อนรน ความเย็นชาทั้งหมดที่เขาแสดงให้ฉันเห็นเมื่อชั่วโมงที่แล้วหายไปหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่หวานเลี่ยนจนทำให้ท้องของฉันบีบตัวอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม
เสียงของเธอเล็ดลอดออกมาจากลำโพง เป็นเสียงแหลมสูงที่ฟังดูตื่นตระหนก “พีท ฉันกลัว... เสียงฟ้าร้อง... มันดังมากเลย ฉันนอนไม่หลับ”
“ไม่เป็นไรนะที่รัก ผมกำลังไป” เขาไม่ลังเลเลยสักนิด คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาโดยอัตโนมัติ เหมือนเป็นคำสัญญาที่เขาเคยให้และรักษามันมาแล้วนับพันครั้ง
คำสัญญาที่เขาไม่เคยให้ฉัน
เขาเหยียบเบรกกะทันหัน รถเสียหลักบนพื้นถนนที่เปียกลื่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่น่าหวาดเสียว เราจอดนิ่งสนิทอยู่บนไหล่ทางของทางด่วนที่ว่างเปล่า แสงไฟท้ายสีแดงของรถบรรทุกที่วิ่งผ่านสาดส่องผ่านกระจกที่เปียกปอนไปด้วยสายฝน
“เรียกแท็กซี่กลับเองแล้วกัน อลิน” เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉัน สายตาของเขากำลังมองหาเส้นทางที่มืดมิดข้างหน้า คำนวณเส้นทางที่เร็วที่สุดที่จะไปหาเธอ
“พีท ฉันท้อง...” ฉันเริ่มพูด ความเจ็บปวดทำให้น้ำเสียงของฉันแผ่วเบา “ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญและหงุดหงิด เขาล้วงเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือฉัน “นี่ มากเกินพอด้วยซ้ำ คุณไม่เป็นไรหรอก”
เขาไม่รอคำตอบ เขาเร่งเครื่องยนต์แล้วกลับรถอย่างรวดเร็วจนร่างฉันกระแทกเข้ากับประตูฝั่งผู้โดยสาร
แล้วเขาก็จากไป แสงไฟหน้ารถของเขาหายลับไปในพายุ มุ่งหน้าไปหาเธอ
ฉันถูกทิ้งให้อยู่ลำพังในความมืดมิดที่อื้ออึง ธนบัตรที่ยับยู่ยี่ในมือให้ความรู้สึกเหมือนขยะ ความเจ็บปวดในช่องท้องเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกหนาวเหน็บและว่างเปล่าในอก
นี่คือครั้งที่เก้า การบอกลาครั้งที่เก้า
มันเป็นเกมป่วยๆ ที่โซเฟียคิดขึ้นมาตอนที่เธอจัดการแต่งงานคลุมถุงชนของเรา เธอบอกพีทว่าเธอต้องการรู้ว่าความภักดีของเขายังคงเป็นของเธอ ดังนั้นเธอจึงคิดบททดสอบขึ้นมาเก้าข้อ เก้าสถานการณ์ที่เขาจะต้องเลือกระหว่างภรรยาของเขากับเธอ หลังจากที่เขาพิสูจน์ความรักที่มั่นคงของเขาครบเก้าครั้งแล้วเท่านั้น เธอถึงจะ "ปล่อยเขาเป็นอิสระ" เพื่อมาเป็นสามีที่แท้จริงของฉัน
ฉันมันโง่เง่า เป็นคนโง่ที่เต็มไปด้วยความหวังและเชื่อคำพูดของเขาจริงๆ ที่ว่าเขาแค่ต้องผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ เมื่อมันจบลง ชีวิตของเราก็จะเริ่มต้นขึ้น
ชีวิตของเราจะไม่มีวันได้เริ่มต้น
นี่แหละ คือจุดจบ
ฉันโซเซออกจากรถ สายฝนสาดลงมาจนผมและชุดเดรสบางๆ ของฉันเปียกโชกทันที ฉันพิงตัวกับโลหะเย็นๆ ของรถแล้วอาเจียนลงบนพื้นกรวด ในที่สุดอาการปวดเกร็งก็เอาชนะฉันได้ ทุกครั้งที่ขย้อนออกมาคือเสียงสะอื้นที่แสนเจ็บปวดให้กับสี่ปีที่ฉันเสียไปกับการรอคอยผู้ชายที่ไม่มีวันเป็นของฉัน
มันคือเรื่องโกหก ทั้งหมดเลย การแต่งงานของเรา บ้านของเรา ชีวิตที่ฉันคิดว่าเรากำลังสร้างขึ้นมา มันเป็นแค่สถานะรอคอย เป็นที่พักพิงสบายๆ ให้เขารอจนกว่าโซเฟียจะตัดสินใจว่าเธอต้องการเขากลับไป
และฉันก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนจนทะลุผ่านความเจ็บปวด ว่าโซเฟียเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมด ชีวิตทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงส่วนเกินในเรื่องราวของเธอกับพีท การแต่งงานของเราเป็นเพียงแค่การคั่นเวลา
ฉันนึกถึงการบอกลาครั้งอื่นๆ คืนวันเปิดตัวแกลเลอรี่ครั้งแรกของฉัน ตอนที่โซเฟียโทรมาบอกว่าเธอฝันร้าย เขาก็ไป งานศพของคุณยายฉัน ตอนที่รถของโซเฟียมาเสียอย่างเหมาะเจาะห่างออกไปหนึ่งชั่วโมง เขาก็ไป ครั้งที่ฉันเป็นไข้สูงจนเพ้อ เขาก็ไป เพราะโซเฟียต้องการให้ช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้แม่ของเธอ
หัวใจของฉันรู้สึกเหมือนก้อนน้ำแข็งในอก ไม่มีความอบอุ่นเหลือให้มอบให้ใครอีกแล้ว ไม่มีความหวังเหลือให้ใครมาทำลายอีกต่อไป มันแค่... ว่างเปล่า
ฉันรู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง ฉันเตรียมตัวรับมือกับมันแล้ว
ในอาร์ตแกลเลอรี่ของฉัน ท่ามกลางแฟ้มเอกสารการลงทุนสำหรับปีกใหม่ของแกลเลอรี่ มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอยู่แฟ้มหนึ่ง มันมีข้อเสนอที่โซเฟียต้องการให้พีทเซ็น ซึ่งเป็นวิธีที่จะผูกมัดทางการเงินของพวกเขาทั้งสองผ่าน "ฉากหน้า" ของการซื้อผลงานศิลปะที่ดูถูกกฎหมาย เธอหยิ่งผยองและมั่นใจในการควบคุมเขามากเสียจนไม่ได้อ่านเอกสารอื่นๆ ในแฟ้มเลย
แต่ฉันอ่าน และฉันได้เพิ่มเอกสารของฉันเข้าไปหนึ่งฉบับ
เอกสารใบหย่า
ฉันเห็นข้อความของเธอเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของฉันในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เป็นการเรียกตัว *มาเจอกันที่แกลเลอรี่สิ พีทมีเซอร์ไพรส์ให้เธอ*
ฉันรู้ว่ามันคืออะไร เธอจะให้เขาเซ็นเอกสารการลงทุนต่อหน้าฉัน ฉากสุดท้ายของการหยามเหยียด
ได้เลย ให้เธอได้แสดงโชว์ของเธอไป
เมื่อฉันเดินเข้าไป โซเฟียนั่งพิงเก้าอี้ราวกับราชินีผู้โศกเศร้า พีทยืนอยู่ข้างๆ เธอ สีหน้าของเขาผสมปนเปไปด้วยความรู้สึกผิดและความรำคาญ
“อลิน” โซเฟียพูด น้ำเสียงของเธอเคลือบไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม “ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันบอกเขาแล้วว่าเขาควรจะอยู่กับเธอ แต่เขายืนยันว่าจะมาหาฉัน”
พีทผลักแฟ้มเอกสารข้ามโต๊ะมาทางฉัน “โซเฟียคิดว่าการลงทุนในแกลเลอรี่ของเธอเป็นวิธีที่ดีที่จะชดเชยให้เธอ” เขาไม่ยอมสบตาฉัน เขาแค่ชี้ไปที่หน้าสุดท้าย “เซ็นตรงนี้”
เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าเขากำลังเซ็นอะไร เขาแค่ตวัดลายเซ็นของเขาลงบนเส้นที่ฉันทำเครื่องหมาย 'X' เล็กๆ ไว้อย่างเรียบร้อย
โซเฟียยิ้ม เป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ เธอหยิบเอกสารที่เซ็นแล้วขึ้นมา โบกมันเล็กน้อย “เรียบร้อยแล้ว เธอเป็นอิสระแล้ว พีท”
แต่สายตาของเธอมองมาที่ฉัน ชัยชนะในแววตาของเธอนั้นคมกริบและโหดร้าย
หัวใจของฉันเงียบงันและตายด้านอยู่ในอก ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ
“ยินดีด้วยนะ โซเฟีย” ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบ “เธอชนะแล้ว”
พีทดูสับสน “ชนะอะไร? อลิน คุณพูดเรื่องอะไร?”
ฉันไม่ตอบเขา ฉันหยิบเอกสารใบหย่าที่ประทับตรารับรองแล้วออกจากกอง พับมันอย่างเรียบร้อยแล้วใส่ลงในกระเป๋าถือ จากนั้นฉันก็หันหลังแล้วเดินออกจากประตูไป ทิ้งพวกเขาทั้งสองไว้เบื้องหลังในแกลเลอรี่สีขาวสะอาดที่เก็บงำจิตวิญญาณของฉันมาตลอดสี่ปี
คุณอาจจะชอบ
