โอกาสแก้ตัวของฉัน, ความสำนึกผิดของเขา

พริ้ม กาญจนวิวัฒน์ POV:

ค่ำคืนของงานเลี้ยงวันเกิดของฉันเป็นภาพเบลอของแชมเปญ รอยยิ้มสุภาพ และความคาดหวังที่น่าอึดอัด ภัทร ตามคาด เขาปรากฏตัวหลังจากแขกผู้ใหญ่และหุ้นส่วนทางธุรกิจส่วนใหญ่กลับไปแล้ว โดยมีจูนเกาะแขนเขาอยู่

แก้มของเธอแดงก่ำ เป็นสีชมพูระเรื่อที่ไม่ได้เกิดจากอาการไข้เลย แต่มันคือรอยที่คอของภัทรต่างหากที่ดึงดูดสายตาฉัน รอยช้ำสีเข้มที่กำลังบานสะพรั่งอยู่ข้างลำคอของเขา เหนือปกเสื้อขึ้นมาพอดี

ใครก็ตามที่มีตาก็ดูออกว่าพวกเขาสองคนเพิ่งทำอะไรกันมาก่อนจะมาถึง

ในชาติที่แล้ว เรื่องนี้คงทำให้ฉันใจสลาย ฉันคงจะร้องไห้ฟูมฟาย เรียกร้องอยากรู้ว่าเขาทำให้อับอายแบบนี้ในวันเกิดของฉัน ต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร ฉันคงจะกรีดร้อง ตั้งคำถามว่าความทุ่มเทหลายปีของฉันไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลยหรือ

คืนนี้ ฉันแค่เหลือบมองรอยนั้น สายตาของฉันจ้องอยู่เพียงวินาทีเดียวก่อนจะหันกลับไปคุยกับญาติห่างๆ ต่อ ฉันไม่ให้ความพอใจกับเขาด้วยการแสดงปฏิกิริยาใดๆ

แต่ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จับจ้องมา เขาเห็นว่าฉันมองไปที่ไหน เขาก็ขยับตัวตามสัญชาตญาณ พยายามจะบังจูนจากสายตาของฉัน ราวกับจะปกป้องเธอจากการตัดสินของฉัน

วินาทีผ่านไป การระเบิดอารมณ์ที่เขารอคอยไม่เคยเกิดขึ้น

ความเงียบของฉันดูเหมือนจะทำให้เขากระสับกระส่ายมากกว่าการโวยวายใดๆ

“นี่มันอะไรกัน?” ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น เดินตรงมาหาฉันพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เสแสร้ง “เล่นบทคู่หมั้นผู้ใจกว้างเหรอ? กลัวจะเสียโอกาสแต่งงานกับฉันจนต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นเลยหรือไง?”

เขาโน้มตัวเข้ามา เสียงของเขาลดลง “ทำตัวให้ชินซะเถอะพริ้ม ฉันกำลังจะได้เป็นประมุขของตระกูลนี้ เป็น CEO ของกิจอนันต์ กรุ๊ป ฉันจะผูกมัดตัวเองกับผู้หญิงคนเดียวไม่ได้หรอก จะมีคนอื่นอีกเยอะแยะ”

เขาตบแขนฉันอย่างดูถูก “แต่ในเมื่อคืนนี้เธอช่าง... เข้าอกเข้าใจ ฉันก็มีรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ให้”

เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อและหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมา เสียงฮือฮาดังขึ้นจากแขกไม่กี่คนที่ยังคงเฝ้าดูละครฉากนี้อยู่

ทันทีที่เขากำลังจะยื่นมันให้ฉัน มือเล็กๆ ก็ยื่นออกมาฉวยมันไปจากมือของเขา

เป็นจูนนั่นเอง

“โอ้ ภัทรคะ! นั่นสร้อยข้อมือรุ่น ‘กระซิบรัก’ หรือเปล่าคะ?” เธออุทาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทึ่งที่เสแสร้ง “มันเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นของ Van Cleef & Arpels! เขาสร้างแค่สิบชิ้นในโลกเท่านั้นเอง ได้ยินมาว่าหาซื้อไม่ได้แล้ว”

มือของภัทรที่ยื่นมาทางฉันลดลงทันที รอยยิ้มเอ็นดูแผ่กว้างบนใบหน้าของเขาขณะที่มองเธอ

“เธอชอบไหม?” เขาถามเบาๆ

โดยไม่รอคำตอบ เขาพูดว่า “ถ้างั้นมันก็เป็นของเธอ”

“แต่... แต่มันเป็นของพริ้มนะคะ” จูนพูด ดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแห่งชัยชนะจับจ้องมาที่ฉัน มันเป็นการแสดงที่ไร้ที่ติของการยอมรับอย่างไม่เต็มใจ

“อย่าโง่หน่อยเลย” ภัทรพูดอย่างดูถูก โบกมือไปทางฉันอย่างไม่ใส่ใจ “เดี๋ยวฉันหาอย่างอื่นให้เธอก็ได้ อีกอย่างนะ” เขาเสริม น้ำเสียงหยิ่งยโส “อะไรก็ตามที่มาจากฉันก็สมบูรณ์แบบในสายตาเธออยู่แล้ว ใช่ไหม?”

เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นในห้อง ความอัปยศอดสูเป็นรสชาติขมปร่าที่คุ้นเคยในปากของฉัน ความทรงจำหลั่งไหลกลับมา คมชัดและเจ็บปวด

ฉันจำได้ว่าฉันเคยทะนุถนอมทุกสิ่งที่เขาให้ ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม ครั้งหนึ่ง ขณะที่ติดฝนกะทันหัน เขาเคยถอดเสื้อแจ็คเก็ตคลุมไหล่ให้ฉันอย่างไม่ใส่ใจ มันเป็นการกระทำที่ไม่ได้คิดอะไรสำหรับเขา แต่สำหรับฉัน มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันเก็บเสื้อตัวนั้นไว้หลายปี ซ่อนไว้เหมือนของศักดิ์สิทธิ์

แน่นอนว่าเขาเจอมัน เขาเจอฉันในคืนหนึ่ง กำลังกอดมันไว้ สูดดมกลิ่นจางๆ ของเขาที่ยังคงติดอยู่บนเนื้อผ้า

“หน้าด้าน” เขาถ่มน้ำลายออกมา ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความรังเกียจ

คำพูดคำเดียวนั้นได้บดขยี้หัวใจที่เปราะบางของเด็กสาววัยรุ่น ฉันรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด ท่านธนินท์ถึงกับใช้ไม้เท้าตีเขาเพราะเรื่องนี้ ตะโกนว่าเขาพูดจาไร้สาระ แต่ภัทรกลับหัวเราะเยาะ

ต่อมา เขาก็เอาเรื่องนี้ไปเล่าเป็นเรื่องตลก พูดเกินจริงถึงความทุ่มเทที่น่าสมเพชของฉันเพื่อความบันเทิงของเพื่อนๆ ฉันกลายเป็นตัวตลกของวงสังคมอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนี้ มันช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ความรักของฉัน ความทุ่มเทของฉัน ความอัปยศของฉัน

ฉันหันหลังกลับเพื่อจะเดินจากไป งานเลี้ยงนี้ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที

“จะไปไหน?” มือของภัทรคว้าแขนฉันไว้ หยุดฉัน “อะไรกัน โกรธเหรอ? เสแสร้งต่อไปไม่ไหวแล้วสินะ?”

เสียงของเขาคำรามต่ำ “ฉันรู้มาตลอดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจ พริ้ม”

แรงบีบที่ข้อมือของฉันเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว ฉันก้มลงมองมือของเขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา สีหน้าของฉันอ่านไม่ออก

ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและฉับพลัน ฉันกระชากแขนออก

“ภัทร” ฉันพูด เสียงของฉันเงียบขรึมอย่างน่ากลัว “ให้เกียรติกันบ้าง”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ตกใจกับการขัดขืนของฉัน แล้วเขาก็แสยะยิ้ม “ให้เกียรติ? ทำไมฉันต้องให้เกียรติ? เธออยากแต่งงานกับฉันจะตายตั้งแต่เรายังเด็ก อีกไม่นานเราก็จะอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง”

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนริมฝีปากของฉัน “ใครบอกว่าฉันจะแต่งงานกับคุณ?”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครหายใจ

จากนั้น ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะ มันเริ่มจากเสียงหัวเราะเบาๆ ของลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งของเขาและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งทั้งห้องหัวเราะเยาะฉัน

เสียงหัวเราะของภัทรดังที่สุด “แล้วเธอจะแต่งงานกับใครล่ะพริ้ม?” เขาเยาะเย้ย ดวงตาเป็นประกายด้วยความขบขัน “เธอน่ะหลงฉันจะตาย เรารู้กันดีอยู่แล้ว”

เขาชี้มือไปรอบๆ ห้องที่หรูหราอย่างไม่ใส่ใจ “อะไรนะ? จะแต่งกับคนนั้นเหรอ?”

เขาชี้ไปทางอีกฟากของห้องบอลรูม ที่ซึ่งพี่ชายของเขา คิน นั่งอยู่คนเดียว เกือบจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เขาเป็นลูกชายของตระกูลกิจอนันต์อีกคนเดียวที่มีสิทธิ์แต่งงาน

“พี่ชายสุดที่รักของฉันน่ะเหรอ?” เสียงของภัทรเจือไปด้วยความสงสารปนดูถูก “โปรแกรมเมอร์อัจฉริยะที่สติแตกและไม่เคยเป็นเหมือนเดิมอีกเลยหลังจาก... เหตุการณ์ก่อวินาศกรรมในบริษัทเล็กๆ น้อยๆ นั่นน่ะ?”

ห้องเงียบลงเล็กน้อย สายตาของแขกเปลี่ยนไปมองคินอย่างอึดอัด

“เขาป่วยออดๆ แอดๆ ตลอดเวลานะพริ้ม” ภัทรพูดต่อ น้ำเสียงโหดร้าย “ใครจะไปรู้ว่าเขาจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน แล้วพวกเขาก็บอกว่าเหตุการณ์นั้น... มันทำลายมากกว่าแค่เส้นประสาทของเขา” เขาปล่อยให้คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ เป็นสิ่งที่หยาบคายและน่าเกลียด

เขาก้าวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น รอยยิ้มของเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะที่ร้ายกาจ

“บอกฉันสิพริ้ม” เขากระซิบ คำพูดของเขาเป็นหมัดเด็ดสุดท้ายที่ทำลายล้าง “เธอจะยอมใช้ชีวิตที่เหลือกับผู้ชายพิการที่ให้อะไรเธอไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ?”

---