หลังแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม เขาก็สูญเสียคู่ชีวิต

เมื่อกลับมาที่บ้านแพ็คเฮาส์อีกครั้ง มันก็ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ บ้านที่ฉันอาศัยอยู่มาห้าปี

ตอนนี้การจัดวางภายในเปลี่ยนไปหมดแล้ว ไม่มีร่องรอยของการที่ฉันเคยอยู่ที่นี่เลย

เอเวอลีนสวมรองเท้าส้นสูงเดินบนพรมใหม่

เธอกำลังสั่งลูกจ้างโอเมก้าอย่างอวดดีวางน้ำหอมกลิ่นลิลลี่เต็มห้องนั่งเล่น

ฉันห้ามโดยไม่รู้ตัวว่า “ของที่มีกลิ่นลิลลี่ห้ามวางในห้องนั่งเล่น ”

“ห้ามเหรอ?” เอเวอลีนทำเหมือนฟังเรื่องตลก “เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านนี้อยู่เหรอ ?”

ฉันถามอย่างใจเย็น “ฉันแค่มาเอาของของฉันกลับ”

เอเวอลีนหยัน “ของพวกนั้นทิ้งไปนานแล้ว! อย่าหาข้ออ้างมาอีกเลย”

“ถ้าของทิ้งไปนานแล้ว แล้วสร้อยคอของเธอได้มาจากไหน?” ฉันชี้ไปที่คอของเอเวอลีน

เอเวอลีนลูบสร้อยคออย่างภูมิใจ “แน่นอนว่าคยานให้ฉัน”

ฉันจ้องตาเอเวอลีน “คืนให้ฉัน”

นั่นเป็นของโบราณจากตระกูลอัลฟ่าของฝูงซิลเวอร์มูน ซึ่งเป็นฝูงหมาป่า ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันอยู่กับเอเวอลีนได้

“ยัยบ้า, เธอกล้าสั่งฉันเหรอ?” เอเวอลีนเอามือจับที่ไหล่ของฉัน ดวงตาของเธอเริ่มแดง มือของเธอเริ่มกลายเป็นหมาป่า พร้อมที่จะโจมตีฉันได้ทุกเมื่อ

แน่นอนว่าแกมม่าสามารถควบคุมโอเมก้าได้ง่าย ๆ

แต่ฉันไม่ใช่โอเมก้า ก่อนหน้านี้ฉันแกล้งเป็นโอเมก้าเพื่อคยาน แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว

ผลของยาเมจิกที่ทำให้ฉันแกล้งเป็นโอเมก้าหายไปจากร่างกายของฉันหมดแล้ว

ฉันผลักเบา ๆ เอเวอลีนก็ล้มไปอย่างไม่เป็นท่า ตรงเข้าสู่อ้อมแขนของคยานที่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน

เอเวอลีนแสร้งทำเป็นร้องไห้ “คยาน อย่าโทษไวโอเล็ตเลย เธอแค่ตื่นเต้นเกินไป ”

คยานอึ้งและโกรธ “ไวโอเล็ต เธอบ้าหรือเปล่า? เพื่อสร้อยคอเส้นเดียว เธอถึงทำร้ายเอเวอลีน”

ดูสิ ผู้ชายมักจะเป็นแบบนี้ พอคุณกลับมาเป็นตัวเอง เขาก็ว่าเป็นผู้หญิงบ้า

ฉันรำคาญ “ไม่มีเวลามาเล่นด้วย เอาสร้อยคอคืนมา”

คยานลุกขึ้นอย่างโกรธ

แต่ทันใดนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว มือทั้งสองข้างกดคอของตัวเองและทรุดตัวลงกับพื้น พยายามดิ้นรน

เอเวอลีนตกใจ “เกิดอะไรขึ้น? คยาน คุณเป็นอะไร?”

คยานพูดไม่ออก ใบหน้าของเขากลายเป็นสีม่วง เขามองมาที่ฉันอย่างขอความช่วยเหลือ

เอเวอลีนรีบกล่าวหา “ไวโอเล็ต แม่มดร้าย เธอทำอะไรกับคยาน!”

ฉันเลิกคิ้วอย่างเฉยเมย “ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเธอ คยานแพ้ลิลลี่อย่างมาก”

เอเวอลีนถึงกับอึ้ง ขอโทษอย่างต่อเนื่อง “โอ้ คยาน ที่รัก ฉันไม่รู้จริง ๆ…”

“ถ้าเธอเป็นหมาป่าที่ช่วยคยานในสนามรบและดูแลเขาเป็นเวลาสามเดือน เธอจะไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

คำถามที่ตรงไปตรงมาของฉันทำให้เอเวอลีนอับอาย

เธอหันไปสั่งแม่บ้านเสียงดัง “ในห้องต้องมียาใช่ไหม? เอามาเร็ว!”

แม่บ้านจึงต้องพูดความจริง เพราะเอเวอลีนทิ้งของที่ฉันเคยเก็บไว้ในบ้าน รวมถึงยาฉุกเฉินของคยานด้วย ตอนนี้บ้านไม่มียาแก้ปัญหา

คยานเริ่มกลอกตา เขาเกือบจะหมดสติ มือที่จับคอค่อย ๆ ตกลงข้าง ๆ

เอเวอลีนเกือบจะร้องไห้ “ขอโทษที ฉันจะทำยังไงดี?”

เมื่อก่อนฉันรักคยานมาก ไม่อยากให้เขาทุกข์ทรมานเลย

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ดูแลเขาตอนเขาตาบอด ฉันก็จดจำว่าเขาแพ้ลิลลี่ บ้านเรามียาฉุกเฉินของเขาเสมอ ไม่เพียงเท่านั้น

เสื้อผ้าและของใช้ของคยานที่ไปข้างนอกก็เป็นของที่ดีที่สุด แต่ฉันไม่เคยซื้อเครื่องประดับใหม่ให้ตัวเองเลย

แต่งงานกันห้าปี สิ่งเดียวที่ฉันภูมิใจได้คือสร้อยคอตระกูลอัลฟ่าเส้นนี้

ฉันเคยบอกคยานว่ามันเป็นของที่ระลึกจากคุณยายของฉัน

แต่เขาก็ให้มันกับหญิงที่เขามีความสัมพันธ์ด้วย ทำลายความสัมพันธ์สุดท้ายของเรา

หัวใจของฉันเย็นชาอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรกับความทรมานของคยาน

หลังจากที่ฉันพอใจแล้ว ฉันจึงพูดขึ้น “เอเวอลีน ถ้าคุณอยากช่วยคยานจริง ๆ คืนสร้อยคอให้ฉันเถอะ”