การอำลาครั้งสุดท้าย, รอยประทับอันยั่งยืน
ตอน 3
มุมมองของไอริน:
ฉันจำได้ว่าเคยยืนอยู่กับแม่ในร้านชุดเจ้าสาว น้ำหนักของชุดแต่งงานที่ปักเลื่อมอย่างหนักอึ้งบนไหล่ของฉัน “ถ้าเขาทำร้ายลูกเมื่อไหร่” ท่านพูด ดวงตาของท่านคลอไปด้วยน้ำตาขณะที่จัดผ้าคลุมหน้าให้ฉัน “กลับบ้านเราได้เลยนะ ห้องของลูกก็ยังเป็นของลูกเสมอ” ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่ามันเป็นคำสัญญาที่ว่างเปล่า เป็นคำพูดสวยหรูสำหรับวันที่สมบูรณ์แบบที่ไม่มีค่าอะไรเลยในความเป็นจริงที่ยุ่งเหยิงของชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว
ท่านไม่ต้องการให้ฉันในสภาพที่แตกสลายไปปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน ท่านต้องการภรรยาของสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จ ผู้หญิงที่ชีวิตของเธอยืนยันถึงการตัดสินใจที่ดีของท่านเอง ความเจ็บปวดของฉันเป็นความไม่สะดวก เป็นรอยด่างบนภาพครอบครัว
การให้อภัย ความเข้าใจ คำพูดของแม่ดังก้องอยู่ในหัวฉัน ฉันจะให้อภัยเรื่องนี้ได้อย่างไร? มันรู้สึกเหมือนไม่ใช่แค่ช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่มันเหมือนกับว่ามีเหวลึกได้เปิดออกกลางชีวิตของเรา และครามก็แค่ยืนมองฉันตกลงไป
ในที่สุดความอ่อนเพลียก็ลากฉันลงไป ฉันหลับไปบนโซฟา ยังคงอยู่ในชุดยีนส์ หนังเย็นๆ ของโซฟาเป็นสิ่งทดแทนที่แย่สำหรับเตียงอุ่นๆ
ฉันตื่นขึ้นมาในความมืด งุนงง อพาร์ตเมนต์ยังคงเงียบสงัด ว่างเปล่า หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างขึ้นในห้อง แสงจ้าทำให้หัวของฉันปวดตุบๆ เป็นขวัญ เพื่อนสนิทของฉัน
“ริน? โทษทีที่โทรมาดึกขนาดนี้” เธอพูด น้ำเสียงของเธอรัวเร็ว “ไอ้สามีเฮงซวยของแกอยู่บ้านรึเปล่า?”
“ไม่ ขวัญ เขาไม่อยู่” ฉันพูด เสียงของฉันแหบพร่าด้วยความง่วงและน้ำตาที่ยังไม่ไหล
“ก็แน่ล่ะสิ เขาจะอยู่ได้ไง ในเมื่อฉันกำลังจ้องหน้ามันอยู่เนี่ย”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “แกพูดเรื่องอะไร?”
“ฉันอยู่ที่รูฟท็อปบาร์เปิดใหม่ เซเลสต์ มางานเลี้ยงของพาร์ทเนอร์ แล้วทายสิว่าใครนั่งอยู่ที่โต๊ะมุม โชว์บัตรเครดิตแบล็คการ์ดเหมือนเป็นเจ้าพ่อ? คราม เมนเดซ และเขาไม่ได้มาคนเดียว”
ฉันหลับตาแน่น ฉันไม่อยากรู้ แต่ฉันต้องรู้
“เขามากับเด็กสาวคนหนึ่งนะริน อายุน้อย แต่งตัวแบรนด์เนมทั้งตัว เขาเพิ่งซื้อสร้อยข้อมือเพชรให้เธอจากร้านบูติกในล็อบบี้ ฉันเห็นถุง เขาจับมือเธอขึ้นมาส่องกับแสงไฟเพื่อชื่นชมมัน เขาดู...หลงใหลมาก”
เสียงหัวเราะที่ขมขื่นและว่างเปล่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน สร้อยข้อมือเพชร ครามไม่ได้ซื้อของขวัญจริงๆ ให้ฉันมาปีกว่าแล้ว วันเกิดครั้งล่าสุดของฉัน เขาแค่ยื่นบัตรเครดิตให้แล้วบอกให้ฉัน “ไปซื้ออะไรดีๆ ให้ตัวเอง” ท่าทางนั้นมันรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความใจกว้าง แต่เหมือนการทำธุรกรรม เป็นการจ้างคนอื่นให้มาใส่ใจแทน
“ฉันจะไปจัดการมัน” ขวัญพูด น้ำเสียงของเธอต่ำและอันตราย ในฐานะทนายความ เธอเป็นคนชอบเผชิญหน้าอย่างมืออาชีพ และปกป้องฉันอย่างสุดชีวิต “ฉันจะเอาไวน์ชาร์ดอนเนย์เจือจางแก้วละสี่ร้อยนี่สาดหัวที่ตัดผมมาอย่างดีของมัน”
“ไม่” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอกเมื่อนึกถึงความภักดีของเธอ เป็นครั้งแรกในคืนนี้ที่ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างสิ้นเชิง “อย่าเลย มันไม่คุ้ม”
“ไม่คุ้มบ้าอะไรล่ะ! มันกำลังหยามหน้าแกอยู่นะ!”
“ฉันรู้” ฉันกระซิบ “ขวัญ...ฉันคิดว่าฉันจะหย่ากับเขา”
คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ รู้สึกแปลกและน่ากลัวบนลิ้นของฉัน
ขวัญเงียบไปชั่วครู่ เมื่อเธอพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอก็อ่อนลง “แกโอเคไหม? อยากให้ฉันไปหาไหม? ฉันออกไปได้เลยนะ”
ฉันนึกภาพเธอออกจากงานเลี้ยงของบริษัท จัดการกับผลที่ตามมา ทั้งหมดก็เพื่อฉัน ฉันไม่อยากเป็นภาระขนาดนั้น “ไม่ ฉันโอเค แกมีงานของแก ฉันแค่...ต้องคิดอะไรหน่อย”
“โอเค” เธอพูด แม้ว่าฉันจะได้ยินความลังเลของเธอ “แต่ถ้าแกต้องการอะไร โทรมาได้เลยนะ อะไรก็ได้ แล้วก็ริน?”
“ว่าไง?”
“ผู้หญิงที่เขาอยู่ด้วย...คือคีรติ โลว์ เด็กฝึกงานคนใหม่ของเขา”
ชื่อนั้นกระแทกเข้ามาในใจฉันเหมือนหมัด แม้ว่าฉันจะรู้อยู่แล้วก็ตาม การได้ยินมันยืนยัน การได้รู้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องชั่ววูบ แต่เป็นการนอกใจที่มีการวางแผนกับคนที่เขาทำงานด้วย คนที่เขาชื่นชมในวิชาชีพ มันยิ่งทำให้เจ็บปวดมากขึ้น ครามเป็นคนที่มีจรรยาบรรณในวิชาชีพสูงมากมาโดยตลอด เขาเกลียดการเมืองในออฟฟิศและความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสม การที่เขาข้ามเส้นนี้...มันหมายความว่าเขาไม่ได้แค่ทำลายคำสาบานในชีวิตแต่งงานของเรา เขากำลังทำลายกฎของตัวเอง เขาเป็นคนละคนไปแล้ว
“ฉันไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว เสียงของฉันสั่น
“โอเค เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันโทรหา”
หลังจากที่เราวางสาย การแจ้งเตือนก็สว่างขึ้นบนโทรศัพท์ของฉัน มันเป็นการแจ้งเตือนจากธนาคาร
`บัญชีร่วมของคุณถูกหักเงินจำนวน 650,000.00 บาท ที่ บิวตี้ เจมส์`
หกแสนห้าหมื่นบาท สำหรับสร้อยข้อมือ...สำหรับเธอ ในขณะที่ฉันป่วยและเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน เขากำลังใช้เงินที่เทียบเท่ากับรายได้ครึ่งปีของงานฟรีแลนซ์ของฉันไปกับผู้หญิงคนอื่น
ความไม่ยุติธรรมมันรุนแรงและน่าตกใจมากจนผลักดันให้ฉันต้องลงมือทำอะไรสักอย่าง ฉันกดเบอร์ของเขา มือของฉันไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว แต่กลับนิ่งด้วยความโกรธที่เย็นชาและแข็งกร้าว
เขารับสายในครั้งที่สอง
“ไอริน ดึกแล้วนะ” เสียงของเขาเรียบและรำคาญ ในพื้นหลัง ฉันได้ยินเสียงเปียโนเบาๆ และเสียงหัวเราะแผ่วๆ
“วันเกิดเธอเหรอ?” ฉันถาม เสียงของฉันสงบนิ่งอย่างน่ากลัว
“เธอพูดเรื่องอะไร?”
“สร้อยข้อมือราคาหกแสนห้าที่นายเพิ่งซื้อให้คีรติ โลว์ไง โอกาสพิเศษเหรอ? หรือว่านายซื้อเครื่องประดับให้เด็กฝึกงานทุกคนด้วยเงินกองกลางของเรา?”
มีความเงียบชั่วครู่ “มันเงินฉันนะไอริน ฉันหามาเอง”
“เงินของเรา” ฉันแก้ คำพูดคมกริบเหมือนแก้ว “มันกลายเป็น ‘เงินของเรา’ ในวันที่เราแต่งงานกัน วันที่ฉันตกลงที่จะพักงานของตัวเองเพื่อสนับสนุนงานของนาย จำบทสนทนานั้นได้ไหม?”
ฉันแทบจะเห็นภาพเขาทำตากรอกไปมา “โอ้ เอาอีกแล้ว”
“ใช่ เอาอีกแล้ว” ฉันสวนกลับ “ฉันเคยเป็นนักออกแบบอาวุโสในเอเจนซี่ชั้นนำนะคราม ฉันมีอนาคตของตัวเอง แต่คุณขอให้ฉันออกมาทำฟรีแลนซ์ คุณบอกว่ามันจะทำให้เรามีเวลาที่ยืดหยุ่นมากขึ้น ว่าคุณหาเงินได้มากพอสำหรับเราสองคน ว่าหน้าที่ของฉันคือดูแลบ้านและสนับสนุนอาชีพของคุณเพื่อให้คุณไปถึงจุดสูงสุดได้ คุณสัญญาว่าจะดูแลฉัน”
ฉันเคยเชื่อใจเขา อย่างไม่มีเงื่อนไข ฉันทิ้งความทะเยอทะยานของตัวเอง จัดการบ้านของเรา ต้อนรับลูกค้าที่น่ารำคาญของเขา และดูแลเขาทุกครั้งที่เป็นไข้หวัดและมีปัญหางาน ฉันทำให้ชีวิตของเขาง่ายและราบรื่น เพื่อให้เขาสามารถมุ่งเน้นไปที่ “การสร้างอนาคตของเรา” ได้
และตอนนี้เขากำลังใช้ความเสียสละนั้นเป็นอาวุธทำร้ายฉัน เขากำลังปฏิบัติต่อฉันเหมือนพนักงานที่เขาเบื่อที่จะจ่ายเงินให้แล้ว
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเย็นชาลงจนเหมือนน้ำแข็ง “แบบนี้มันไม่เวิร์คแล้ว เราหย่ากันเถอะ”
โทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ตกลงบนพรมด้วยเสียงทื่อๆ
หย่า
เขาพูดมันออกมา เขาเอาความคิดที่สิ้นหวังและยังไม่เป็นรูปเป็นร่างของฉันมาเปลี่ยนให้เป็นความจริงที่เย็นชาและโหดร้าย ฉันเคยคิดที่จะทิ้งเขา แต่ฉันไม่เคยเชื่อเลยแม้แต่วินาทีเดียวว่าเขาจะเป็นคนทิ้งฉัน
ความเงียบบนสายโทรศัพท์ยืดยาวออกไป มีเพียงเสียงชีวิตใหม่ของเขาที่อยู่ห่างไกล ชีวิตที่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งอีกต่อไป เสียงเปียโนที่บาร์ดูเหมือนจะเยาะเย้ยฉัน บรรเลงเพลงที่ร่าเริงในงานศพของชีวิตแต่งงานของฉัน
---
คุณอาจจะชอบ
