ประกาศหาแฟน

“อื้ม~ เบา ๆ หน่อย... เดี๋ยวจะเสียงดังทำให้เธอตื่น”

ภายในห้องพักของโรงแรมเวินฮวา เหวินหย่ารู้สึกปวดหัวแทบจะแตก ทั้งตัวนั้นรู้สึกร้อนไปหมด หลังจากดิ้นรนอยู่นานถึงได้ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย แต่ภาพที่เห็นนั้นกลับทำให้เธอแทบคลั่ง！

แฟนของเธอ ลู่หลินเซินกำลังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไว้ที่หน้าต่าง ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เธอคือจ้าวเหอ แม่เลี้ยงของเธอนั่นเอง！

“ไม่ต้องกังวล เธอไม่ตื่นหรอก ยานั่นเป็นปริมาณที่ใช้กับสัตว์ เธอนั้นน่าจะหมดสติไปนานแล้วหล่ะ”

ลู่หลินเซินจับเอวอันเพรียวบางของจ้าวเหอไว้พลางกระแทกอย่างแรงโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเหวินหย่าที่อยู่บนเตียงเลย

เหวินหย่ากัดฟันและกำหมัดแน่น ตอนแรกนั้นจ้าวเหอเป็นคนแนะนำให้เธอกับลู่หลินเซินรู้จักกัน แถมยังพยายามให้พวกเขาสองคนคบกันอีก เธอนั้นไม่เคยคิดไม่เคยฝันเลยว่าพวกเขาสองคนจะแอบทำอะไรลับหลังเธอแบบนี้！

คืนนี้ ลู่หลินเซินเชิญเธอมาทานอาหารเย็น เธอดื่มไวน์ที่เขาส่งมาให้ไปหนึ่งแก้วโดยไม่ได้ระแวงอะไร สุดท้ายก็หมดสติไป

ที่แท้นี่คือแผนที่พวกเขาคิดเอาไว้นานแล้วนี่เอง！

“คุณว่าถ้าเหวินหย่ารู้ว่าผู้ชายที่กำลังจะนอนกับเธอนั้นจริง ๆ แล้วเป็นคนจรจัด เธอจะรู้สึกยังไง？” จ้าวเหอกล่าวพลางหอบ

“เธอไม่มีทางรู้หรอก ตราบใดที่เธอคิดว่าคนที่อยู่กับเธอในคืนนี้คือฉันแล้วหล่ะก็ เธอจะต้องตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นและยอมแต่งงานกับฉันแต่โดยดี！ ถึงตอนนั้นพวกเราร่วมมือกัน ไม่ใช่แค่ตระกูลเหวิน รวมไปถึงทรัพย์สินของแม่ของเหวินหย่านั้นต้องเป็นของเราไม่ช้าก็เร็วแน่นอน！”

น้ำเสียงของลู่หลินเซินนั้นไม่มีความรู้สึกใด ๆ ทำให้เหวินหย่าที่ได้ยินนั้นรู้สึกกลัวมาก

“แล้วคุณจะจัดการกับพี่ชายของเธอยังไงคะ？”

“ไว้ฉันควบคุมตระกูลเหวินได้เมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นหาโอกาสส่งเขาเข้าคุกก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

จ้าวเหอหัวเราะคิกคักขึ้นมาเบา ๆ และให้ความร่วมมือกับท่าทางของลู่หลินเซินราวกับกำลังฉลองให้กับชัยชนะที่กำลังจะมาถึง

แต่จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตานั้นดูร้ายกาจมาก “เหวินหย่านั่นก็อย่าได้ให้เธอมีชีวิตอยู่ที่ดี！ ไว้พวกคุณเป็นสามีภรรยากันเมื่อไหร่ก็จะต้องอยู่ด้วยกัน หลินเซิน ฉันไม่ให้คุณแตะต้องเธอเป็นอันขาด！”

ลู่หลินเซินกอดจ้าวเหอแน่นขึ้นพลางขยับรุนแรงมากยิ่งขึ้น “งั้นเธอว่าฉันควรจะทำยังไงดีหล่ะ？”

“อ...อืม จัดฉากอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้เธอพิการซะ！” จ้าวเหอครางแต่ก็ยังไม่ลืมที่จะคิดแผนทำร้ายเหวินหย่า ใบหน้าสวย ๆ ที่แดงก่ำนั้น ตอนนี้ดูดุร้ายขึ้นมาเป็นพิเศษ

ลู่หลินเซินเหงื่อออกเต็มตัวพลางยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “โอเค~ เอาตามที่เธอว่า”

พอเห็นว่าทั้งคู่ใกล้จะเสร็จแล้ว เหวินหย่าก็รีบหลับตาลงทันที

พอแต่งตัวเสร็จ ลู่หลินเซินก็เหลือบมองเหวินหย่าที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียงและออกจากห้องไปอย่างสบายใจ

เหวินหย่าถึงได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แล้วน้ำตาที่ไหลออกมานั้นมันไม่ใช่น้ำตา แต่เป็นเลือดแดงสด ๆ มากกว่า

“ลู่หลินเซิน ฉันตาบอดจริง ๆ ！ น่าเสียดายที่แต่ก่อนฉันเชื่อใจคุณมากขนาดนั้น แต่คุณกลับโหดเหี้ยมอำมหิตและร่วมมือกับจ้าวเหอเพื่อทำลายครอบครัวของฉัน！”

เหวินหย่าสั่นไปทั้งตัวอย่างควบคุมไม่ได้

เธอลุกขึ้นยืนและอยากจะหนี แต่ขาของเธอนั้นอ่อนยวบเลยล้มลงกับพื้น

ให้ตายเถอะ ตัวของฉันอ่อนปวกเปียกซะจนเดินไม่ได้เลย！

เธอพยายามคลำหามีดปอกผลไม้ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเอามากรีดแขนตัวเอง เลือดสด ๆ ไหลออกมา มันเจ็บปวดซะจนทำให้อวัยวะของเธอเริ่มกลับมาทำงาน

พอลุกขึ้นมาจากเตียงก็มีเสียงดังขึ้นมาจากประตู เหวินหย่าไม่ทันได้คิดอะไรมาก เลยรีบเดินกะโผลกกะเผลกไปที่หน้าต่างแล้วปีนออกไปทันที

จากนั้นเสียงของจ้าวเหอกับลู่หลินเซินก็ดังขึ้นมา

“เธอไปไหนแล้วหล่ะ ทำไมถึงหายไปได้ล่ะ？ คงไม่ได้หนีไปแล้วหรอกนะ！”

“เธอหนีไม่พ้นหรอก คืนนี้ถ้าไม่หาผู้ชายมาช่วยดับไฟให้หล่ะก็ เธอคงไม่มีทางรอดออกไปจากโรงแรมนี้ได้แน่ ๆ ！”

เหวินหย่าเหยียบหน้าต่างและพยายามจับขอบหน้าต่างของห้องถัดไป จู่ ๆ ก็มีมือ ๆ นึงเอื้อมผ่านไหล่มาปิดปากเธอไว้ จากนั้นก็ดึงเธอเข้าไปในห้องอย่างแรงพลางเหวี่ยงลงกับพื้น

ตัวที่ห้อยอยู่กลางอากาศนั้นอยู่ในสภาพไร้น้ำหนัก มือของเหวินหย่าจับคอเสื้อของผู้ชายคนนั้นไว้แน่น ทั้งคู่เลยล้มลงกับพื้น

เขา...กดทับตัวเธออยู่

กลิ่นของผู้ชายโถมเข้ามาในโสดประสาทของเหวินหย่า ทำให้ขนแขนที่มีเหงื่อเล็กน้อยของเธอนั้นลุกตั้งขึ้นมาทันที

เธอพยายามดิ้นรน แต่กลับครางว่า “อื้ม~” ออกมาเบา ๆ แทน

“เวินเหมี่ยวให้เธอมาเหรอ？”

ในความมืด น้ำเสียงมีเสน่ห์ของผู้ชายคนนั้นค่อย ๆ ดังขึ้นช้า ๆ มันน่าฟังมากเลยทีเดียว

มือเล็ก ๆ ของเธอลูบไล้หน้าอกของเขาอย่างอยู่ไม่สุข รู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ของเขาผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ เส้นกล้ามนั้นสวยงามมาก ไหนจะกลิ่นของผู้ชายที่ลอยเข้ามาทำให้เลือดของเธอพลุ่งพล่านนั่นอีก

เวินเหมี่ยวอะไรกัน เธอไม่รู้จัก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้ เหวินหย่าไม่อยากตายที่นี่

“ค...คุณหล่อไหม？”

หมิ่นซือหางขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“พอได้”

“งั้นแสดงว่าไม่ได้น่าเกลียด”

แทนที่จะถูกบังคับให้มีอะไรกับผู้ชายจรจัด สู้ยอมมีอะไรกับผู้ชายแปลกหน้าที่หน้าตาดีแถมหุ่นดีดีกว่า！

เหวินหย่ายื่นมือออกมาจับแก้มเขาแล้วพึมพำออกมาว่า “ขอบคุณนะคะ”

วินาทีต่อมา ริมฝีปากอันอุ่นชื้นของเธอก็ประกบไปที่ริมฝีปากอันอบอุ่นของเขา