สามีที่ (ไม่) รัก

เมื่อผลการเรียนตกต่ำจนถึงขีดสุด นักศึกษาสาวสุดแสบจึงเลือกใช้วิธีบุกไปเผชิญหน้าและข่มขู่หนุ่มอาจารย์จอมเฮี้ยบว่า ห้ามมอบเกรดเอฟให้เธอในภาคเรียนนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน ทว่าอาจารย์หนุ่มผู้แสนเย็นชาและเข้มงวดกลับไม่เกรงกลัวต่อคำขู่เลยสักนิด เขาตัดสินใจแจกเกรดเอฟให้เธอทันทีอย่างไร้ความลังเล เหตุการณ์นี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของศึกปะทะคารมและสงครามประสาทสุดอลวน ระหว่างลูกศิษย์ตัวแสบผู้ไม่ยอมแพ้กับอาจารย์มาดนิ่งที่ไม่ยอมลดราวาศอกให้ใคร

หญิงสาวผู้จบชีวิตตัวเองเพื่อหนีความช้ำใจ กลับตื่นขึ้นมาในห้องนอนเดิมพร้อมความทรงจำในอดีตทั้งหมด เธอต้องเผชิญหน้ากับศรัณย์พร สามีผู้แสนเย็นชาในวัยยี่สิบเจ็ดปีอีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังเพราะถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รัก แม้ชายหนุ่มจะเพียบพร้อมไปด้วยความหล่อเหลาและความทะเยอทะยาน แต่ถ้อยคำใจร้ายของเขาก็ยังคงสร้างบาดแผลให้เธอไม่ต่างจากหนหลัง ในชาตินี้เธอจึงตั้งมั่นว่าจะไม่ยอมทนทุกข์ทรมานและขอหลุดพ้นจากสถานะภรรยาที่เขาไม่เคยปรารถนาอีกต่อไป

เธอ…คือแม่หม้ายป้ายแดง ส่วนเขา…คือหนุ่มหล่อผู้หลงรักแม่หม้าย เธอใจแข็งเป็นหิน ส่วนเขาก็ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก -------------------------------------- ณาณีมเปิดและส่งรูปของราฮีมที่เธอแอบถ่ายชายหนุ่มไว้ไปให้ทั้งสองได้ดูผ่านไลน์ ณิการ์และธัญมณกรี๊ดกร๊าดเป็นการใหญ่ เพราะราฮีมหล่อและดูดีกว่าที่คิดไว้มาก “แกจะปิดกั้นตัวเองทำไมยะ ในเมื่อมีผู้ชายดีๆ เดินเข้ามา แกก็รับเขาไว้พิจารณาสิ” ณิการ์ที่ได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างเอ่ยขึ้น “แต่ฉันไม่อยากวนกลับไปใช้ชีวิตแต่งงานอีกนี่แก” แม้จะอยากเปิดใจให้ราฮีม แต่สิ่งที่ณาณีมกลัวคือการแต่งงาน การต้องใช้ชีวิตด้วยกันทั้งวันทั้งคืน “ก็อยู่กันไปแบบนี้ ไม่ต้องแต่ง” “ก็คิดว่าจะไม่แต่ง แต่ฉันกับเขาก็ต้องมีเซ็กซ์กัน ฉันจะทำได้เหรอ ในเมื่อสิบสามปีที่ผ่านมาของฉัน มีแค่พี่แดนคนเดียว” นี่คืออีกเรื่องที่ณาณีมกังวล “ของใหม่ๆ คนใหม่ มันอาจทำให้อารมณ์แกซู่ซ่าก็ได้ ชีวิตเป็นของแก แล้วตอนนี้แกก็โสดแล้ว” ธัญมณเอ่ยขึ้นบ้าง นั่นทำเอาณิการ์ที่ปกติลุคจะแรงที่สุดของกลุ่มถึงกับอุทานออกมา “หืม…” “แกเป็นเจ้าของจิ๊มิแต่เพียงผู้เดียวยัยณา แกจะใช้กับใครมันก็สิทธิ์อันชอบธรรมของแก เพราะแกโตแล้ว...เข้าใจ๋” ประโยคนี้ยังเป็นของธัญมณ แต่ดูเหมือนณาณีมจะเข้าใจอะไรยาก “ไม่เข้าใจ” “โอ๊ย! ยัยณา ชีวิตนี้แกจะเจอดุ้นแค่อันเดียวเหรอยะ เลิกกับพี่แดนแล้วแกจะเอาปูนมาโบกจิ๊มิ ไม่ยอมให้ดุ้นอันอื่นผ่านเลยก็ใช่เรื่อง แก่จนอายุจะสามสิบห้า แถมยังมาเป็นหม้ายเอาตอนนี้อีก มดลูกก็ฝ่อลงไปทุกวัน มีของดีติดอยู่กับตัวเอง ทำไมไม่ใช้ กลัวอะไร” ณิการ์เริ่มตามธัญมณทัน และยุณาณีมมันเสียเลย “กลัวสารพัดสิ่งอ่ะ กลัวจนไม่กล้าไปหมด” “งั้นวันไหนที่คุณราฮีมกลับมาเมืองไทย ให้ฉันไปทดสอบความฟิตและความอึดให้เอาไหม งานนี้ฟรี ไม่คิดค่าเสียหาย” “ยัยปุ้ยบ้า เดี๋ยวผัวแกก็เอาปืนมายิงแสกหน้าคุณราฮีมกันพอดี” ณาณีมแหวใส่ความคิดบ้าๆ ของเพื่อน “เท่าที่แกเล่ามา ดูเหมือนยัยพราวก็ทำท่าจะชอบคุณราฮีมอยู่ไม่น้อย วันดีคืนดีพราวคาบไปกิน จะมานั่งเสียใจไม่ได้แล้วนะยะ” “โอ๊ย!...นั่นยิ่งไม่ได้ใหญ่” คนมาปรึกษาเริ่มหัวเสีย ส่วนคนให้คำปรึกษาก็ชักจะสนุก ที่สามารถแหย่จนณาณีมเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาแบบนี้ “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ยอมรับมาเถอะ ว่าแกเองก็ชอบคุณราฮีมอยู่” “แกว่าถ้าฉันจะรักใครใหม่ มันไม่เร็วไปเหรอ ทั้งๆ ที่ฉันเพิ่งหย่า” นี่คือสิ่งที่ณาณีมกังวลอยู่เหมือนกัน เธออยากเป็นโสดให้นานกว่านี้ สองสามปี หรือมากกว่านี้ก็ได้ “ไม่เร็ว ช้าไปด้วยซ้ำ เพราะชีวิตมันต้องเดินไปข้างหน้า ไม่ใช่จมปลัก เอาอดีตมาเป็นกำแพง” ----------------------------------------- “ผมรู้สึกแปลกๆ อยากให้คุณช่วย” เสียงอู้อี้ของราฮีมเอ่ยตอบ เพราะยังคงเอามือปิดปากไว้อยู่ “ช่วยอะไรคะ?” สีหน้าของณาณีมเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นั่นเพราะยังไม่เข้าใจว่าราฮีมเป็นอะไร และเขาอยากให้เธอช่วยอะไร “ช่วยถอนพิษให้ผมหน่อย” “ถอนพิษ พิษอะไร” ตอนนี้สีหน้าของณาณีมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ “ก็พิษจากลิปสติกสีแดงๆ ของคุณพราวที่มันติดอยู่บนปากของผมตอนนี้ไง” “คุณราฮีม…อื้อ…” พอฟังจบณาณีมก็ทำท่าจะขยับหนี แต่ราฮีมกลับไวกว่ามาก ชายหนุ่มใช้มือที่ปิดปากตัวเองไว้เมื่อครู่ เอื้อมมารวบตัวณาณีมเข้าไปกอด จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาจูบเธออย่างรวดเร็ว และนี่คือวิธีถอนพิษที่เขาเอ่ย ณาณีมอึ้ง ทำตัวไม่ถูก สมองสั่งงานให้ผลักราฮีมออกห่าง แต่ร่างกายกลับตรงกันข้าม เพราะมันไม่ทำตามที่เธอสั่งเลย ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยจูบกับผู้ชายแค่คนเดียวนั่นคือดาวิน เธอจำไม่ได้ว่าจูบครั้งล่าสุดกับดาวินเมื่อไหร่ และเพราะจำไม่ได้ จึงลืมเลือนรสจูบของอดีตสามีไปจากความรู้สึกเช่นกัน เวลานี้หัวใจของณาณีมเต้นแรงมาก รู้สึกวาบหวามกับจูบที่ราฮีมมอบให้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ จูบที่ทำให้เธอขนลุกซู่ ร่างกายไหวระริกเหมือนเด็กสาว และนั่นก็ทำให้ณาณีมเผลอจูบชายหนุ่มกลับไปเช่นกัน ถ้าไม่ติดว่านี่มันริมถนน ราฮีมคงอุ้มณาณีมไปบนเตียงแล้วก็ทำตามที่ใจเขาเรียกร้องแล้ว “คุณจูบเก่งกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก” เขาจำเป็นต้องถอนจูบออก และรู้สึกว่าตอนนี้ ฝนกำลังโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า “ก็ฉันผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วนิ” “แล้วทำไมใจต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วย ลมหายใจคุณก็ร้อน” เพราะความใกล้ชิด ทำให้ราฮีมได้ยินเสียงเต้นของหัวใจณาณีมชัดมาก มิหนำซ้ำเวลานี้ตัวเธอก็ร้อนผ่าวเหมือนคนมีไข้

ชีวิตคู่สี่ปีของฉันพังทลายลงเพราะบททดสอบเก้าข้อที่รักแรกของสามีเป็นคนกำหนดขึ้นมา โดยที่พีทมักจะเลือกโซเฟียเสมอในทุกสถานการณ์ ไม่ว่าจะเป็นการละทิ้งงานศพคุณยายของฉัน หรือการปล่อยฉันทิ้งไว้ท่ามกลางพายุที่อันตรายเพียงเพื่อรีบไปดูแลเธอที่กลัวเสียงฟ้าร้อง เมื่อความอดทนของฉันหมดลง ฉันจึงเลือกที่จะจบความสัมพันธ์อันแสนเจ็บปวดนี้ ในวันหนึ่งที่เขาต้องการเอาใจโซเฟียจนยอมเซ็นเอกสารโดยไม่ได้ตรวจสอบให้ดี เขาไม่รู้เลยว่ากระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่ข้อตกลงทางธุรกิจทั่วไป แต่เป็นใบหย่าที่ฉันเตรียมไว้เพื่อพาตัวเองออกจากกรงขังและเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เป็นอิสระจากเขาอย่างแท้จริง

เมื่อวิกฤตทางการเงินบีบบังคับให้ ไหมแก้ว ดาราสาวที่กำลังตกอับไร้ทางออก เธอจึงตัดสินใจเซ็นสัญญาเป็นภรรยาจ้างของประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อมเพื่อแลกกับเงินก้อนโต ทว่าเรื่องราวกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อทั้งสองดันมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างลับๆ ก่อนที่ข้อตกลงจะเริ่มต้นขึ้นเสียอีก แม้หญิงสาวจะพยายามปิดบังความจริงและร่องรอยในคืนนั้นไว้อย่างสุดความสามารถ แต่การต้องมาใช้ชีวิตใกล้ชิดกันในฐานะสามีภรรยากำมะลอกลับค่อยๆ สั่นคลอนหัวใจของเธอทีละน้อย ท่ามกลางเกมวิวาห์ลวงที่ต้องเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและความเจ็บปวดที่ยากจะคาดเดา

ชีวิตของพิรุณญาต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดทรมาน เมื่อต้องเผชิญกับการทารุณกรรมอย่างโหดร้ายจากเพชรกล้า แม้เธอจะพยายามกัดฟันอดทนต่อการทำร้ายทั้งกายและใจเพื่อตอบแทนพระคุณของบิดามารดาเขา ทว่าชายหนุ่มกลับยิ่งแสดงความป่าเถื่อนอย่างไร้ความปรานี ทั้งเหยียดหยามและลงมือทำร้ายเธอจนบอบช้ำหนักขึ้นทุกวัน จนกระทั่งทุกอย่างในชีวิตถูกเขาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ความอดทนสุดท้ายของเธอจึงสิ้นสุดลง พิรุณญาตัดสินใจหนีไปจากนรกบนดินแห่งนี้อย่างเด็ดขาด โดยไม่คิดจะย้อนกลับมาหาผู้ชายที่คอยแต่พร่ำบอกว่าเกลียดเธอเข้าไส้อีกต่อไปอีกเลย