คุณกู้ คุณนายทอดทิ้งท่านไปแล้ว

แล้วเธอก็หลงรักกู้ซ่างชินอย่างลึกซึ้งในตอนนั้นเช่นกัน

ต่อมากู้ซ่างชินไปเรียนที่ต่างประเทศ เธอตั้งใจเรียนอย่างสุดชีวิต สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เขาอยู่

เธอคิดว่าตราบใดที่ตัวเองมีความเป็นเลิศมากพอ ก็จะได้เข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้น

หลังจากนั้น เขาก็หาเธอเจอ บอกว่าจะแต่งงานกับเธอ

เธอคิดว่าในที่สุดหัวใจที่เย็นชาดวงนั้นของเขาก็ถูกตัวเองละลายลงแล้ว

แต่ว่าเธอคิดผิด

หัวใจของกู้ซ่างชินอยู่กับหลินเจียเจียมาโดยตลอด

ส่วนเธอ ก็เป็นเพียงแค่ตัวตายตัวแทนที่ไม่สลักสำคัญอะไรทั้งนั้น

เจียงเนี่ยนอันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตัวเอง

เธอตั้งครรภ์แล้ว หมอบอกว่า จะปล่อยให้อารมณ์จมดิ่งเกินไปไม่ได้

เพื่อลูกในท้อง เธอต้องร่าเริงสดใสให้มากกว่านี้

เจียงเนี่ยนอันเช็ดน้ำตา ลุกขึ้น ก่อนจะกลับไปที่ห้องนอน

แต่คิดไม่ถึงว่ากู้ซ่างชินจะไม่ให้เวลาเธอได้จัดการกับอารมณ์เลยสักนิด

“เจียเจียกลับมาแล้ว” เขาเองก็มาถึงห้องนอนแล้วเช่นกัน เปิดประตูเข้าไปอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว “พวกเราหย่ากันเถอะ”

คำว่าหย่าคำนี้ มันโจมตีหัวใจของเจียงเนี่ยนอันเข้าอย่างจัง เจ็บจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

ตอนที่คำนี้ยังไม่ถูกพูดออกมา เธอยังคงมีความหวังมาโดยตลอด

ผ่านไปนานสองนานเจียงเนี่ยนอันถึงได้มีเสียงพูดขึ้นมา

“เธอกลับมาแล้ว เพราะงั้นคุณก็จะทิ้งฉันไปแล้วใช่ไหม？”

เสียงที่ยับยั้งชั่งใจของเธอมันสั่นเครืออยู่นิดหน่อย

กู้ซ่างชินขมวดคิ้ว มองเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

“ตอนแต่งงานกัน ผมเคยบอกแล้วว่าอย่าร้องขอในสิ่งที่มันไม่ได้เป็นของคุณ คุณต้องการอะไร ผมสามารถชดเชยให้กับคุณได้ทุกอย่าง”

ใช่ เขาพูดตั้งแต่ตอนที่แต่งงานกันใหม่ๆ แล้ว

เขาแต่งงานกับเธอ ก็เพียงเพื่อที่จะระงับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคณะกรรมการเท่านั้น

เขามอบความรู้สึกที่แท้จริงให้กับเจียงเนี่ยนอันไม่ได้

เธอเป็นฝ่ายที่กระโจนเข้าไปโดยที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น มักจะคิดว่ากู้ซ่างชินรู้สึกหวั่นไหวกับเธอเข้าแล้ว

เจียงเนี่ยนอันเงยขึ้นสบตากับเขา ต้องการคำตอบจากเขา

“ตลอดสองปีที่ผ่านมาพวกเรามีอะไรกันนับครั้งไม่ถ้วน คุณมองว่าฉันเป็นหลินเจียเจียไปแล้วเหรอ？”

กู้ซ่างชินคิดไม่ถึงว่าเธอจะถามขนาดนี้ อึ้งตะลึงไปทันที ไม่ได้ตอบกลับเธอ

เจียงเนี่ยนอันมองว่าความเงียบของเขากลายเป็นการยอมรับไปโดยปริยาย หัวใจของเธอตายด้านไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

เธอรู้ว่ากู้ซ่างชินไม่รักเธอ รู้มาโดยตลอด

แต่วันเวลาที่มีความสุขตลอดสองปีที่ผ่านมา ทำให้หัวใจของเธอมันหลงระเริงไปแล้ว

เธอคิดว่าที่เขาหลับนอนกับเธอ มันเป็นการยอมรับไปแล้ว

แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะเข้าใจผิดไปเองฝ่ายเดียว

ภายในใจของกู้ซ่างชินไม่มีเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว

เจียงเนี่ยนอันหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ

“โอเค ฉันตกลงที่จะหย่ากับคุณ”

พูดจบ เธอก็หันหลังไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน เตรียมที่จะไปยังห้องนอนของแขก

กู้ซ่างชินมองแผ่นหลังของเธอ คิ้วขมวดเล็กน้อย เกิดความหงุดหงิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนที่เจียงเนี่ยนอันเดินผ่านตัวเขา จู่ๆ เขาก็จับมือของเจียงเนี่ยนอันเอาไว้ กำลังจะเอ่ยปากพูดขึ้น

ในเวลานี้ หลินเจียเจียก็โทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน

กู้ซ่างชินปล่อยมือเธอแล้วไปรับโทรศัพท์ เจียงเนี่ยนอันเดินเฉียดไหล่เขาไป แล้วเดินไปยังห้องนอนของแขก

“ฮัลโหล เจียเจีย......”

“อืม ไม่เป็นไร......”

คำพูดส่วนหลัง เจียงเนี่ยนอันฟังไม่ชัด

รู้แค่ว่าน้ำเสียงของกู้ซ่างชินอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ

เธอปิดประตูห้องนอนของแขกลง นั่งฟุบไปบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง เอามือปิดปาก ไม่ปล่อยให้ตัวเองส่งเสียงร้องไห้ออกมา

ต่อให้เธอจะยอมรับความจริงเรื่องหย่าแล้วก็ตาม แต่ความเย็นชาที่กู้ซ่างชินมีต่อเธอ ความอ่อนโยนที่เขามีต่อหลินเจียเจีย มันยังคงราวกับเป็นคมมีดที่แหลมคม แทงเข้ามาในหัวใจของเธออย่างโหดเหี้ยม

เธอจะทำยังไงดี？

เด็กคนนี้ควรจะทำยังไง？

เจียงเนี่ยนอันไม่รู้ เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น

เธอรู้แค่ว่าเธอเหนื่อยมาก เจ็บมาก อยากจะหนีไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง

เสียงน้ำดังซู่มาจากในห้องน้ำ เจียงเนี่ยนอันถอดเสื้อผ้าออก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเฉยชา

น้ำอุ่นตกกระทบลงมาบนร่างกายของเธอ แต่กลับไม่อาจชำระล้างความหนาวเย็นภายในใจของเธอได้

เธอนั่งยองๆ ลง ซบหน้าที่หัวเข่า อาศัยเสียงของน้ำ ร้องห่มร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อดกลั้นอีกต่อไป

ทำไม？

ทำไมถึงต้องเย็นชาไร้น้ำใจกับเธอขนาดนี้ด้วย？

เจียงเนี่ยนอันร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว

เธอลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่เนื่องจากพื้นเปียก เธอจึงลื่น

“ว้าย！”

ความเจ็บปวดอันแรงกล้าถาโถมเข้ามา เจียงเนี่ยนอันส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด มือน้อยๆ พยุงท้องที่ถูกกระแทกเอาไว้โดยสัญชาตญาณ

ภายในห้องนอนหลัก กู้ซ่างชินได้ยินเสียงกรีดร้องของเจียงเนี่ยนอัน ก็รีบวิ่งตรงเข้ามาทันที

ประตูห้องน้ำไม่ได้ปิด กู้ซ่างชินมองแวบเดียวก็เห็นเจียงเนี่ยนอันที่ล้มลงไปกับพื้นแล้ว

ใบหน้าของเธอซีดเผือด เหงื่อไหลท่วมตัว เสื้อผ้ายุ่งเหยิง มือที่อ่อนแอปกป้องท้องของตัวเองเอาไว้

ดูท่าทางเหมือนจะถูกกระแทกเข้าแล้ว

หัวใจของกู้ซ่างชินถูกบีบคั้นอย่างไม่มีเหตุผล

เขารีบก้าวเท้าเดินตรงไปที่เจียงเนี่ยนอัน อุ้มเธอขึ้นมาจากบนพื้น

“เป็นไงบ้าง？ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า？”

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เจียงเนี่ยนอันยังคงรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เธอมองผู้ชายตรงหน้าอย่างอึ้งตะลึง ผ่านไปสักพักถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

“ไม่เป็นไร......”

เธอดิ้นรนพยายามสลัดตัวออกมาจากในอ้อมกอดของกู้ซ่างชิน แต่กลับถูกเขากอดเอาไว้แน่นกว่าเดิม

“อย่าขยับ！”

เสียงของกู้ซ่างชินเคร่งขรึมจริงจังอยู่ไม่น้อย เจียงเนี่ยนอันหยุดดิ้นรนขัดขืนอย่างช่วยไม่ได้

“ขอผมดูหน่อยว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนไหม”

ขณะที่พูด กู้ซ่างชินก็อุ้มเธอกลับขึ้นมาบนเตียง

จากนั้นก็ก้มหน้าตรวจว่าตามร่างกายของเจียงเนี่ยนอันยังมีบาดแผลอะไรอีกหรือเปล่า

ท่าทางที่ทั้งเป็นห่วงทั้งเอาใจใส่แบบนั้น มันทำให้ความหลงผิดภายในใจของเจียงเนี่ยนอันมันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง

จู่ๆ เธอก็จูงมือของกู้ซ่างชิน ถามขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง “กู้ซ่างชิน ถ้าฉันบอกว่าฉันตั้งท้องแล้ว คุณจะยังหย่ากับฉันอยู่ไหม？”

ถ้ากู้ซ่างชินเห็นแก่ลูก ไม่หย่ากับเธอแล้วล่ะ？

เจียงเนี่ยนอันมองกู้ซ่างชินด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

ใครจะไปรู้ว่ากู้ซ่างชินเพียงแค่หยุดการกระทำลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างเย็นชา

“พวกเราคุมกำเนิดมาโดยตลอด คุณไม่มีทางตั้งท้องแน่นอน”

“ต่อให้ตั้งท้องแล้ว ก็ไปเอาออกได้”