ทิ้งให้ตาย: บาปของเจ้าพ่อ

สามีของฉัน เจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ บอกฉันว่ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการมีทายาท แต่แล้วฉันก็เจอการ์ดเชิญไปงานรับศีลล้างบาปของลูกชายลับๆ ของเขา—เด็กที่เขาไปมีกับผู้หญิงจากตระกูลคู่อริของเรา

การทรยศของเขาพุ่งถึงขีดสุดเมื่อเขาผลักฉันอย่างแรงจนฉันแท้งลูก และเมียน้อยของเขาก็ทิ้งฉันให้รอความตายอยู่ที่ก้นเหว

แต่ฉันรอดมาได้ และหลังจากที่เขาเห็นฉันรับรางวัลเกียรติยศสูงสุดระดับโลกด้านสถาปัตยกรรมผ่านทางทีวี ตอนนี้เขากลับมาคุกเข่าอยู่หน้าโรงแรมของฉัน อ้อนวอนวิญญาณที่เขาสร้างขึ้นมากับมือให้กลับบ้าน

บทที่ 1

มุมมองของเอลินา กัลล์:

ทันทีที่สามีของฉัน ชายที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ ก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำ ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล็ปท็อปของเขา มันคือหมายมรณะของฉัน: *งานรับศีลล้างบาปของลีโอ เดชา วันนี้*

เสียงน้ำจากฝักบัวเริ่มดังขึ้น ไอน้ำร้อนๆ พวยพุ่งจนกระจกในห้องน้ำขุ่นมัว ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงกับกลิ่นอายความรุนแรงของวันนี้ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศในห้องทำงานของเขา หน้าที่ของฉันง่ายนิดเดียว คือเอากาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลไปให้เขา แบบที่เจ้าพ่อแห่งตระกูลเดชาชอบ

แต่ชื่อบนหน้าจอกลับเต้นระริกอยู่ในสายตาของฉัน *ลีโอ เดชา*

นามสกุลของเรา นามสกุลที่อเล็กซานเดอร์ปฏิเสธที่จะมอบให้กับลูกของเราเอง

ข้อความนั้นมาจากบัญชีที่ชื่อ "วรโชติ" ตระกูลวรโชติ ศัตรูคู่อาฆาตของเรา ตระกูลคู่แข่งที่เราทำสงครามเย็นกันมาหลายชั่วอายุคน ความคิดนั้นมันบ้าบอและเป็นไปไม่ได้เสียจนสมองของฉันแทบจะลัดวงจร

งานรับศีลล้างบาปส่วนตัว สำหรับลูกชายลับๆ กับผู้หญิงตระกูลวรโชติ

ฉันต้องไปเห็นกับตา ความต้องการนั้นเป็นเหมือนแรงผลักมหาศาล ดึงฉันออกจากกรงทองของบ้านเรา นี่คือการล่วงละเมิดที่อาจถึงตาย การก้าวเข้าไปในเขตของวรโชติก็เหมือนกับการเดินเข้าไปรับกระสุน แต่ความจริงคือยาพิษที่ฉันต้องดื่มให้ได้

โบสถ์หินเก่าแก่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเขตของพวกเขา ฉันแอบย่องเข้าไปด้านหลังเหมือนวิญญาณในเงามืด หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกเหมือนนกที่ติดกับดัก แล้วฉันก็เห็นเขา

อเล็กซานเดอร์ สามีของฉัน

เขายืนอยู่ใกล้แท่นบูชา อาบไล้ด้วยแสงจากหน้าต่างกระจกสี ในอ้อมแขนของเขาอุ้มทารกน้อยที่ห่อด้วยผ้าขาว ผู้หญิงผมสีแดงเพลิง สการ์เล็ต วรโชติ เอนซบไหล่ของเขา มือของเธอวางอยู่บนแขนของเขา พวกเขาดูเหมือนครอบครัว ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างขึ้นจากการทรยศ

คำพูดของเขาเมื่อหลายเดือนก่อนดังก้องอยู่ในหัวของฉัน เย็นเยียบและเฉียบคม “ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมนะ เอลินา ตระกูลต้องการความมั่นคง การมีทายาทในช่วงที่วุ่นวายแบบนี้จะเป็นจุดอ่อน” เขาพูดพลางลูบผมฉัน เสียงทุ้มต่ำน่าเชื่อถือจนฉันหลงเชื่ออย่างสนิทใจ

"การเดินทางไปทำธุรกิจ" ของเขา คืนยาวนานที่เขาไม่อยู่บ้าน โดยอ้างว่าไปเพื่อรวบรวมอำนาจ ทั้งหมดนั่นคือการใช้เวลากับเธอ กับพวกเขางั้นหรือ? เขาทำลายกฎเหล็กที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในโลกของเรา กฎแห่งการหุบปาก ไม่ใช่ต่อกฎหมาย แต่ต่อครอบครัวของเขาเอง ต่อฉัน

ฉันเดินโซซัดโซเซออกจากโบสถ์ หอบหายใจเอาอากาศเย็นๆ บนถนน โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ชื่อของอเล็กซานเดอร์สว่างวาบบนหน้าจอ

“คุณอยู่ไหน ที่รัก?” เสียงของเขานุ่มนวล เป็นโทนเสียงรักใคร่แบบเดียวกับที่เขาใช้เสมอ

“ออกมาเดินเล่นน่ะค่ะ” ฉันโกหก เสียงของฉันตึงเครียด

ในเสียงพื้นหลังของสายเขา ฉันได้ยินมัน เสียงเด็กร้องไห้ แล้วก็เสียงผู้หญิงปลอบเบาๆ เสียงของสการ์เล็ต เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขายังอยู่ที่นั่น กับพวกเขา

“ฉันอยากเจอคุณ” ฉันพูด คำพูดเปราะบาง “เดี๋ยวนี้”

“เอลินา ผมกำลังยุ่งอยู่…” เขาลังเล

แล้วเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วก็ตะโกนขึ้น “คุณพ่อ!” เด็กชายตัวเล็กๆ อายุราวสองหรือสามขวบวิ่งลงมาจากบันไดโบสถ์แล้วโผเข้ากอดขาของอเล็กซานเดอร์

ลมหายใจของอเล็กซานเดอร์สะดุด เขาวางสายไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ฉันมองจากฝั่งตรงข้ามถนนขณะที่เขาอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมาในอ้อมแขน เขาจูบหน้าผากของเด็กชาย เป็นการแสดงความรักที่บริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติที่ฉันโหยหามานานหลายปี นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก นี่ไม่ใช่การจัดการทางการเมือง นี่คือเรื่องจริง

ความทรงจำตอนที่เขาตามจีบฉันพรั่งพรูเข้ามา เขา หนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัย ทายาทแห่งบัลลังก์มืด เลือกฉัน นักศึกษาสถาปัตย์เงียบๆ ฉันเคยคิดว่ามันคือความรัก แต่มันคือการซื้อกิจการอย่างมีกลยุทธ์ ฉันทิ้งทุนการศึกษา อนาคตของฉัน เพื่อมาเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบของเจ้าพ่อ เพื่อแสดงความภักดีของฉัน

และทั้งหมดมันก็คือเรื่องโกหกทั้งเพ

มือของฉันสั่นขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ฉันไม่ได้โทรหาเขา ฉันกดเบอร์ในสวิตเซอร์แลนด์ เบอร์ที่ฉันท่องจำมานานแล้ว

ผู้อำนวยการโครงการสถาปัตยกรรมซูริกรับสายในกริ๊งที่สอง

“ดิฉันเอลินา กัลล์ค่ะ” ฉันพูด เสียงของฉันสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “ฉันโทรมาเพื่อตอบรับตำแหน่งค่ะ”