คู่หมั้นที่ทิ้งเธอให้ตาย

ลมยังคงคำรามอย่างโหยหวน เป็นบทเพลงไว้อาลัยให้กับการตายที่ใกล้เข้ามาของฉัน แสงสีแดงเล็กๆ ของสัญญาณฉุกเฉินเป็นเหมือนคำสัญญาลับๆ แต่เป็นคำสัญญาที่กำลังเลือนลางไปทุกวินาที เวลาคือศัตรูของฉัน ความหนาวคือเพชฌฆาตของฉัน

คำพูดของเค้กยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉัน เป็นบทสวดแห่งการทรยศที่โหดร้าย เขายินดีที่จะทำมัน

รอยฉีกบนชุดของฉันเป็นเหมือนบาดแผลเปิดกว้าง ผ้ากอร์เท็กซ์ซึ่งเป็นเกราะกันน้ำกันลมชั้นสุดท้ายของฉันถูกทำลายลงแล้ว ตอนนี้ชุดชั้นในของฉันสัมผัสกับอากาศโดยตรง และกำลังชุ่มไปด้วยหิมะที่ปลิวมากับลมอย่างรวดเร็ว ฉันรู้สึกได้ถึงความชื้นที่กำลังจะกลายเป็นน้ำแข็งบนผิวหนัง

ชีวิตของฉันกำลังถูกนับเป็นนาที

เสียงย่ำหิมะเบาๆ ทำให้ฉันต้องฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งให้เปิดขึ้น เป็นภีมและคนอื่นๆ ที่กลับมาจากเต็นท์หลัก ชั่วขณะหนึ่งที่บ้าคลั่ง ความหวังเล็กๆ ได้จุดประกายขึ้นในใจฉัน เขากลับมาหาฉัน

แล้วฉันก็เห็นใบหน้าของเขา

เค้กกำลังเกาะแขนเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเสแสร้ง “เธอทำร้ายเค้กค่ะภีม! เค้กแค่จะไปดูเธอ แต่เธอพุ่งเข้ามาหาเค้กพร้อมกับขวานน้ำแข็ง! เธอเสียสติไปแล้ว!”

ขวานน้ำแข็งของฉัน อันที่เธอใช้กรีดชุดของฉัน อันที่เธอเพิ่งโยนทิ้งไว้ข้างๆ ฉัน มันวางอยู่ตรงนั้นในหิมะ เป็นหลักฐานเงียบๆ ที่กำลังถูกบิดเบือนให้เป็นอาวุธย้อนกลับมาทำร้ายฉัน

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” ภีมคำราม สายตาของเขามองไปที่รอยขาดบนแจ็กเกตของฉัน เขามองเห็นรอยฉีกนั้นไม่ใช่ในฐานะบาดแผลฉกรรจ์ แต่เป็นหลักฐานยืนยันความบ้าคลั่งของฉัน

“เธอทำเอง!” นักปีนเขาอีกคนพูดเสริม “เธอพยายามจะใส่ร้ายเค้ก!”

ฉันพยายามจะพูด ปฏิเสธ “เธอ…เธอเป็นคนกรีด…” คำพูดออกมาเป็นเสียงแหบแห้งที่แข็งทื่อ หายไปกับสายลม

ภีมไม่ได้ยินฉัน หรือเขาไม่อยากได้ยิน เขามองสลับไปมาระหว่างใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเค้กกับร่างที่อ่อนแรงของฉัน และคำตัดสินของเขาก็เกิดขึ้นทันทีและเด็ดขาด

แววตาของเขาคือสิ่งที่ทำให้ฉันแตกสลายในที่สุด มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความสับสน แต่มันคือความเชื่อมั่นที่เย็นชาและแข็งกระด้าง เขาเชื่อเธอ เขามองมาที่ฉัน คู่หมั้นของเขา ผู้หญิงที่เขาควรจะรักและปกป้อง และเขากลับมองเห็นปีศาจ

“คุณอิจฉาทุกคนที่ผมให้ความสนใจมาตลอด” เขาพูดอย่างเกรี้ยวกราด น้ำเสียงเต็มไปด้วยพิษสง “แต่ครั้งนี้? มันต่ำเกินไปแล้วนะ แม้แต่สำหรับคุณ”

“เธอคงทนรับความกดดันระดับนี้ไม่ไหว” ใครบางคนพูดพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ต้องเป็นดาวเด่นอยู่ตลอดเวลา พอมีคนหน้าใหม่สวยๆ มาได้รับความสนใจบ้างก็ทนไม่ได้”

“ไม่เป็นมืออาชีพเลย” อีกเสียงหนึ่งเสริม “เสียสติไปแล้วโดยสิ้นเชิง”

คำพูดเหล่านั้นทิ่มแทงฉัน เหมือนถูกทำร้ายร่างกาย พวกเขากำลังสร้างเรื่องราวขึ้นมารอบตัวฉัน เป็นกรงแห่งคำโกหกที่ฉันอ่อนแอเกินกว่าจะทำลายมันได้

ภีมคุกเข่าลงข้างๆ เค้ก ห่มผ้าห่มอัจฉริยะของฉันให้เธอกระชับขึ้น “ไม่เป็นไรนะที่รัก” เขาพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่ได้แสดงให้ฉันเห็นมานานหลายปี “ผมอยู่นี่แล้ว ผมจะไม่ยอมให้เธอทำร้ายคุณ”

คำเรียกที่แสนหวานนั้น ช่างเป็นกันเองและสนิทสนม มันเหมือนมีดเล่มสุดท้ายที่บิดคว้านในแผล

เค้กสะอื้น ซบหน้าลงบนอกของเขา แต่เหนือไหล่ของเขานั้น สายตาของเธอสบกับของฉัน มันเป็นประกายแห่งชัยชนะ

“คุณเป็นตัวถ่วงนะลิซ” ภีมพูด น้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก เขายืนขึ้น มองลงมาที่ฉันราวกับว่าฉันเป็นอุปกรณ์ชำรุดที่ต้องทิ้งไป “คุณเป็นอันตรายต่อทีมและเป็นอันตรายต่อตัวเอง”

ความหวังของฉัน ความหวังเล็กๆ ที่โง่เขลานั้นได้ดับสิ้นลงโดยสมบูรณ์ ไม่มีการเข้าใจผิดให้ต้องแก้ไข ไม่มีความรักเหลือให้ร้องขอ มีเพียงความจริงที่เย็นชาและแข็งกระด้างของความรังเกียจจากเขา

ฉันเอนหลังพิงหิมะ แรงต่อสู้สุดท้ายได้เหือดหายไป ตอนนี้ความหนาวกลายเป็นสิ่งที่ปลอบประโลม เป็นคำสัญญาว่าจะยุติความเจ็บปวดนี้

“ผมคือผู้จัดการโครงการ” ภีมประกาศ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทางการและมีอำนาจเพื่อให้คนอื่นได้ยิน “และผมขอเพิกถอนคุณอลิสา เกรย์ ออกจากการสำรวจครั้งนี้อย่างเป็นทางการ เธอจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าเราจะสามารถจัดการเรื่องการอพยพของเธอได้”

เขากำลังออกคำสั่งประหารชีวิตฉันอย่างเป็นทางการ

อาการหน้ามืดระลอกใหม่ซัดเข้ามา และโลกก็เริ่มพร่ามัว ร่างกายของฉันกำลังยอมแพ้

ฉันกำลังร่วงหล่นลงไปในหุบเหวสีขาวที่ลึกสุดหยั่ง

ขณะที่สติของฉันกำลังจะเลือนลาง ก็มีเสียงใหม่ดังแทรกเสียงคำรามของพายุหิมะเข้ามา เป็นเสียงที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ เสียงทุ้มๆ เป็นจังหวะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

วับ วับ วับ

เฮลิคอปเตอร์