ดาวอังคารผู้ไม่เคยพ่ายแพ้
ตอน 1
ยามพลบค่ำค่อยๆ คล้อยลง
ดินแดนหนาวเหน็บทางทิศเหนือ
รถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งแล่นไปตามถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน หิมะโปรยปรายตามหลัง ที่นั่งด้านหลังมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังขยี้ตาแดงๆ อย่างไม่ให้ใครเห็น
ด้านหลังรถจี๊ปนั้นคือกลุ่มคนแน่นขนัดในชุดทหารสีเขียวมะกอก มองออกไปไกลสุดตา
ขณะนั้น ทุกคนยืนตรงพร้อมทำความเคารพ ดวงตาชุ่มน้ำทั้งหมดจ้องมองรถจี๊ปที่ค่อยๆ ลับตาไป
“ขอส่งด้วยความเคารพ!”
“ขอส่งด้วยความเคารพ!”
ทันใดนั้น
ทุกคนก็ร้องตะโกนพร้อมกันดุจคลื่นที่ซัดสะเทือนฟ้าดิน
คนขับรถคือมะเฉา เขาสแกนดวงตาแดงๆ ในกระจกมองหลังไปที่ชายหนุ่ม พลางพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความอาลัยว่า “ผู้พิทักษ์ คุณจะจากไปจริงๆ หรือ?”
ชายหนุ่มผู้นั้นมีชื่อจริงว่าหยางเฉิน เข้ารับราชการเพียงห้าปีก็ทำผลงานโดดเด่น
อายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี ก็ได้กลายเป็นผู้พิทักษ์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ ดูแลดินแดนทางเหนือของเก้าจังหวัด
หลังจากได้เป็นผู้พิทักษ์ ก็มีผลงานมากมาย ได้รับฉายาดาวอังคารผู้ไม่แพ้!
“ตอนนี้ดินแดนทางทิศเหนือได้กลายเป็นเมืองที่ไม่มีใครกล้าต่อกรได้แล้ว ”
หยางเฉินพูดจบ หยิบภาพถ่ายที่มีพื้นหลังสีแดงและเสื้อขาวออกมา เป็นภาพถ่ายใบทะเบียนสมรส
ในภาพคือเขากับหญิงสาวที่มีใบหน้าสวยงามมาก เธอดูเหมือนจะอายุยี่สิบต้นๆ ผมยาวถูกมัดไว้เบื้องหลังอย่างง่ายดาย ดวงตาอ่อนหวาน จมูกโด่ง ปากอิ่ม ดูแล้วสวยกว่าดาราเสียอีก
แต่ในภาพ เธอกลับดูไม่พอใจ
“ฉินซี คุณสบายดีไหม?”
หยางเฉินจ้องมองภาพถ่ายของหญิงสาวที่สวยงามราวกับเทพธิดา พลางพึมพำกับตัวเอง
เมื่อมองภาพถ่ายเพียงใบเดียวของพวกเขา ริมฝีปากของเขาก็เผยรอยยิ้มแห่งความสุข ความคิดของเขาย้อนกลับไปในอดีต
ห้าปีก่อน ฉินซีเพิ่งเรียนปีสี่ เธอก่อตั้งเสนห์ กรุ๊ปด้วยตัวเอง กลายเป็นที่รู้จักในฐานะซีอีโอสาวสวยที่โด่งดังที่สุดในเจียงโจว
ในช่วงที่เสนห์ กรุ๊ปกำลังเติบโต เธอถูกใส่ร้าย ถูกวางยา และมีความสัมพันธ์กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเสนห์ กรุ๊ป
และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่โชคดีคนนั้นก็คือหยางเฉิน
“สาวสวยที่โด่งดังที่สุดในเจียงโจว กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัทในคืนเดียว!”
หยางเฉินและฉินซียังไม่ทันออกจากโรงแรม ข่าวนี้ก็ขึ้นพาดหัวข่าวเจียงโจวแล้ว สื่อหลายแห่งนำไปเผยแพร่
ในเวลาไม่นาน เจียงโจวตั้งแต่ครอบครัวที่ร่ำรวยไปจนถึงชาวบ้านธรรมดา ต่างก็รู้เรื่องนี้กันทั้งเมือง
ในชั่วข้ามคืน มูลค่าหุ้นของบริษัทลดลงอย่างมาก
เพื่อลดผลกระทบให้เหลือน้อยที่สุด ครอบครัวตระกูลฉินจึงติดต่อหยางเฉิน ให้เขาเข้ามาเป็นลูกเขย
ข่าวการแต่งงานของทั้งคู่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเรื่องราวที่โด่งดังทั่วทั้งเจียงโจว และตระกูลฉินก็กลายเป็นเรื่องขำขัน
เพียงแต่หลังแต่งงานไม่นาน หยางเฉินก็จากไปอย่างเงียบๆ เพื่อวันหนึ่งเขาจะคู่ควรกับฉินซี
ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ภาพเธอคนนั้นยังคงอยู่ในความคิดของเขาตลอดเวลา เป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวไปสู่จุดสูงสุด
แต่เมื่อใดที่นึกถึงเธอ หยางเฉินก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
สามวันต่อมา ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเจียงโจว เครื่องบินโบอิ้ง 747 ค่อยๆ ลงจอด
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
หยางเฉินก้าวลงบันได เดินเข้าสู่แผ่นดินเจียงโจว ริมฝีปากเผยรอยยิ้มที่คิดถึงมานาน
“ว้าว! แม่คะ แม่อยู่ที่ไหน ?”
หยางเฉินเพิ่งออกจากสนามบินก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จู่ๆ หัวใจของเขาก็รู้สึกกระตุกขึ้นมา
“ผู้พิทักษ์...”
มะเฉากำลังจะพูด แต่หยางเฉินก็ขัดขึ้นว่า “ตั้งแต่ฉันออกจากทิศเหนือ ฉันก็ไม่ใช่ผู้พิทักษ์อีกต่อไป อย่าเรียกแบบนั้นอีก!”
มองดูหยางเฉินที่มีสีหน้าจริงจัง มะเฉาก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ลองเรียกดูว่า “พี่เฉิน?”
เมื่อเห็นหยางเฉินไม่มีปฏิกิริยา เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่เฉิน เด็กผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนพี่จริงๆ พวกคุณคงเป็นญาติกันแน่ๆ”
หยางเฉินหันไปมองเด็กผู้หญิงคนนั้นโดยไม่ตั้งใจ แต่เพียงแค่มองครั้งเดียว เขาก็ไม่สามารถหยุดมองได้ ความรู้สึกคุ้นเคยที่รุนแรงถาโถมเข้ามา
โดยเฉพาะท่าทางร้องไห้ของเด็กหญิงคนนั้น หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดไปด้วย
เหมือนมีบางอย่างเกิดขึ้น เด็กหญิงหยุดร้องไห้ทันที ดวงตาที่มีน้ำตาเต็มไปด้วยมองมาที่หยางเฉิน
ดวงตาสี่คู่ใหญ่เล็กประสานกัน ทำให้หยางเฉินยิ่งเห็นใบหน้าของเด็กหญิงชัดเจนขึ้น ความรู้สึกใกล้ชิดที่แปลกประหลาดก็ยิ่งชัดเจน
ใบหน้าสวยงามแกะสลักอย่างละเอียด ผิวขาวนุ่มนวลเหมือนหยก ดวงตากลมโตเป็นประกาย ขนตายาวและเปียกชุ่มด้วยน้ำตา
เด็กหญิงอายุประมาณสี่ขวบ แม้จะยังเด็กแต่ก็เป็นเด็กสาวที่โตขึ้นจะสวยงามมากแน่นอน
“พ่อ!”
เด็กหญิงร้องเรียกขึ้นทันที
หยางเฉินยังไม่ทันตอบสนอง เด็กหญิงก็วิ่งเข้ามากอดขาของเขาอย่างยินดี
บึ้ม!
ในชั่วขณะนั้น หยางเฉินรู้สึกเหมือนสมองของเขาสั่นสะเทือน
มะเฉาที่อยู่ข้างๆ ก็อ้าปากค้าง พูดไม่ออกว่า “นี่ไม่ใช่ลูกสาวของพี่เฉินจริงๆ ใช่ไหม?”
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หยางเฉินจึงได้สติ เขาก้มลงมองเด็กหญิงที่กำลังจ้องเขาด้วยดวงตาโตๆ พยายามพูดอย่างอ่อนโยนว่า “หนูน้อย คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่พ่อของคุณนะ!”
“ว้า!”
แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่หยางเฉินพูดจบ เด็กหญิงก็ร้องไห้เสียงดังขึ้นอีก พร้อมพูดว่า “พ่อไม่เอาหนูแล้ว! พ่อไม่เอาหนูแล้ว!”
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองหยางเฉินพร้อมชี้ชวนกันดู
เมื่อเห็นเด็กหญิงร้องไห้อีกครั้ง หยางเฉินรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เขาซึ่งเคยทำให้หลายคนหวาดกลัว แต่ตอนนี้กลับไร้ความสามารถกับเด็กอายุสี่ห้าขวบ ถ้ามีใครรู้คงจะตะลึงไปหลายคน
“หนูน้อย ฉันไม่ใช่พ่อของคุณจริงๆ นะ!”
“ว้า... พ่อไม่เอาหนูแล้ว ...”
ทุกครั้งที่หยางเฉินพูด เด็กหญิงก็ร้องไห้หนักขึ้น
ห้านาทีต่อมา
หยางเฉินที่เต็มไปด้วยเหงื่อในที่สุดก็ยอมแพ้ อุ้มเด็กหญิงขึ้นเบาๆ
ดวงตาที่มีน้ำตาของเด็กหญิงยังคงจ้องมองหยางเฉินอยู่ตลอดเวลา มือเล็กๆ ของเธอก็จับเสื้อผ้าของหยางเฉินแน่นไม่ยอมปล่อย กลัวว่าจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
“พี่เฉิน ในเมื่อเด็กหญิงชอบพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ไม่เป็นพ่อของเธอจริงๆ ล่ะ?”
มะเฉาพูดพร้อมกับหัวเราะ เมื่อเห็นสายตาคมของหยางเฉินที่มองมา เขาก็รีบปิดปากทันที
เมื่อไม่มีทางเลือก หยางเฉินจึงอุ้มเด็กหญิงไปยังจุดรักษาความปลอดภัยของสนามบิน
เด็กหญิงยังคงร้องไห้และโวยวาย แต่หยางเฉินก็ยังทนพาเธอไปพร้อมกับมะเฉา
แต่เพียงสองคนเพิ่งออกไป หญิงสาวผมยาวในชุดทำงานสีดำก็มาถึงจุดรักษาความปลอดภัยของสนามบินอย่างเร่งรีบ
“เสี่ยวเสี่ยว!”
เมื่อเธอเห็นเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้อยู่ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มทันที เธอพุ่งเข้าไปกอดเด็กหญิงแน่นไม่ยอมปล่อย
สำหรับเธอ เด็กหญิงคือชีวิตของเธอห้าปีก่อน
หลังจากเพิ่งแต่งงานไม่นาน เธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ แต่ชายคนนั้นกลับหายไปทันที จนกระทั่งแม่บอกกับเธอว่าชายคนนั้นขอเงินพ่อห้าหมื่นแล้วจากไป
ตอนนั้นเธอคิดจะฆ่าตัวตาย แต่เมื่อคิดถึงชีวิตเล็กๆ ในท้อง เธอก็อดทนต่อไป
ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เธอได้รับความอับอายมากมาย แม้แต่บริษัทที่เธอก่อตั้งเองก็ถูกครอบครัวแย่งไปในช่วงที่เธอตั้งครรภ์ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะชายคนนั้น
เธอเกลียดผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่จากไปโดยไม่บอกลาและหายไปห้าปี
“แม่คะ เสี่ยวเสี่ยวเห็นพ่อแล้ว!”
เด็กหญิงพูดพร้อมกับดวงตาสดใส จากนั้นก็น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง “แต่พ่อไม่เอาหนูแล้ว!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหญิง หญิงสาวผมยาวก็สะดุ้งอย่างแรง เหมือนถูกฟ้าผ่า ดวงตาแข็งทื่อทันที
คุณอาจจะชอบ
