ฉันเลิกกับแฟนเพราะเขาลืมเปลี่ยนธนบัตร

ฉันตามจีบซู่อี้มาแปดปี แต่เมื่อเห็นเขาตั้งชื่อเล่นให้แฟนเก่าว่า "เบบี้" ฉันก็ขอเลิก

"แค่เพราะฉันลืมเปลี่ยนชื่อเล่น?"

ฉันจ้องมองมุมปากที่ยิ้มเยาะของซู่อี้แล้วพยักหน้า

เพื่อนเขาด่าฉันว่าทำตัวงี่เง่า เล่นไม่เป็น ฉันก็แค่จ้องมองซู่อี้โดยไม่พูดอะไร

ดวงตาของซู่อี้ดูเหมือนมีน้ำแข็งปกคลุมอยู่ เขาหัวเราะเบา ๆ

"เลิกก็เลิกสิ แค่ไม่มาร้องไห้ขอคืนดีอีกก็พอ"

ทุกคนหัวเราะกันครื้นเครง ฉันผลักประตู เปิดออกไป พร้อมกับจับแน่นรายงานผลการตรวจในเสื้อโค้ทเดินเข้าไปในความมืด

เดิมทีอยากสร้างฝันดีให้กับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

แต่สิ่งที่ฝืนทำมักไม่ดีมันขมยิ่งกว่ายาที่ฉันกินเสียอีก

ดังนั้นความรักครั้งนี้ ก็ช่างมันเถอะ

1.

"ซู่อี้ โทรหาเวินเหวินหน่อยไหม บอกว่าคิดถึง"

ในงานเลี้ยงฉลองของบริษัทซู่อี้ มีพนักงานคนหนึ่งเมาแล้วโทรหาแฟนเก่าขอคืนดี

เฉินเซียวก็เมาเหมือนกัน เขาตะโกนเรียกร้องให้ซู่อี้โทรหาเวินเหวิน

ซู่อี้ลืมตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความเมาแล้วยิ้มบอกว่าไม่สนใจ

ไม่มีอะไรที่น่ากลัว ทุกคนยิ่งล้อเลียนหนักขึ้น มีคนหนึ่งกล้าแซวว่า "รีบโทรเลย บอกว่าพวกเราคิดถึงแฟนของพี่ชาย!"

พนักงานของบริษัทมองฉันด้วยความงง

แฟนที่ซู่อี้เปิดเผยต่อสาธารณะคือฉัน แล้วแฟนของพี่ชายที่พวกเขาพูดถึงคือใคร?

มองดูสายตาที่งงงวยแต่ไม่กล้าถาม ฉันยกแก้วดื่มรสขมลงคอ

ฉันแอบรักซู่อี้มาหกปี คบกันสองปี แต่ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับจากเพื่อนของเขา

เฉินเซียวมองฉันด้วยสายตาไม่ดี

"หรือเพราะมีคนอยู่ที่นี่ ซู่อี้ถึงไม่กล้า ?"

ซู่อี้ยิ้ม "กล้าทำไม?"

เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรหาหมายเลขที่ตั้งชื่อเล่นว่าเบบี้

เฉินเซียวล้อเลียน "โอ้ ยังเรียกเบบี้อยู่ ซู่อี้นี่โรแมนติกจริงๆ!"

เมื่อเห็นชื่อเล่นนั้น หัวใจฉันเจ็บแปลบ

สองปีแล้ว ชื่อเล่นที่เขาตั้งให้ฉันเย็นชามาตลอดคือ "อวีเมี่ยว"

ฉันคิดว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องโรแมนติก

ที่แท้ความอ่อนโยนทั้งหมดของเขามอบให้กับคนอื่น

ในห้องเงียบลงอย่างเป็นธรรมชาติ มีเพียงเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ นำพาความกังวล

มองดูสีหน้าตื่นเต้นและริมฝีปากที่ยิ้มของซู่อี้ ฉันรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ

โทรศัพท์ถูกรับ เสียงหญิงสาวปลายสายหวานและน่ารักแต่มีความหงุดหงิดเล็กน้อย "ที่นี่เช้าอยู่ โทรมาทำไม ฉันยังนอนอยู่!"

เสียงของซู่อี้แหบ "นอนกับใคร?"

"ยุ่งอะไรนัก คุณเป็นอะไรกับฉัน ?"

ซู่อี้โยนมือถือไว้บนโต๊ะ จุดบุหรี่ขึ้น สูบอย่างเปิดเผย

ใช่แล้ว ซู่อี้ไม่เคยปิดบังความรักที่มีต่อเวินเหวิน

ควันจากริมฝีปากบางลอยละล่องขึ้นไปในอากาศ เสียงแหบที่แช่ในเหล้าหัวเราะเบา ๆ "ความห่วงใยจากแฟนเก่า"

เฉินเซียวตะโกนใส่โทรศัพท์ "เวินเหวิน ซู่อี้คิดถึงคุณนะ ฮ่าๆๆ"

"ฮึ คิดไปเถอะ วางแล้วนะ"

โทรศัพท์ถูกตัดไป แต่ความสนุกของเพื่อนซู่อี้ไม่ลดลง

ฉันดื่มเหล้าอีกแก้ว ความร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วท้อง เหล้าขาวขมจริง ๆ แต่ไม่เท่าสิ่งที่ฝืนทำมักไม่ดี

ฉันลุกขึ้นพูด "ซู่อี้ เราเลิกกันเถอะ"

ห้องที่เคยครึกครื้นเงียบลงทันที หลังจากสามวินาที ทุกคนก็เริ่มโวยวาย

แทบทุกคนตำหนิฉัน

"อวีเมี่ยว อย่าทำตัวงี่เง่า แค่โทรไปเอง จะถึงขนาดนั้นไหม?"

"อย่าทำตัวแบบนี้ ซู่อี้ไม่ชอบนะ คุณตามเขามาตั้งนาน อย่าทำให้เขาไม่พอใจเลย!"

เฉินเซียวยิ้มเยาะ "แค่ตัวแทนเอง คิดว่าจะพลิกฟ้าได้เหรอ ?"

ฉันแค่จ้องมองซู่อี้โดยไม่พูดอะไร ซู่อี้มองฉันสองครั้ง เห็นฉันไม่เปลี่ยนใจ ดวงตาเขามีความเย็นชาครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะเบา ๆ

"เลิกก็เลิกสิ แค่ไม่มาร้องไห้ขอคืนดีอีกก็พอ"

ทุกคนหัวเราะกันครื้นเครง

"ซู่อี้มั่นใจจริงๆนะ?"

ซู่อี้แกว่งแก้วเหล้า พูดด้วยใบหน้าเย็นชา "เธออยู่ไม่ได้ถ้าขาดฉัน"ทุกคนยิ่งล้อเลียนหนักขึ้น

ฉันจับแน่นรายงานผลการวินิจฉัยในเสื้อโค้ทเดินเข้าไปในความมืด

โชคชะตาเคยสอนให้ฉันรู้จักการใช้ชีวิตคนเดียวด้วยการสูญเสียพ่อแม่ตอนเด็ก

ตอนนี้โชคชะตาจะใช้การจากไปของฉันบอกซู่อี้ว่า อวีเมี่ยวสามารถอยู่ได้ถ้าขาดเขา